72 VIL Stakhylixidae. - Aleochaea. 



.4. Il a e ni o p f e r a Kr. (haematica Muls. et Rey) (C.N.I.168 en L.IX). Bij Nuth in Limburg, 

 April, in een mollennest. Bijvoegen en verbeteren: De dekschilden zijn meer bruingeel, aan de 

 schouders iets zwart. Sprieten roodbruin, tasters en pooten iets lichter rood. Dekschilden veel 

 korter dan te zamen breed. Achterlijf fijn bestippeld. Kop grooter en breeder dan bij f u m a t a 

 Grav. (= mj'cetophaga Kr.) en m o e r e n s Gyll. Lengte 3i— 4 J mm. (volgens Reitter). 



A. M i 1 1 c r i Kraatz. Ik ving een exemplaar in kompost, in den Haagschen Dierentuin, Octob. 

 Deze, volgens Ganglbauer, in Frankrijk, Duitschland en Oostenrijk voorkomende soort, wordt door 

 hem tot het sub-gen. P o 1 y c h a r a Muls. et Rey gerekend. Reitter daarentegen rekent deze, 

 met intricata Mnnh. (= bipunctata Er., non Grav., biguttata Heer) (C.N.I.170.1.18) en 

 mori on Grav. (exigua Mannerh.) (1. c. L19) tot het sub-gen. Baryodma Thoms. Zij 

 gelijkt zeer op intricata, doch onderscheidt zich, doordat de achterste tergiten van het 

 achterlijf evenzoo dicht bestippeld zijn als-, bij i n t r i c a t a daarentegen iets minder dicht be- 

 stippeld zijn dan de voorsten ; bovendien zijn de pooten donker gekleurd, bij intricata daaren- 

 tegen roodgeel. Volgens Reitter is de roode vlek op de dekschilden klein, overdwars geplaatst en 

 goed begrensd; bij intricata slecht begrensd en eenigszins takvormig op de schijf verlengd. 

 Ganglbmier zegt van ]M i 1 1 e r i : de dekschilden met rooden achterrand en naast den naad met 

 eene, daarmede samenhangende, roode vlek, die zelden over het midden naar voren is uitgebreid. 

 Bij ons exemplaar zijn de dekschilden nagenoeg geheel zwart, slechts met een onduidelijk, door- 

 schijnend, roodachtig randje. Ganglbauer plaatst A. M i 1 1 e r i onmiddellijk bij A. c r a s s i u s- 

 c u 1 a Sahlb. (tristis Er.) (C.N.I.170); bij beiden zijn de sprieten vrij krachtig ontwikkeld, naar 

 het uiteinde vrij sterk verdikt, de voorlaatste leedjes ongeveer tweemaal zoo breed als lang. 

 Evenals bij intricata is het lichaam zwart, op de bovenzijde zeer dicht-, kop en halsschild 

 echter fijner bestippeld. Lengte 4J mm. 



.4. brevipennis Grav. (carnivora Gyllh., concolor Steph., moesta Steph., cinctipennis Motsch.) 

 (C.N.I.170.1.20) wordt door Ganglbauer, Bernhauer en mij tot het sub-gen. Aleochara s.str. 

 gebracht. Reitter brengt deze soort tot een nieuw sub-genus E u r y o d m a, aangezien de sprieten 

 niet spoelvormig, noch ongewoon dik, noch naar het uiteinde eenigszins versmald, maar opvallend 

 slanker, naar het uiteinde dezelfde breedte behouden en daarom niet spoelvormig zijn. 



Tot de var. *curta Sahlbg. (fumata Er., non Grav.; morosa Heer, auroiillosa Jekel) (C.N.L 

 171 noot 1)) behooren de kleine exemplaren (volgens Bernhaiier tot zelfs van 2*1^ mm., terwijl bij 

 het type de grootte 5 mm. en zelfs iets daarover kan bedragen), welke op het achterlijf eene veel 

 fijnere en meer verspreide bestippeling dan bij de groote exemplaren vertoonen, waarbij duidelijke 

 overgangsvormen tot, de steeds als goede soort beschouwde, A. fumata Er. (non Grav.) 

 bekend zijn, welke dus niet van brevipennis Grav. kan worden afgezonderd. Bernhauer 

 beschouwt fumata Er. slechts als een in ontwikkeling achterlijk gebleven vorm; de typische 

 fumata Er. onderscheidt zich van de kleinere en kleinste exemplaren van brevipennis 

 Grav. slechts door de lichtere bruinachtige tot roodachtig-bruine kleur der dekschilden, de bruin- 

 rood doorschijnende zijden van het halsschild, de bruinroode sprietwortel en de geelroode pooten, 

 terwijl in de bestippeling van het achterlijf, in vergelijking met de grootste exemplaren van bre- 

 vipennis Grav., wel een opvallend onderscheid bestaat, daar bij kleinere exemplaren de 

 bestippeling zeer onmerkbaar wordt om eindelijk geheel te verdwijnen. Ook vindt men allerlei 

 overgangen in kleur. Een buitengewoon klein exemplaar kreeg ik destijds van Pat^r 11 asmann, 

 uit Luxemburg, uit een nest van Formica rufibarbis F. 



A. crassicornis Boisd. et Lac. (rufipennis Er., lateralis Heer) (C.N.I.170.1.21). Volgens Gangl- 

 bauer isA. crassicornis Boisd. et Lac. naar kleine-, lateralis Heer ( = rufipennis Er.) 

 naar grootere exemplaren beschreven ; hij rekent deze soort tot het sub-gen. Aleochara s.str.. 

 Muls. et Rey, terwijl, volgens Reitter, deze, door den bouw der sprieten, niet bij de soorten van dit 

 sub-genus behoort, maar, als het naast verwant aan 1 a e v i g a t a Gyll. (bisignata Er.), tot het 

 sub-gen. P o 1 y c h a r a IMuls. et Rey gerekend wordt. De sprieten zijn nl. naar het uiteinde van 

 gelijke breedte, niet naar het uiteinde dunner en derhalve niet spoelvormig (zooals bij sub-gen. 

 Aleochara s.str.) ; het 5e tot het 10e lid zijn ongeveer tweemaal zoo breed als lang. Bijvoegen 

 en verbeteren: Dekschilden aan de basis en om het schildje smal-, de zijden breeder zwart. Dek- 

 schilden, elk afzonderlijk, niet langer dan breed. Pooten roodbruin, met lichtere tarsen. Halsschild, 

 als bij A. 1 a e V i g a t a, s])aarzaam-, het achterlijf krachtig, maar niet dicht, bestippeld. Lichaam 

 breeder dan bij 1 a e v i g a t a. Lengte 2| — 4i mm. (volgens Reitter). 



A. lata Grav. (C.N. I.I71. 1.23) is op meerdere plaatsen in Zuid-Limburg gevangen. 



A. laticornis Ki". (sub-gen. Aleochara s.str.). Deze, door Reitter, uit de Rijnprov. 

 opgegevene, soort onderscheidt zich van c u r t u 1 a Goeze (fuscipes Grav., brevis Heer, brachy- 

 ptera Fourcr., puncticeps Thoms.) door de eenkleurig roode dekschilden, met roode of bruinroode 



