VIL Stapuylinidae. - Aleochara. 73 



epipleuren. Sprieten roodbniin, de wortel, benevens de tasters en pooten rood. Uiteinde van het 

 achterlijf roodachtig omzoomd. Lengte 3 — 7 mm. In bosschen, in fungi, met Bolitobius en 

 B o 1 i t o c h a r a. 



A. c 1 a V i c o r n i s Redt. (solida Hochh., Grenieri Fairm., crassicornis Muls et Rey, non Lac, 

 carinata Sauly). Deze kleine soort komt, volgens Schilsky, in West-Duitschland voor, volgens 

 Reitter in Zuidelijk-Middel-Enropa, maar uit Duitschland nog niet met zekerheid bekend. Terwijl 

 bij c II r t u 1 a en 1 a t i c o r n i s het achterlijf krachtig en weinig bestippeld is, is dit bij c 1 a - 

 V i c o r n i s matig sterk maar dicht bestipj^eld. Halsschild duidelijk smaller dan de dekschilden, 

 evenals de dekscliilden zeer fijn en dicht bestippeld. Zwart; de dekschilden rood, aan de basis smal 

 zwartachtig. Sprietwortel, tasters en jiooten geel; uiteinde van het achterlijf roodgeel. Immature 

 exemplaren zijn bruinachtig tot zelfs geheel roodgeel. Dekschilden aan den achterrand, nabij de 

 achterhoeken niet uitgerand en daardoor van A. spissicornis onderscheiden. Bij het ^ 

 be\nndt zich op de dekschilden, naast den naad, eene fijne langsverhe venheid ; ook op het midden 

 van het 5e onbedekt tergiet eene kleine, naar achteren scherp uitspringende, langskiel; het 6e 

 onbedekt tergiet is opjiervlakkig uitgesneden en aan den achterrand van eenige langere en kortere 

 stekelige tandjes voorzien. Lengte 2 J — 3 J mm. Reitter brengt deze soort, met 1 a t a, c u r t u 1 a 

 en 1 a t i c o r n i s, tot het sub-gen. Aleochara s.str., bij welke de sprieten zeer dik, spoelvor- 

 mig, naar het uiteinde een weinig, maar duidelijk versmald zijn. Bernhaner daarentegen rekent 

 deze tot het sub-gen. Heterochara Muls. et Rey, waartoe ook A. spissicornis Er. 

 gebracht wordt. M.i. zijn bij A. c 1 a v i c o r n i s de sprieten meer spoelvormig, naar het uiteinde 

 dunner wordende, terwijl bij Heterochara (A. spissicornis) de sprieten naar het 

 uiteinde dezelfde breedte behouden. 



A. spissicornis Er. (leucopyga Ej-., melanocephala Motsch., laeta Muls. et Rey, filum 

 Kr.). In Frankrijk (o.a. bij Parijs), in den Elzas en in Nassau. Deze kleine, smalle soort behoort 

 tot het sub-gen. Heterochara Muls. et Rey, dat aan het sub-gen. Aleochara na ver- 

 want is, doch zich daarvan onderscheidt door de niet bijzonder dikke sprieten, welke naar het 

 uiteinde dezelfde breedte behouden, dus niet spoelvormig zijn, doch welker leedjes van het 5e tot 

 het 10e, toch ongeveer driemaal zoolang als breed zijn. Halsschild even breed als de dekschilden, 

 welke laatsten aan den achterrand, nabij de achterhoeken, uitgerand zijn. Voorlijf dicht en fijn-, 

 achterlijf krachtig en meer wijd uiteen bestippeld ; de bovenzijde met zeer fijne, recht naar achteren 

 gerichte, beharing. Zwart, de dekschilden geelrood; ook het halsschild gewoonlijk meer of minder 

 roodachtig; de wortel der roestroode sprieten en de pooten roodgeel; het uiteinde van het achterlijf 

 bruinrood. Bij immature exemplaren neemt de lichte kleur toe, zoodat ten slotte nog alleen de kop 

 en soms de voorlaatste achterlijfssegmenten donker zijn, of wel het geheele lichaam eenkleurig 

 roodgeel is. Lengte 2— 2A mm. Deze soort werd o.a. in een dassenhol waargenomen. 



In de meer practische tabel van Aleochara, bij Reitter, worden de soorten van het sub- 

 genus Polystoma Steph. (de sub-genera P o 1 y s t o m a r i a Reitter i) en P o 1 y c h a- 

 r i n a Reitter), welke langs de zeekust, onder F u c u s, leven, van alle andere Aleochara- 

 soorten afgescheiden,doordat de bovenzijde van het lichaam, vooral kop, halsschild en dekschilden, 

 door de duidelijk gechagrineerde grondsculptuur, mat is, de beharing der dekschilden naar binnen- 

 waarts nagenoeg in horizontale richting verloopt en de bestippeling op het voorlijf uit fijne opper- 

 vlakkige navelstippeltjes bestaat. Bij de overige A 1 e o c h a r a-soorten is de bovenzijde, tusschen 

 de bestippeling, glad en overal glanzig of wel, bij sterke vergi'ooting gezien, slechts weinig duidelijk 

 gechagrineerd ; de beharing op de dekschilden is recht naar achteren of van binnen schuin naar 

 buiten gericht. Het 3e sprietlid is minstens even lang als het 2e, gewoonlijk iets langer. Deze 

 worden nader aldus in sub-genera ingedeeld : 



1 Halsschild met eene gladde, door twee stippelrijen ingesloten, middellijn, naar buiten 

 verspreid bestippeld. De soorten: bipustiilata L., verna Say en bilineata Gyll. . . 



(Coprochara Rey) 



Halsschild gelijkmatig bestippeld, zonder stippelrijen op de schijf 2 



2 Achterlijf zeer sterk glanzig, weinig dicht, meestal krachtig bestippeld ; de eerste vier 

 onbedekte tergiten met eene diepe basale dwarsgroef en bij het (^ op een of meer ervan 

 met een bultje in het midden. Dekschilden altijd rood. Het voorlaatste sprietlid nage- 

 noeg vierkant. De soorten ruficornis Grav., uiajor Fairm. en erythroptera 



Grav (Ceranota Steph.) 



Slechts 2—3 der onbedekte tergiten met eene, meestal meer oppervlakkige, basale 

 dwarsgroef en bij het ^ zonder bultjes er op 3 



3 Sprieten zeer dik, spoelvormig, naar het uiteinde iets, maar toch duidelijk dunner 

 wordende; het 5e tot 10e lid zeer sterk verbreed, driemaal zoo breed als lang. Achter- 



') Reitter geeft deze nieiiwe benaming voor Polystoma Steph., daar deze laatste reeds vroeger 

 bij de V e r m e s gegeven is. 



