VII. Staphylinidae. - Aleochara. 71 



A. d i s c i p e n n i s Muls. et Rey (Reitteri Eppelsh.). Deze, mij onbekende, soort, welke tot het 

 sub-gen. P o 1 y c h a r a Muls. et Rey gerekend wordt, werd in Middel- Europa, van Frankrijk 

 tot in den Caucasus, in Bohemen, bij S p e r m o p h i 1 u s c i t i 1 1 u s (ziesel), ook in Engeland 

 (in paarden- en schapenmest) aangetroffen en zou ook wellicht in ons gebied kunnen worden 

 gevonden. Van de meeste, op de dekschilden roodgevlekte, soorten is zij onderscheiden door de 

 slankere sprieten en daardoor wellicht het naast verwant aan c u n i c u 1 o r u m, maar (volgens 

 Sharp, in Ent. Monthl. Mag. 1911) wel tweemaal( ?) zoo groot als de grootste exemplaren van deze 

 soort; de pooten zijn donkerder en de sprietwortel is zwart ^). Ook bestaat er verschil in de sculp- 

 tuur bij beide soorten, het halsschild is dichter-, zoo ook zijn de dekschilden grover bestippeld 

 dan bij c u n i c u 1 o r u m, doch fijner en dichter dan bij I a n u g i n o s a Glanzig zwart, dek- 

 schilden korter dan het halsschild, rood met eene gemeenschappelijke donkere naadstreep en zwart- 

 achtige zijden. Pooten bruin, de tarsen roodachtig. Terwijl bij c u n i c u I o r u m de dekschilden 

 aan den achterrand, binnen de achterhoeken, duidelijk uitgebogen zijn, zijn deze zulks bij dis- 

 c i p e n n i s niet. Ook gelijkt deze soort op een kleine c u r t u 1 a Goeze, met sprieten ongeveer 

 als bij 1 a n u g i n o s a. Achterlijf naar de basis eenigszins dicht-, naar het uiteinde meer ver- 

 spreid bestippeld. Lengte 5i— 6 mm. (volgens Ganglbauer). 



A. m a c u 1 a t a Ch. Bris. Deze soort, welke o.a. in Engeland, bij Parijs en bij Hamburg (uit 

 dorre bladen) gevonden is, gelijkt zeer op 1 a e v i g a t a. Gyllh. (bisignata Erichs.), doch is vooral 

 onderscheiden door den breederen vorm en de langere sprieten. Glanzig zwart, sprieten zwart, 

 pooten pekbruin met roestroode knieën en tarsen. Halsschild verbreed, even breed als de dek- 

 schilden aan de basis, naar voren versmald, aan de zijden, aan de basis, zoo ook de achterhoeken 

 afgerond, fijn en verspreid bestippeld, matig lang en spaarzaam grijs behaard. Dekschilden even 

 lang als het halsschild, naar het uiteinde iets verbreed, met eene groote, meer of minder scherp 

 begrensde, roode topvlek nabij den naad, welke zich veelal over de geheele breedte van den 

 uitersten top, tot aan de buitenhoeken, uitbreidt; dicht en sterk bestippeld, matig lang grauw be- 

 haard; de achterrand, nabij de buitenhoeken, zeer oppervlakkig uitgerand. Achterlijf naar het uit- 

 einde iets versmald, krachtig en verspreid bestippeld; vrij lang en spaarzaam liggend grijsachtig 

 behaard, met eenige opgerichte haren langs de zijden; het 6e segment aan den top smal geelachtig 

 gezoomd, het 7e aan den top iets uitgerand Bij het ^ het laatste tergiet aan het uiteinde sterker 

 uitgerand, het laatste sterniet stomp-driehoekig eindigende; eindlid der sprieten iets langer dan 

 bij $ (langer dan de voorlaatste twee leedjes te zamen) en naar het uiteinde meer versmald. 

 Lengte 3i— 4 mm. 



A. crassiuscula Sahlb. (tristis Erichs) (C.N.I.170) heet, volgens Reuter en Schilsky: 

 m o e s t a Grav. {— crassiuscula Sahlbg., ook = tristis Er., = convexiuscula Kolen., = scutel- 

 laris Luc). Deze soort zou bij Hamburg en ook in Engeland gevonden zijn. Zij onderscheidt zich 

 nog aldus van tristis Grav. (geometrica Schrk., bimaculata Steph., nigripes Mill., flavoma- 

 culata Mén., erectesetosa Jekel): 



Achterlijf tot aan het uiteinde gelijkmatig en zeer dicht bestippeld. Dekschilden minder 

 grof bestippeld; roodgeelachtig, eene gemeenschappelijke, driehoekige naadvlek en ge- 

 woonlijk ook eene zijvlak zwart moesta Grav. 



Achterlijf naar het uiteinde meer wijd uiteen bestippeld. Dekschilden dicht en grof 

 bestippeld; zwart, elk aan den achterrand, nabij den naad, met eene meer of minder 



uitgebreide geelroodachtige vlek tristis Grav. 



Beide soorten worden tot het sub-gen. I s o c h a r a Bernh., gerekend. 



A. succicola Thoms. (C.N.I.168.1.16) moet heeten: sparsa Heer (succicola Thoms., latipalpis 

 Muls. et Rey, intractabilis Heer). Verbeteren en bijvoegen: „Het derde kaaktasterlid kort, naar 

 het uiteinde kegelvormig gezwollen, het vierde, dunne lid, aan de basis verdikt en ongeveer 

 even lang als het derde. Halsschild duidelijk smaller dan de dekschilden, fijn en dicht-, de dekschil- 

 den krachtig en zeer dicht bestippeld. Tasters en pooten roodbruin, de dijen meestal donkerder. 

 De zijden van het lichaam met enkele afstaande haren". Deze soort is in Nederland zeer verbreid, 

 doch niet algemeen. In Zuid-Limburg (Sittard, Valkenburg, Elsloo) werd zij in mollennesten, 

 hamsterwoningen, vossenholen en nestkastjes gevonden. Ook zou zij in konijnen- en muizenholen, 

 in eekhoorn- en duivennesten en ook in andere vogelnesten voorkomen. Ook aan uitvloeiende sap- 

 pen van eiken. 



A. inconspicua Aubé (C.N.I.168.1.17). Verbeteren en bijvoegen: „Het halsschild is opvallend 

 smaller dan de dekschilden, zwak verbreed, spaarzaam bestippeld ; de ruwe, opgerichte beharing 

 is schuin, van binnen naar buiten gericht. Pooten soms geheel roodbruin. Lengte (volgens Beiffer) 

 2|— 3 mm. Deze soort wordt nog uit Frankrijk vermeld, en gezegd ook te leven, in mollennesten, 

 van de meststoffen der mol. 



') Bij de a. *basicornis Jekel (uit Tirol) zijn de eerste twee sprietleedjes rood en zwart gevlekt. 



