VIL Staphylinidae. - Oxypoda. 79 



M.i. zijn de naaste verwanten: O. t o g a t a, a b d o ni i n a 1 i s, r u f a en ook v i c i n a. O. 

 p 1 a n i p e n n i s herinnert in habitus en grootte aan A t h e t a f u n g i Grav. en is vooral te 

 lierkennen aan de naar het uiteinde wijd uiteenlooj^ende bestippeling van het achterlijf, het breede, 

 zeer dicht bestippelde, nagenoeg doffe halsschild en de tamelijk korte dekschilden, die, naar mij 

 blijkt, dan eens evenlang als het halsschild, dan eens een weinig korter zijn. Sprieten naar het uit- 

 einde weinig verdikt, het 3e lid iets korter dan het 2e, de voorlaatste leedjes ongeveer i breeder dan 

 lang. Dekschilden aan den achterrand, nabij de achterhoeken, zwak uitgebogen, uiterst dicht be- 

 stippeld. Achterlijf sterk versmald. Lengte 2^—3 mm. 



O. rufa Kr. (praecellens Eppelsh.) (C.N.I.177.5.7) is nog bij Velp, in aanspoelsel van den IJssel 

 en bij Sittard, Nov. Dec, bij Talpa aangetroffen. 



O. f o r m o s a Kr. (sub. -gen. M y c e t o d r e p a. Thoms.). Deze soort, welke bij Elberfeld 

 in de Rijnprov. zou gevangen zijn, komt in habitus nagenoeg geheel met O. alternans Grav. 

 (atriceps Gemm.) overeen, doch is kleiner, iets smaller, iets meer gewelfd, eenigszins anders ge- 

 kleurd, met sterker glans op de bovenzijde en minder fijn en minder dicht bestippeld achterlijf. 

 Oogen hoogstens even lang als —, bij alternans langer dan de slapen. Geelrood, de kop, het 

 metasternum en de voorlaatste achterlijfsringen zwart; dekschilden zwartachtig, meestal bruin 

 met een scheeven lichteren veeg overhet midden of wel eenkleurig geelbruin; de wortel der zwart- 

 bruine sprieten, de tasters en pooten geel. Lengte 3 mm. 



O. 1 u e e n s Muls. et Rey. Deze, met O. alternans en f o r m o s a, tot het sub. -gen., 

 Mycetodrepa Thoms., behoorende soort, onderscheidt zich doordat het achterlijf naar het 

 uiteinde glanziger, aldaar zeer fijn bestippeld, maar nagenoeg niet gechagrineerd is, terwijl bij de 

 beide andere genoemde soorten het achterlijf tot aan het uiteinde gechagrineerd, ternauwernood 

 bestippeld. zijdeglanzig is. Roodgeel, kop zwart, dekschilden roodgeel, metathorax en een dwars- 

 band voor het uiteinde van het achterlijf donkerbruin tot zwart. Lengte 2j — 3 mm. In Frankrijk 

 en Duitschland. 



O. praccox Er. (C.N.I.177 en L.IX). Bij den Haag, Katwijk en Huis ter Heide (i^rov. 

 Utrecht). 



O. S k a 1 i t z k y i Bernh. (subgen. P o d o x y a). Deze soort gelijkt, door den habitus, zeer 

 op u m b r a t a Gyll. en werd daarmede veelal verward. Door de beharing, de breedere, plom- 

 pere gedaante, de gewoonlijk duidelijke breede, vlakke middelgroef op het halsschild en vooral 

 door het veel kortere, de twee volgende leedjes te zamen in lengte ternauwernood overtreffende, 

 Ie lid der achtertarsen, met zekerheid te onderscheiden. Zwartbruin tot pekbruin, weinig glanzig, 

 dicht en grover behaard ^); sprietwortel, tasters en pooten roodgeel; bij niet goed uitgekleurde 

 exemplaren veelal het halsschild en de dekschilden lichter of donkerder bruin, de achterrand der 

 achterlijfssegmenten en het uiteinde van het achterlijf gewoonlijk roodachtig. Dekschilden weinig 

 langer dan het halsschild, aan den achtei-rand nabij de achterhoeken duidelijk uitgebogen, fijn en 

 uiterst dicht, iets rimpelig bestippeld. Achterlijf naar het uiteinde versmald, uiterst fijn en uiterst 

 dicht, gelijkmatig bestippeld en dicht gi-auw zijdeglanzig behaard. Lengte 2—2,3 mm. In Ooste- 

 lijk Duitschland (Thüringen), Oostenrijk, Finland en, volgens Reuter, zeker meer over Duitsch- 

 land verbreid, maar over 't hoofd gezien. 



O. exigua Er. (investigatorum Kr., curtipennis Thoms.) (C.N.L177..5.15) wordt door Reuter 

 in twee groepen geplaatst (3e en 8e), naar gelang de breedte van het halsschild, welke eenigszins 

 veranderlijk is. In de 3e groejj (sub-gen. P o d o x y a Muls. et Rey), met s e r i c e a, p r a e- 

 c o X e. a., wanneer het halsschild iets smaller is — , in de 8e groep, met formiceticola, 

 t e s t a c e a, t o g a t a e. a., wanneer het halsschild een weinig breeder is dan de dekschilden. 

 De dekschilden zijn even lang als het halsschild, doch schijnen zij ook wel eens iets korter te zijn, 

 maar toch niet om deze soort in het subgen. Bessopora Ths. te plaatsen. 



O. D o d e r o i Bernh. (subgen. P o d o x y a). Deze soort is zeer naverwant aan s e r i c e a 

 en steeds daarmede vermengd. De kleur komt met die van s e r i c e a nagenoeg overeen, doch is 

 de sprietwortel altijd zwart. Zij is altijd grooter en veel breeder en heeft meer den habitus van u m- 

 b r a t a; het halsschild is echter veel breeder en grooter van oppervlak, de voorhoeken minder 

 neergebogen, zonder aanduiding van eene middelgi'oef. Dekschilden veel korter dan bij s e r i- 

 c e a, ternauwernood langer dan halsschild, te zamen veel breeder dan lang; bij s e r i c e a meer 

 dan l langer dan halsschild en te zamen slechts weinig breeder dan lang. Gemakkelijk te herkennen 



') Bernhnuer vermeldt deze soort iu zijn tabel tweemaal, daar bij gave exemplaren het voorlijf duide- 

 lijk afstaande, overigens neerliggend, behaard is. 



