66 VI. Gyrinidae. - Gyrinus. 



breed, op de achterhelft breeder dan van voren. Penis even lang als de parameren, 

 flauw gebogen, naar voren gelijkmatig en scherp toegespitst,over de geheele lengte goot- 

 vormig uitgehold, welke uitholling zich naar voren in dezelfde af metingen als de penis 

 zelf splitst. Doffe, op de bovenzijde geheel of gedeeltelijk roodbruine exemplaren 

 [dorsalis Gyllh., bij den Haag), welke ook bij G. T h o m s o n i (maar daar veel- 

 vuldiger) voorkomen dan bij de overige G y r i n i d e n-soorten, zijn abnormale, 

 in de ontwikkeling gestoorde exemplaren, die in geen geval als variëteit aan te merken 



zijn (notatus F., aeneus Steph., ? aeratus Steph., anthracinus 



Sturm, lembus Schiödte, corpulentus Schatzm., dorsalis Gyllh.) niarinus Gyllh. 

 Gemiddeld opvallend kleiner (4^ — 6 mm.). Deze var. of soort gelijkt zeer op m a r i- 

 nus; de grootste exemplaren bereiken ternauwernood de lengte van de kleinste 

 exemplaren van m a r i n u s. Lichaam meer regelmatig elliptisch, iets smaller, in het 

 midden het breedst, naar voren en naar achteren evenzeer gelijkmatig versmald. Dek- 

 schilden diepzwart, langs de zijden echter naar binnen tamelijk uitgebreid brons- 

 kleurig. De stippelrijen der dekschilden altijd fijner; de binnenste twee op de achter- 

 helft niet, of ternauwernood groefachtig verdiept. Uiteinde der dekschilden minder 

 sterk afgerond ; de buiten-tophoek niet volkomen afgerond, maar meer als een stompen 

 hoek toeschijnende; zijrand-groef der dekschilden slechts half zoo breed als bij m a- 

 r i n u s, over de geheele lengte even smal, achter het midden niet verbreed. Vooral is 

 nog de penisvorm van dien van m a r i n u s onderscheiden; deze is smal, slechts in 

 het achterste l der lengte groefachtig uitgehold, aan den top afgeknot, in het laatste 

 vierde gedeelte niet gelijkmatig naar voren toegespitst, doch van parallelle zijden 

 voorzien, door een stompen middelkant zwak gewelfd en naar beide zijden schuin afbel- 

 lende. Deze var. of soort schijnt, volgens Zimmermann, vooral in noordelijk Europa 

 (Zweden, Noorwegen, Lapland, noordelijk Rusland), doch ook in Duitschland, hoewel 

 sporadisch, voor te komen; als eenige Duitsche \indplaats noemt hij Silezië. Bij ons is 

 deze soort in de heidestreken zeer verbreid en op sommige plaatsen niet zeldzaam ; in 

 de zeeprovinciën werd zij echter nimmer gevangen; rufinos zag ik uit Breda en üir- 

 schot Tlioinsoni Zaitz. 



O. colynibus Er. (caspius Régimb , distinctus var. colymbus Seidl.) (C.N.1. 147.2.3 en B. 107). 

 De vorm distinctus Aubé ^) wordt door Zimmermann als eene goede soort beschouwd; daarmede 

 zijn synoniem: (colymbus Er., caspius Régimb., Sharp; niloticus Waltl en aegyptiacus Régb.). 

 De duidelijk en dicht bestippelde vorm (welke als tj'pe geduid werd) wordt daarvan als eene goede 

 soort afgezonderd, en wel onder den naam van G. striolatiis Fowl. ( = distinctus Aubé var. 

 strigulosus Régimb., distinctus Seidl. (ex parte), colymbus Ganglb. (ex parte), colymbus var. d. 

 Zaitzev). Deze laatste soort, welke in Europa ver verbreid, maar overal zeldzaam is, werd in Ne- 

 derland bij Exaeten (Limburg) gevangen (B.107 en 118). Volgens Zimmermann is deze, evenals 

 de noordsche o p a c u s C. R. Sahlbg., een reliktvorm, welke aan het uitsterven zou zijn. De 

 verschilpunten der twee soorten zijn de navolgende: 



De microsculptuur der dekschilden is reeds bij gewone vergrooting met de loupe zicht- 

 baar, veel dichter en krachtiger dan bij distinctus Aubé, waardoor de glans 

 iets getemperd en minder spiegelend is; de stippeltjes zijn, bij sterke vergrooting 

 gezien, kleine, maar duidelijke, eenigszins schuin staande dwarskrasjes. De penis is 

 vlak, even lang, maar slechts half zoo breed als de parameren; ongeveer de helft 

 smaller dan bij distinctus, aan de basis het breedst; de zijden, achter den 

 afgerond -af geknotten top, iets uitgebogen; de middelgroef oppervlakkig, van voren 

 afgerond-toegespitst, niet tot aan den top van den penis reikende. Ook in Engeland 



en Frankrijk waargenomen striolatiis Fowl. 



De microsculptuur der dekschilden bestaat uit uiterst fijne, verspreid staande, ronde, 

 zwak ingestoken stippeltjes, welke eerst bij 25-malige vergrooting zichtbaar zijn. 

 Uiteinde der dekschilden afgeknot-afgerond ; de smal afgeronde buiten-tophoek dui- 

 delijk; de tot eene ellips gerangschikte stippels, voor het uiteinde, ternauwernood 

 krachtiger dan de stippels der langsrijen. Naar den vorm staat deze soort tusschen 

 G. n a t a t o r L. en caspius Ménétr. (angustatus Aubé, elongatus Aubé, 

 Régimb., Seidl., Everts; distinctus Suffr., Kiesw., Sharp; eelox Schiödte, mergus 

 Sturm); zij is minder breed-ovaal, minder gewelfd ; de buiten-tophoek der dekschilden 

 is iets duidelijker dan bij n a t a t o r; niet zoo lang gestrekt, aan de zijden wat meer 

 afgerond ; de dekschilden minder recht afgesneden dan bij caspius; bij deze twee 

 zijn de dekschilden tusschen de stippelrijen spiegelglad, zonder microsculptuur. De penis 

 is zeer eigenaardig gevormd, korter en breeder dan de parameren, aan de zijden flauw 



') De naam distinctus Aubé heeft de prioriteit, alhoewel de microsciilptuur juist bij deze soort 

 veel minder duidelijk is dan bij s t r i o 1 a t u s. Seidlitz beschouwde laatstgenoemde als distinctus 

 wat vanwege de duidelijke bestippeling rationeel zou zijn. 



