VII. StAPHYLINIDAE. - OXYPODA. 77 



o. procerula Mnnh. (obscura Kr.) (B.Ill). Eene, aan clongatula Aubé naverwante, soort, 

 welke terzelfder plaatse schijnt voor te komen als laatstgenoemde. Ik zag exemplaren uit Amster- 

 dam, Hillegersberg en Heerde, Maart, April ;Jisp en KoUiorn (N.-H.). Jan., Meien Steyl (Limb.) 

 Dec. Gancjlhauer noemt procerula Mannii. als synoniem met I o n g i u s c u 1 a Gravh. en 

 beschrijft onze nieuwe soort als : obscura Kraatz. Zij zou in de Mark Brandenburg meer 

 voorkomen dan e Ion gatuia Aubé. Beide soorten onderscheiden zich aldus: 



Bruinzwart of donkerbruin, fijn behaard, de wortel der sprieten en tasters bruinrood, 

 pooten roodgeel. Halsschild ternauwernood zoo breed als de dekschilden. Halsschild en 

 dckschilden veelal iets lichter gekleurd. Dekschilden ongeveer J langer dan het hals- 

 schild. Sprieten ojjvallend lang, nagenoeg tot aan het uiteinde der dekschilden reiken- 

 de, het eindlid groot, bij het ^ duidelijk langer dan-, bij het $ ongeveer even lang als de 



beide voorafgaande leedjes te zamen. Lengte 3— 3. .3 mm elongatula Aubé. 



Donkerder bruinzwart, de wortel der S2:)rieten en tasters roestrood, pooten geel. Hals- 

 schild aan de zijden meer afgerond, ojn-allend breeder dan de dekschilden; dezen even 

 lang als het halsschild. De sprieten zijn opvallend korter, reiken slechts tot aan het 

 midden der dekschilden; ook is het eindlid korter dan bij de vorige soort. Achterlijf met 

 meer parallele zijden. Lengte 3 — 3.3 mm procerula Mannli. 



O. riificoriiis Gyllh. (C.N.1. 175.5.1 en L. VIII) moet, volgens i?ei7/ef, heeten: spectabilis Mark. De 

 spiieten zijn roestrood (a. ruficornis Gyllh.), of zwartachtig met gelen wortel (s p e c t a l> i I i s 

 Heer). Enkele malen in het Haagsche bosch, in potjes suikerbier, tegen boomstammen geplaatst, 

 Oct./Dec. Komt ook in wesjjennesten voor. Ook bij Apeldoorn en Hilversum. 



O. 1 o II g i p e s Muls et Rey (metatarsalis Thoms.) (C.X.I.17o en L.VIII). In aantal bij Brum- 

 men, (Sittard, Valkenburg en Wylré, Oct.-Feb]., in mollennesten. 



O. vittata Mark. (depilis Muls. et Rey, litura Muls. et Rey) (C.N.1. 176.5.3). Bij Exaeten in Lim- 

 burg werd een exemplaar gevangen, bij hetwelk van de geelachtige scheeve vlek nog slechts aan den 

 schouder iets zichtbaar is (B. 104). Deze soort komt ook in de nesten van Vespa germanica F. voor. 



O. 1 a t e r a 1 i s Mannh. (pellucida Mannh., infuscata Kelln., nitidiventris Fairm.) (sub gen. 

 O X y p o d a s.str.). Deze soort, welke volgens Ganglbauer en den „Cat. Col. Eur. 1906" in Noord- 

 en Middeleuropa voorkomt, volgens Reifter uit Middel-Duitschland bekend is, onderscheidt zich 

 van de andere soorten van dit subgenus, doordat het toegespitste achterlijf alleen van voren zeer 

 dicht bestippeld en mat, het 5e onbedekt tergiet fijn en spaarzaam bestippeld en van af het 4e on- 

 bedekt tergiet glanzig is (bij de aanverwante soorten is het achterlijf niet bestippeld, maar gecha- 

 grineerd en mat zijdeglanzig). Zwart of pekzwart, halsschild en dekschilden, als ook de achterrand 

 der achterlijfsringen bruin of roodbruin; de zijden van het halsschild meer of minder lichter, veelal 

 ook de dekschilden lichter roodbruin; de sprietwortel en tasters roodachtig tot bruin, pooten rood- 

 geel. Kop breeder en sterker bestippeld dan bij de aanverwante soorten. Sprieten iets korter dan bij 

 de naastver wanten, het 3e lid duidelijk langer dan het 2e. Halsschild ongeveer de helft breeder dan 

 lang, opvallend minder breed dan de dekschilden, vrij krachtig, ruw en zeer dicht bestippeld. Dek- 

 schilden iets langer dan het halsschild ; de achterrand, nabij de achterhoeken, minder uitgerand 

 dan bij de aanverwante soorten, nog krachtiger, korrelig en uiterst dicht rimpelig bestipiJeld. 

 Lengte 3i— 4| mm. In bosschen van bergstreken, onder vochtig mos en afgevallen bladen. 



O. nigrocincta Muls. et Rey (danubiana Bernh.) (subgen. Disochara Thoms.). 

 Deze soort, volgens Roettgen, bij Düsseldorf gevangen, herinnert, volgens Bernhauer, door den habi- 

 tus, aan filiformis Redt. (terrestris Kr.), met welke zij de parallele gedaante en den zijde- 

 glans van het achterlijf gemeen heeft. Zij onderscheidt zich van deze gemakkelijk door de, naar ver- 

 houding tot het lichaam, ongewoon krachtig ontwikkelde, naar het uiteinde sterk verdikte sprieten, 

 het smallere halsschild, de langere dekschilden en door het aan den top nog onduidelijker bewim- 

 perde achterlijf. Van a m o e n a Fairm. (flavicornis Kr.) onderscheiden door geringere grootte, 

 maar daarop gelijkende, niettegenstaande de krachtige lange sprieten, de donkerder kleur en de 

 veel minder verbreede voorlaatste leedjes der sprieten. Lichaam, met uitzondering van de dek- 

 schilden, uiterst fijn en uiterst dicht segrijnachtig bestippeld en uiterst fijn en dicht behaard; mat, 

 grauw zijdeglanzig. Pekzwart of pekbruin, de dekschilden naar den top iets lichter, het uiteinde 

 van het achterlijf en de tophelft van het 7e tergiet, soms ook de voorste tergiten of ten minste de 

 achterranden ervan, roodbruin; sprieten lichter of donkerder bruinrood, de wortel ervan en het 

 laatste sprietlid, zoo ook de tasters en pooten roodgeel. Kop veel smaller dan het halsschild. 

 Eindlid der sprieten groot, krachtig, breeder dan de voorafgaande leedjes, iets langer dan de 

 voorafgaande twee leedjes te zamen, eivormig. Halsschild ongeveer } breeder dan lang en 

 smaller dan de dekschilden, aan de zijden afgerond, naar voren sterker versmald dan tegen de 

 basis, met scherp aangeduide, aan den top afgeronde, stompe achterhoeken. Dekschilden } lan- 



