70 VII. Staphylinidae. - Aleochara. 



overal dicht en fijn bestippeld. Pooien slank, de achtertarsen opvallend lang, ongeveer even lang 

 als de schenen. Eene in grootte zeer veranderlijke soort, volgens Reitter 3 J— bijna 5 mm. Volgens 

 Reitter is het onjuist om deze soort met spadicea in hetzelfde subgenus te plaatsen. 



A. B r e i t i Ganglb. werd door Bernhauer tot een subgen. Ophiochara gebracht, dat vooral 

 gekenmerkt is door de zeer sterk ontwikkelde, zeer groote, evenals bij S t e n u s, sterk uitpuilende 

 oogen, die nagenoeg de geheele zijde van den kop innemen, de kop met de oogen heeft daardoor 

 een omgekeerd trapeziumvormige, naar achteren versmalde gedaante. Dit sub-genus zou in de 

 tabel bij 1 (zie C.N.I.165) als derde alinea tusschen gevoegd kunnen worden. Reitter brengt deze 

 soort tot het sub-genus P o 1 y c h a r a Muls. & Rey, doch vermeldt ook daarbij het sub-genus 

 Ophiochara. De kleur is eveneens opvallend ; glanzig zwart, de dekschilden met een meer 

 of minder uitgebreide intensief roode vlek, die zich soms nagenoeg over de geheele dekschilden 

 uitbreidt, waardoor nog maar alleen de basis en de zijden zwart blijven ; sprieten zwart of pekzwart, 

 tasters en pooten roestrood, de basis der achterdijen soms zwartachtig, soms ook wel het 3e kaak- 

 tasterlid donker. De basis der eerste onbedekte tergiten tamelijk wijd uiteen bestippeld. Zij komt 

 het meest overeen met A. c u n i c u 1 o r u m Kr., doch onderscheidt zich, behalve door de groote, 

 uitpuilende oogen, door den veel breederen kop, het breedere, naar voren minder versmalde, hals- 

 schild, de minder dichte bestippeling der dekschilden en door de minder dichte, iets langere, minder 

 neerliggende beharing van het voorlijf. Ook herinnert zij iets aan A. laevigata Gyllh. 

 (= bisignata Er.), doch is gemakkelijk daarvan te onderscheiden, o.a. door den kopvorm, de lange 

 achtertarsen enz. Lengte 3i— 5 mm. Deze soort komt in Oostenrijk voor in de woningen van den 

 hamster, van den ziesel (Spermophilus citillus L.) alsook, naar het schijnt, in konijnen- 

 holen. Was bij vergissing ook uit Leipzig opgegeven; verward met cuniculoru m. 



A. ruf itarsis Heer (volgens Schihky = \illosa Ganglb.) (C.X.I.169). Bijvoegen en ver- 

 beteren: De dekschilden zijn veel langer dan het halsschild, niet volkomen zoo lang als te zamen 

 breed. Halsschild zeer dicht en duidelijk bestippeld; met fijne, zeer korte, geheel neerliggende, in 

 de breedte gerichte, beharing. Achterlijf fijn, in de dwarsgroef der voorste tergiten dichter en 

 sterker bestippeld. Lengte 4 — 4i mm. (volgens Reitter). Twijfelachtig of deze soort wel ins ons 

 gebied zou voorkomen. Volgens Reitter in de hoogere gebergten van Duitschland en I\Iiddel- 

 Europa. 



A. mycetopliaga Kr. (C.N.I.169.I.11) moet heeten funiata Grav. (mycetophaga Kr., lata Thoms. 

 non Grav.). Deze soort is door het geheele land verbreid. Eene soort, onder den naam van A. 

 f u m at a Grav., werd reeds in 1848 en 1870, door Snellen van Vollenhoven, uit Nederland vermeld. 

 Bijvoegen en verbeteren: De kleur is eerder zwartbruin dan zwart. Halsschild veel fijner en spaar- 

 zamer bestippeld dan de dekschilden, van voren echter dichter en minder krachtig dan van ach- 

 teren, zonder langsindrukken. Lengte 4— 4^ mm. (volgens Reitter). 



A. nioerens Gyllh. (haemorrhoidalis JMniih., lugubris Aubé, linearis Thoms., fungivora Sharp) 

 (C.X.I.169.L12). Bijvoegen en verbeteren: Deze soort is van f umata Grav. onderscheiden, 

 doordat het halsschild dicht en weinig fijner bestippeld is dan de dekschilden; op de achterzijde 

 van de schijf met twee korte, ondiepe, aan elkaar evenwijdige, veelal slechts flauw aangeduide 

 langsindrukken. Achterlijf van voren krachtiger-, van achteren zeer fijn en spaai'zaam be- 

 stippeld. Dekschilden bruinrood, ook het halsschild veelal eenigszins bruin gekleurd. Lengte 

 3—5 mm. (volgens Reitter). 



Schilsky brengt tot deze soort de mij onbekende a. *hrunneipennis Motsch ^) (o.a. uit Hessen 

 en Beyeren). Volgens Ganglhauer (ex Motschvlsky) komt deze in vorm en kleur met m o e r e n s 

 overeen, doch is het uiteinde van het achterlijf zwart. Ook is zij iets kleiner dan m o e r e n s, op 

 het halsschild fijner en minder duidelijk, op de dekschilden sterker, op het achterlijf nog krachtiger 

 en vrij dicht bestippeld. Halsschild en dekschilden grauw en iets zijdeachtig-, het achterlijf bruin- 

 achtig behaard. Sprieten koi-t en dik. Overigens met m o e r e n s overeenstemmende. 



A. bisignata Er. (C.N.1. 170.1.14) moet, volgens Reitter en Schihky, heeten: laevigata Gyllh. 

 (bisignata Er. en = apicalis Mënétr., signata J. Sahlbg.). De roode vlek op de dekschilden is 

 duidelijker begrensd, meestal klein, doch ook wel eens ojivallend groot; volgens Ganglbauer zelden 

 slechts aan den achtcrrand roodachtig -). Deze soort herinnert veel aan A. c u n i c u I o r um, de 

 achtertarsen zijn korter dan, of bijna even lang als de schenen. Achterlijf krachtig, maar niet dicht 

 bestippeld, glanzig. Ook is het halsschild spaarzamer bestippeld. Dekschilden, elk afzonderlijk, 

 duidelijker langer dan breed. Knieën en tarsen roodbruin. Lengte 2A— 4 mm. (volgens Reitter). 

 In Duitschland zou deze soort ook in hamsterwoningen aangetroffen zijn. 



') A. brunneipennis Kraatz is synoniem met A. s a n g ii i n e a L. 

 *) Schilsky beschrijft eene a. *unicolor, bij welke de delvschilden eenkleurig zwart zijn. 



