68 VII. Staphylinidae. - Aleochara. 



Sub-orde II SÏAPHYLINOIDEA i). 

 YII. Fam. STAPHÏUMDAE (C. N. 1.148) 2). 



Betreffende ae vele in holen van verschillende dieren (meest zoogdieren) levende S t a p h y- 

 1 i n i d e n, bespreekt Dr. Karl AhsoJon ^) de zg. microcavernicol-pholeobien en pholeophilen dieren. 

 Als eerstgenoemden worden die dieren geduid, die geregeld in de onderaardsche gaten en holen van 

 verschillende in de aarde gravende dieren als: mol, hamster, (ziesel), (marmot), konijn, das, vos, 

 krekel enz. leven. Juist deze pholeophilen (hij gebruikt deze benaming voor pholeobien, pholeo- 

 philen en pholeoxenen) zijn van groote beteekenis, aangezien de micro-cavernicole levens\\-ijze 

 overeenkomstige verschijnselen als bij de macro-cavernicole vertoont. — Opvallend is, dat blauw, 

 blauwachtig, blauwgroenachtig en in allerlei dergelijke nuancen geheel of gedeeltelijk, gekleurde 

 Staphyliniden altijd bewoners zijn van moerassige streken, oevers van rivieren, beken, 

 vaarten, meren, slooten, plassen en in 't algemeen van dergelijke vochtige plaatsen. Zoo o.a. 

 Dia nous coerulescens, Paederu s-soorten, T a c h y u s a s c i t u 1 a, 1 e u c o- 

 p u s en c o a r c t a t a (c y a n e a), B 1 e d i u s t a 1 j) a enz. Behalve op dergelijke plaatsen 

 levende Staphyliniden zijn, althans onder de paliiarktischen, slechts weinigen blauw of 

 blauwachtig gekleurd of -glanzig, o.a. S t a ]} h y 1 i n u s f u 1 v i j5 e s en o p h t h a 1 m i c u s, 

 P h i 1 o n t h u s c y a n i p e n n i s e. a. 



Aleochara^) spadicea Erichs. (procera Erichs) (C.N.I.166.1.3.) werd nog op vele plaatsen in 

 Limburg, soms in aantal, in mollennesten aangetroffen; ook bij Brummen, Burgst, Dec. en Amster- 

 dam. Zij is een ware medebewoner in die nesten en volbrengt daaiin hare metamorphose. 



A. (C e r a n o t a) major Fairm. (B. 95). Van deze uiterst zeldzame soort, welke in Zuid- 

 Frankrijk ontdekt en ook bij Brussel gevangen is, kreeg ik een $ uit Valkenburg (Limburg), Dec, 

 in het hol van een waterrat {Arvicola amphibius Desm.) aangetroffen. Zij onderscheidt zich hoofd- 

 zakelijk door de slankere, minder robuste gedaante, het smallere halsschild en de eenigszins andere 

 bestippeling van het achterlijf. Het 3e sprietlid is weinig of niet langer dan het 2e, de 

 overige leedjes zijn ternauwernood verbreed ; bij A. r u f i c o r n i s Grav., op welke onze soort het 

 meest gelijkt, daarentegen is het 3e sprietlid d u i d e 1 ij k langer dan het 2e, de overige leedjes 

 nemen in breedte geleidelijk iets toe. Het halsschild is opvallend smaller dan bij r u f i c o r- 

 nis, even breed als, of slechts iets smaller dan de dekschilden. Volgens Oangl- 

 bauer (Kafer von Mitteleuropa II, blz. 42 en 43; ex Mulsant cfc Retj) zouden de dekschilden, langs 

 den naad gezien, ternauwernood zoo lang zijn als-, bij r u f i c o r n i s iets langer dan het halsschild ; 

 ook worden de achterhoeken genoemd „t a m e 1 ij k a f g e r o n d", terwijl Bernhaver dezen, even- 

 als bij r u f i c o r n i s, d u i d e 1 ij k uitgebogen noemt, wat m. i. juist blijkt te zijn; de 

 rimpelig-korrelige bestippeling is bij ons exemplaar iets minder dicht dan bij alle in mijn bezit 

 zijnde in- en uitlandsche exemplaren van ruficornis; ook wat de lengte der dekschilden aan- 

 gaat, zijn deze bij al mijne exemplaren van ruficornis, langs den naad gezien, nagenoeg even 

 lang als, soms zelfs iets korter dan het halsschild, terwijl bij A. m a j o r de lengte die van het 

 halsschild een weinig overtreft. Het achterlijf is naar het uiteinde niet, of nagenoeg niet, bij r u f i- 

 c o r n i s daarentegen eenigszins, maar toch merkbaar, versmald ; de ingedrukte basis der eerste 

 vier onbedekte tergiten (vooral van het 3e en 4e onbedekt tergiet) is z e e r g r o f e n dicht, 

 de achterhelft daarentegen f ij n e n zeer spaarzaam bestippeld ; het 5e onbedekt tergiet 

 is V r ij sterk, matig dicht en t a m e 1 ij k g e 1 ij k m a t i g bestippeld. Bij A. 

 ruficornis zijn de eerste onbedekte tergiten t a m e 1 ij k verspreid en g r o f , de 

 laatsten verspreid en opvallend f ij n e r bestipjjeld. Wat de kleur betreft, deze is 

 eveneens licht-roodbruin tot roestrood; de kop zwart, het halsschild over de schijf donker kastanje- 

 bruin; het wordt echter ook pekbruin, of zwartachtig genoemd. De dekschilden zijn geelrood, zoo 

 ook het achterlijf, maar de eerste tergiten zijn aan de basis en de laatste twee bijna geheel jjek- 



') L. Weber, Beitr. ■/.. Ban tier Kopiilatioiisorgauo der uuiunl. S t a p h y 1 i ii i d e n (Festschr. d. 

 Vercins f. Naturkuudc. Cassel. 1911. 



Karl W. Verhoef f. Studiën übcr die Orsanisation der S t a p li v 1 i n o i d c a, in: Zeitschr. f. wisscn- 

 Bchaftliche Insektenbiologie. Bd. XII. XIII u. XIV, 1916 — 1918. 



') Zie: il/. Bernhaiier et K. Schuiert, Staphylinidae I, II. III, IV, V, in: Coleopter. Catalog. 

 au.spiciis et auxilio W. Junk editus a S. Schenklmi. Pars 19 (1910). Pars 29 (1911). Pars 40 (1912). 

 Pars 57 (1914), Par« 07 (1916). 



^) Dr. Kurl Absolon. Bericht über hölilen])ewohnende Staphyliniden der dinarischen iind 

 anfïrciizenden Karstsebietc, in: Col. lliindschau 1916. 



') Zie: Dr. M. Jirrnhauer, Die S t a p h y 1 i n i d e n der paliiarktischen Kanna; (1 Tribu.s A 1 e o- 

 cliarini). Wien, 2 dln., in: „Verliandl. K.K. Zool. bot. Ges. Wien." LI 1901 en LII 1902. 



Dr. Med. F. Eichelbauiii, Untersuchnngen über den Bau des niiinnliclien und weiblichen Abdoml- 

 nalendes der Staphylinidae (Allgenieine Uebersiclit über die l'nterfamilie A 1 e o c h a r i n a e. 

 Ver^leichende Besclireibnng der letzten Abdoniinal-schienen der untersncliten Arten. A. ini niünidiehen 

 Geschlecht), in: Zeitschr. f. wissenschaftliche Insektenbiologie. Bd. XII, 191C. 



