80 VIL Staphylinidae. - Oxypoda. 



aan het groote, breede halsschild, de korte dekschilden en de opvallend breedere gedaante, waar- 

 door ze dadelijk van s e r i c e a te onderscheiden is. Bij de drie soorten: S k a 1 i t z k y i, s e- 

 r i c e a en D o d e r o i is het Ie lid der achtertarsen niet of ternauwernood langer dan de vol- 

 gende twee leedjes te zamen, terwijl bij O. u m b r a t a dit tarslid even lang is als de volgende 

 drie leedjes te zamen. Lengte 2 — 2i mm. In versche koemest, onder plantenaf val ; in geheel Eu- 

 ropa. Door Roettfjen uit de Rijnprov. opgegeven. 



O. scricea Heer (litigiosa Heer, famiiiaris Kiesw., nigrina Waterh., rugifrons Wollast) (C.X.I. 

 178.5.13) is nog bij Velp, Wamel, Nootdorp en op vele plaatsen in Limburg gevangen, o. a. bij Aal- 

 beek in het nest van een kwikstaart en bij Talpa ; bij Sjmubeek uit bladeren van uitgedroogde 

 sloten gezeefd. 



O. parvula Bris. (C.N.I.178.5.14 en B.94) is, volgens Bernhaner (Cat. Col. Eur. 1906) en Reitter, 

 synoniem met O. f e r r u g i n e a Er. (l.c.179 en L.VII). Een ex. uit den Haag werd, voor vele 

 jaren, door Fauvel, als O. parvula Bris. gedetermineerd, doch zou thans f e r r u g i n e a Er. moe- 

 ten heeten, terwijl exemplaren, die ik tot nog toe voor deze laatste soort hield, tot O. a n n u 1 a- 

 r i s Mannh. (Sahlb. ?) (l.c.5.20) blijken te behooren. De door Ganglbauer beschrevene O. f e r- 

 r u g i n e a Er. zou, volgens bovengenoemde auteurs, met O. b r a c h y p t e r a Steph. (l.c. 

 5.21) s_\aioniem zijn. — Reitter rekent O. ferruginea Er. (fuscula Muls. et Rey, misella Kr., 

 solitaria Kr., par\iila Bris.) tot het sub-gen. Sp henoma Mannh.. als verwante van O. 

 a m o e n a Fairm., h a e m o r r h o a Sahlb. e. a., bij welke de dekschilden niet korter 

 zijn dan het halsschild. terwijl bij (ranglhauer en Bernhaner de dekschilden wel korte r dan 

 het halsschild worden genoemd. Bij het door Fauvel gedetermineerde exemplaar zijn de dek- 

 schilden nagenoeg even lang als het halsschild, althans is het verschil in lengte zoo 

 weinig opvallend, dat ik eerder geneigd ben de soort, met Reitter, te plaatsen in het 

 sub-gen. S p h e n o m a; van het zoo opvallend kort zijn der dekschilden als bij b r a c h y p- 

 t e r a en a n n u 1 a r i s is hier geen sprake. De beschrijving van Reitter past volkomen op het 

 Nederlandsche exemplaar. Ganglbauer en Bernhaner brengen deze soort tot het sub-gen. B e s s o- 

 p o r a Thoms. Ook de beschrijving, door Bernhaner gegeven, past volkomen op ons exemplaar; 

 alleen wordt hier gesproken van korte dekschilden, waaruit nog niet volgt, dat ze bepaald kor- 

 ter zijn dan het halsschild. Zoowel Bernhaner als Reitter spreken van de roodbruine kleur, 

 de donkerder klein- dus, waardoor onze soort zich van O. a n n u 1 a r i s onderscheidt, als 

 ook de geringere grootte en de wat minder verbreede voorlaatste sprietleedjes. Ik acht het 

 niet onwaarschijnlijk, dat van O. p a r v u 1 a i) Bris. ( ? ferruginea Er.) zoowel exemplaren met 

 dekschilden, die nagenoeg evenlang als — , als zulken, bij welke deze opvallend 

 korter dan het halsschild zijn ; vandaar wellicht de verschillende opvattingen van Bernhaner en 

 Reitter. In den Cat. Col. Eur. 1906 (Bernhaner) wordt als s\naoniem van O. ferruginea Er. 

 ook b r a c h y p t e r a Ganglb. genoemd. Het schijnt wel, dat over O. j) a r v u 1 a Bris., f e r- 

 r u g i n e a Er. en b r a c h y p t e r a Steph. de meeningen bij de verschillende auteurs sterk 

 uiteen loopen, vandaar dat thans zelfs sprake is van O. ferruginea Muls. et Rey (volgens 

 Ganglhaner als synoniem van b r a c h y p t e r a Steph.) en O. ferruginea Ganglb., even- 

 als van O. brac h y p t e r a Ganglb. 



O. r ugulosa Kr. (riparia Fairm., mutata Sharp, rufula Ganglb.) (C.X.I. 178 en L. VI). By Doorn 

 en St. Pieter, nabij Maastricht, Juli. 



O. testacea Erichs. (C.X.I. 178. ,5. 16). Bij deze soort is het achterlijf matig fijn. tot aan het uit- 

 einde dicht bestipjield en zijn de zijranden ervan bijzonder sterk kantig verheven. 



O. r e c o n d i t a Kraatz. Door Ganglbaner en Bernhaner tot het sub-gen. D e m o s o m a 

 Thoms., door Bernhaner, in zijne determinatie-tabel, bovendien in het sub-gen. B a e o g 1 e n a 

 Thoms. vermeld. Reitter brengt deze tot eene 8e groep. Deze soort, welke in Xoord-Duitschland 

 en in Frankrijk voorkomt, is te herkennen aan de roodgele of gele kleur, de dikke, plompe gedaan- 

 te, het naar het uiteinde matig sterk versmalde of nagenoeg niet versmalde achterlijf, dat aldaar 

 tamelijk wijd uiteen bestippeld is en de korte dekschilden. De kop is iets donkerder, het achterlijf 

 vooi' het uiteinde zwartachtig of met een zwarten dwarsband. Sprieten naar het uiteinde meer of 

 minder duidelijk verdikt, het 3d lid meestal veel korter dan het 2e (D e m o s o m a), soms onge- 

 veer even lang (B a e o g 1 e n a). Halsschild even bieed als de dekschilden, de helft breeder dan 

 lang, zonder groefje voor het schildje, fijn en matig dicht bestippeld. Dekschilden even lang als 

 het halsschild, aan den achterrand, nabij de achterhoeken, zwak uitgebogen, iets sterker en slechts 

 weinig dichter bestippeld. Bovenzijde van lichaam zeer fijn, matig dicht behaard. Lengte 2— 2i 

 mm. In den molm van oude eiken. 



') In de Entom. Bericht, N°. 94, blz. 353 regel 2 v. o. is bij vergissing gedrukt O. b r a e li y p t e r a 

 Bris. wat moet zijn: Ü. parvula Bris. 



