76 VII. Staphylinidae. - Dixarda. Homoeusa. Microglossa. Oxypoda. 



1899 in een en hetzelfde nest van Formica r u f i b a r b i s F. var. f u s c o-r u f i b a r b i s 

 Forel, bij Exaeten nabij Baaksem in aantal vond, onderscheiden zich de exemplaren uit IMaastricht' ) 

 door iets dikkere sjjrieten en grovere scniptuur. Hij is overigens met mij van meening, dat D i- 

 narda dentata var. minor Wasm. niet tot dentata Grav., maar tot pygmaea Wasm. is te 

 brengen, met welke zij meer punten van overeenkomst gemeen heeft dan met eerstgenoemde. 

 Wasmann houdt ze thans voor een der pygmaea-vorinen, naargelang de vindplaatsen in verschil- 

 lende landen varieeren, zooals dit ook met D. Hagensi Wasm. het geval is. D. pygmaea en Hagensi 

 zijn. waarschijnlijk als relatief jonge, eerst in wording zijnde rassen te beschouwen, die van de oude- 

 re, bij Formica s a n g u i n e a Latr. in geheel Europa verbreide D. dendata zich afgescheiden 

 hebben door aanpassing aan nieuwe gastheeren („Wirtsameisen"), nl. aan F o r m i c a r u f i b a r- 

 b i s F. (voor pygmaea) en aan Formica e x s e c t a Xyl. (voor Hagensi). Vandaar dat zij ook 

 op verschillende plaatsen in het verspreidingsgebied verschillend ver gevorderd is in haar differenti- 

 eeringsproces tegenover D. dentata. Dientengevolge vertoonen zij ook veelvuldiger overgangen tot 

 dentata, terwijl zulken bij D. Markeli (bij F o r mica r u f a L.), die zich vroeger van den dentata- 

 stam heeft „afgezonderd", veel zeldzamer voorkomen. In twee nesten van Formica r u f a L., 

 bij Valkenbiu'g in Limburg, vond Wasmann o.a. iets kleinere exemplaren van Markeli, die tot D. 

 dentata naderden, terwijl in andere nesten alleen de normale Markeli aanwezig was. D. dentata en 

 Markeli zijn, evenzoo als Hagensi en pygmaea, slechts rassen, niet a!s soorten in systemati- 

 schen zin te beschouwen. Het oudste ras is aan Formica sanguinea Latr. aangepast als 

 D. dentata Grav. s. str. Het tweede oudste ras aan Formica r u f a L. als D. Markeli Ksw. 

 (eene var. van deze, die bij Formica truncicola Nyl. leeft, heeft zich aan deze aange- 

 past). Het derde ras aan Formica exsecta Nyl. als D. Hagensi, het vierde aan F o r m i- 

 c a r ri f i b a r b i s F. als Z>. pygnmea. De aanpassing van onze tweekleurige D i n a r d a-vor- 

 men aan de verschillende gastmieren zijn op verschillende tijden begonnen en daarom ook ver- 

 schillend ver gevorderd, zooals zich zulks nl. aan de beide jongste rassen Hagensi en pygmaea ver- 

 toont. 



Ilomoeusa a c ii ui i n a t a Mark. (sinuata Heer) ^) (C.N.I.172 en l.c. A 669). Zeer verbreid in 

 Zuid-Limburg, April, Mei. Volgens Wasmann is vooral L a s i u s n i g e r L. de normale mieren- 

 soort, bij welke zij voorkomt en indifferent geduld wordt. 



Microglossa gcntilis Lünemann (C'.X.I.173.3.1) werd nog op meerdere plaatsen in Zuid-Lim- 

 burg gevangen, o.a. exemplaren met nagenoeg zwarte dekschilden. 



M. p i c i p e n n i s Gyllh. (hadrocera Kr., taxicornis Muls et Rey). Deze soort heeft ongeveer 

 de grootte en vorm van p u 1 1 a, is echter donkerder gekleurd en door de krachtige sprieten op- 

 vallend en gemakkelijk te herkennen. Evenals bij g e n t i 1 i s en m a r g i n a 1 i s is het hals- 

 schild uiterst fijn en meestal meer wijd uiteen bestippeld, de bestippeling is opvallend fijner dan die 

 der dekschilden, welke niet zeer fijn en slechts matig dicht is. Geheel zwart, sprietwortel en pooten 

 rood. Beharing stoffijn, ternauwernood zichtbaar. Halsschild meestal met twee grootere stippen op 

 de schijf. Dekschilden even lang als te zamen breed, de naad aan weerszijden zeer fijn, maar dui- 

 delijk gerand. Lengte 3—3,3 mm. Volgens Ganglhauer in de Rijnprov. In vogelnesten (sperwer, 

 kerkkraai), ook bijLasius brunneus Latr. en in Frankrijk o.a. in konijnenholen ^). 



M. m a r g i n a 1 i s Gyllh. (rufipennis Kr., Heer) (C.N.I.173). Van deze soort komt in Engeland 

 eene a. *ohscura Joy voor, bij welke de dekschilden evenzoo donker gekleurd zijn als bij M. p u 1 1 a 

 en slechts de achterhoeken van het halsschild roodachtig zijn. Deze ab. is gemakkelijk van p u 1 1 a 

 en n i d i c o 1 a te onderscheiden door de veel fijnere bestippeling van het halsschild en van 

 kleine exemplaren van g e n t i 1 i s, door het, tusschen de bestippeling, gechagrineerde halsschild. 

 De bestippeling der dekschilden is bij deze soort fijn en uiterst dicht. Zij komt in Frankrijk en 

 Duitschland voor, in de nesten van spreeuwen, duiven, spechten, alsook in konijnenholen. Ook in 

 het Fóret de Soignes bij Brussel gevangen. 



M. piilla Gylh. (C.N.1. 173.3.2) is door het geheele land verbreid, ook in stalstroo en in aantal in 

 vogelnesten (musch, merel, mees, specht), ook leven daar de larven. De larve is door Falcoz (Buil. 

 Soc. ent. de Fr. 1919) beschreven. 



'Oxypoda longiiisciila Grav. (ook bij (ra/ir/^öawer) (C.N.1. 175.5.5) moet, volgens i?ei7/er, heeten: 

 rlongatiila Aubë (longiuscula Er., non Grav.). 



') De opvallende verschillen, schrijft Wasmann mij, worden eerst merkbaar, o. a. in Luxemburg, 

 waar ook de nesten der mieren, waarin pygmaea voorkomt, anders gevormd zijn. 



-) Zie: E. JVa.<<in(inn, Zur Lebensweise einiger in- und ansliindischer Ameisengaste (H e t a e r i ii s, 

 Myrniecophila, Coluocera, H o m o e u s a, L a m p r i n u s, A t e m e 1 e s) in : Zeits. f. wissensch. 

 Insektenbiologie, 1905. 



') Zie: Normun H. Joy, Coleoptera occuring in the nests of mammals and birds. (The Entomol. 

 Monthly Mag. ie series. Vol. XVII (Vol. XLII) 1906. 



