78 VII. Staphylisidae. - Oxypoda. 



ger en iets breeder dan het halsschild, minder fijn dan het overige lichaam en eenigszins dwars- 

 rimpelig bestippeld, aan de buitenhoeken vrij sterk uitgerand. Achterlijf met parallele zijden, met 

 duidelijken zijdeglans, slechts aan den uitersten top met weinige onduidelijke wimperharen. 

 Lengte IJ mm. In Oostenrijk werd deze soort, nabij de Donau, onder mos gevangen. 



O. h II ni i d u I a Kr., Ganglb. (umbrata Er.) (C.N.I.176 en B.118) moet heeten: v i c i n a Kr. 

 (soror Kr., humidula Ki'., umbrata Er., tenuicornis Scriba). 



Bij Spaubeek (Limb.), Juni, uit dorre bladen gezeefd. Ook bij Hamburg. Zij leeft aan den voet 

 van oude eiken. Deze soort wordt door Bernhauer en Reitter niet tot het sub-genus Oxypoda 

 s.str., maar tot het subgen. Podox va Muls et Rey gerekend. Door de veranderlijkheid in den vorm 

 van het halsschild kan zij als een overgangsvorm van dit sub-genus tot het sub-genus S p h e n o m a. 

 Mannerh. beschouwd worden, waarom Bernhauer deze in zijn tabel zoowel bij P o d o x y a als bij 

 S p h e n o m a vermeldt. Is nl. het halsschild normaal ontwikkeld en in het achterste derde ge- 

 deelte hoogstens zoo breed als de dekschilden aan de schouders, waardoor het oppervlak opvallend 

 kleiner is dan dat der dekschilden, dan is de plaats in het subgen. P o d o x y a volkomen gewet- 

 tigd. Is daarentegen het halsschild zeer sterk ontwikkeld en in het achterste derde gedeelte breeder 

 dan de dekschilden aan de schouders , waardoor het oppervlak zooveel grooter is, dan zou men deze 

 soort tot S p h e n o m a rekenen. Daar echter de dekschilden duidelijk langer zijn dan het hals- 

 schild, maakt het oppervlak van het halsschild, niettegenstaande de grootte, toch den indruk van 

 kleiner te zijn dan het oppervlak der dekschilden, waardoor de meeste exemplaren toch meer den 

 habitus der verwante soorten uit de P o d o x y a-groep vertoonen. Van O. i n d u t a Muls. et 

 Rey onderscheidt zich deze door den meer robusten, grooteren vorm, de volkomen afgeronde ach- 

 terhoeken van het halsschild en de naar verhouding kortere dekschilden; van umbrata Gyllh. 

 door dezelfde kenmerken, benevens de slanke sprieten; ook is zij veel glanziger dan de beide ge- 

 noemde soorten. Diep zwart tot pekzwart, de dekschilden meestal bruin ; bij eenigszins iramature 

 exemplaren neemt de bruine kleur toe, zoodat veelal het halsschild en de dekschilden geheel licht- 

 bruin worden; geheel immaturen worden zelfs geelachtig en zouden dan allicht met a b d o m i n a- 

 lis Mannli. kunnen verwisseld worden, doch door de langere dekschilden gemakkelijk te onder- 

 scheiden. De achterrand der voorste tergiten en het uiteinde van het achterlijf gewoonlijk roodach- 

 tig, de basis der donkere sprieten en de tasters lichter of donkerder roodachtig, pooten geelrood. 

 Sprieten slank, maar nauwlijks langer dan kop en halsschild te zamen (daarom in de tabel op 12), 

 naar het uiteinde slechts weinig verdikt, het 3e lid meestal duidelijk korter dan het 2e (waarom zij 

 niet tot het subgen. Oxypoda s.str. kan gerekend worden., de voorlaatste leedjes slechts zwak ver- 

 breed. Halsschild groot,even breed als de dekschilden, slechts J breeder dan lang, tamelijk glanzig, 

 fijn en zeer dicht bestippeld. Dekschilden duidelijk langer dan het halsschild; aan den achterrand, 

 nabij de achterhoeken, duidelijk uitgerand, fijn en nog dichter dan het halsschild bestippeld. Ach- 

 terlijf naar achteren sterk versmald, overal gelijkmatig en uiterst dicht bestippeld en behaard, met 

 grauwen zijdeglans. Lengte 3—3,3 mm. 



O. f u n e b r i s Ki'. (improba Epp., rugipennis J. Sahlb.), subgen. P o d o x y a Muls. et Rey; 

 bij Reitter in eene 7e groep, welke in Noord-Europa en in de bergstreken van Oost-Duitschland, 

 volgens Reitter o.a. ook in Mecklenburg, voorkomt, leeft onder vochtig mos. Deze is onder de groo- 

 tere soorten onderscheiden door het nagenoeg parallele lichaam en de dunne sprieten. Diep zwart, 

 de dekschilden soms zwartbruin; het Ie lid der zwarte sprieten en de tasters iets lichter; pooten 

 roodbruin met berookte dijen. Sprieten dun, naar het uiteinde ternauwernood verdikt, het 3e lid 

 korter dan het 2e. Halsschild even breed als de dekschilden, over het midden soms met eene flauwe 

 langsgroef, fijn en zeer dicht bestippeld. Dekschilden even lang als het halsschild. de achterrand 

 nabij de achterhoeken duidelijk uitgerand; iets sterker dan het halsschild, uiterst dicht bestippeld 

 en eveneens dicht grauw behaard. Achterlijf tot aan het uiteinde gelijkmatig en uiterst dicht be- 

 stippeld en behaard, sterk grauw zijdeglanzig. Deze is nav^erwant aan v i c i n a Kr., doch zijn de 

 voorlaatste sprietleedjes (welke bij deze breeder zijn dan lang) niet breeder dan lang. Lengte 3—4 

 mm. 



O. a l> (I o ni i II a I i s Mannh. (occulta Grimm) (C.N.I.177 en L.IX). l^ij Weü in Limburg, .Juni. 

 Deze is onder de soorten van het sub-genus S p h e n o m a Mannh. gemakkelijk te herkennen aan 

 het, tot aan het uiteinde uiteist dicht bestippelde,toegespitste achterlijf, de lichte kleur en door de 

 gelijke lengte van halsschild en dekschilden. 



O. atricapilla Makl. (pianipennis Thoms., silvicola Kraatz) (C.N.1. 176.5.8) moet heeten: plani- 

 pennis Thoms. (silvicola Kr., atricapilla Ganglb. *), corniculata Motsch.). Bij Ganrjlhaner, Bern- 

 hauer en in den Cat. Col. Eur. 1906",, wordt deze soort tot het subgen. S p h e n o m a Mannh., bij 

 Reitter, van wege de tamelijk korte dekschilden tot het subgen. Bessopora Thoms. gerekend. 



') Volgeus Bernhauer is O. atricapilla ISIakl. = O. togata Ericlis 1. e. 5, G). 



