VII. StaPHYLINIDAE. - OXYPODA. 81 



o. ainoena Fairm. (flavicornis Kr., nigrofusca Waterh., Waterhousei Rye, flavipes Hochh.) 

 (C.N. 1.178.5.17) is in meerdere provinciën, o. a. ook onder dood riet, verzameld; ook in Zuid- 

 Limburg. 



O. f i 1 i f « r 111 i s Redtb. (terrestris Kr.) (B.94). Sub gen. D e m o s o m a Tlioms., bij Reu- 

 ter het sub-gen. S p h e n o m a Mannh. In den Haagschen dierentuin, in gezelschap van O. 

 a m o e n a Fairm, en O. h a e m o r r h o a Sahlbg., in kompost gevangen, maar zeldzaam; ook 

 bij Burgst nabij Breda en bij Houthem (Limb.). — Deze soort is opvallend door de smalle gedaante 

 met evenwijdige zijden, de tamelijk donkere kleur, de naar het uiteinde slechts matig verdikte 

 sprieten eii het tot aan het uiteinde bestippelde, grauw zijdeglanzige achterlijf. Zwart, halsschild 

 en dekschilden gewoonlijk donkerbruin, de achterrand der achterlijfs-segmenten en het uiteinde 

 van het achterlijf roodachtig. De wortel der bruinachtige sprieten en de tasters bruinrood tot rood- 

 geel; pooten lichtgeel. Dekschilden ternauwernood langer dan het halsschild. Zij is het naast ver- 

 want aan O. a m o e n a, doch onderscheidt zich van deze, doordat de sprieten naar het uiteinde 

 slechts matig sterk verdikt zijn; de voorlaatste leedjes zijn ongeveer de helft breeder dan — , tot 

 hoogstens tweemaal zoo breed als lang (bij a m o e n a zijn zij naar het uiteinde zeer sterk ver- 

 dikt, geheel geel, de voorlaatste leedjes ongeveer d r i emaal zoo breed als lang). Halsschild 

 ongeveer de helft breeder dan lang, even breed als — , of ternauwernood smaller dan de dekschil- 

 den. Achterlijf met volkomen parallele zijden. Een onrijp exemplaar is geheel geel. Lengte If — 

 2 mm. 



O. b i c o 1 o r Muls. et Rey. (sub-gen. D e m o s o m a). Door Reitter tot eene 8e groep gere- 

 kend. Xaverwant aan h a e m o r r h o a. Goed uitgekleurde exemplaren zijn pekzwart, met licht 

 bruinrood halsschild, dekschilden en uiteinde van achterlijf; onuitgekleurde exemplaren zijn geel- 

 rood, de kop en de voorlaatste achterlijfssegmenten zwartachtig of slechts iets donkerder gekleurd, 

 ook wel de kop wat lichter gekleurd. Sprietwortel, tasters en pooten roodgeel. Sprieten tamelijk ver- 

 dikt, het 3e lid veel korter dan het 2e ,de voorlaatste leedjes sterk verbreed; kaaktasters langer dan 

 bij h a e m o r r h o a. Halsschild even breed als de dekschilden, de helft breeder dan lang, naar voren 

 matig versmald; voor het schildje met een dwarsgroefje, fijn en dicht bestipjield. Dekschilden dui- 

 delijk langer dan het halsschild; aan den achterrand, nabij de achterhoeken, uitgerand; even dicht 

 als — , maar sterker dan het halsschild bestippeld. Achterlijf niet of slechts zeer weinig versmald; 

 zeer fijn en dicht, naar het uiteinde minder dicht bestippeld; tamelijk glanzig maar zonder zijde- 

 glans. Lengte 2 i mm. In de bergstreken van Middel-Europa. 



Ocyusida rufescens Kraatz (Skalitzkyi Bernh., rudis Fauv.). Dit is de onder den 

 naam van Oxypoda rufescens Kraatz (C.N.I.179) vermelde soort. Deze is, volgens 

 Ganglbatter, door de aanwezigheid van krachtiger wimperharen aan de zijden van het halsschild, 

 van de overige O x y p o d a 's onderscheiden en daarom door Fauvel tot het genus A 1 a o b i a 

 Thoms. gebracht, naar den habitus en het aantal voortarsenleedjes echter een echte O x y p o- 

 d a. Goed uitgekleurde exemplaren zijn pekzwart; halsschild, dekschilden, uiteinde van achterlijf 

 en de achterranden der voorste achterlijfssegraenten roodbruin; sprietwortel, tasters en pooten 

 roodgeel. Onuitgekleurde exemplaren zijn, tot op den kop en een ring voor het uiteinde van het 

 achterlijf na, roodgeel. Sprieten krachtig ontwikkeld, het 3e lid veel korter dan het 2e. Halsschild 

 iets smaller dan de dekschilden, nagenoeg tweemaal zoo breed als lang; vrij sterk en niet zeer dicht 

 bestippeld. Dekschilden \ langer dan halsschild ; iets sterker, matig dicht en eenigszins ruw bestip- 

 peld. Achterlijf naar achteren weinig versmald, naar het uiteinde wijder uiteen bestippeld. Reitter 

 vermeldt deze soort niet in zijne ,, Fauna Glermanica", noch bij Oxypoda noch bij A 1 a o- 

 b i a; Bernhauer brengt deze tot een nieuw genus Ocyusida. Ik ontving destijds een exem- 

 plaar van Reitter, met de etiket: Alaobia rufescens Kr., uit Silesië. 



O. anniilaris Sahlbg. i) (cingulata Mannerh., helvola Erichs., pallidula Sahlbg. rufula Hc^r). 

 (C.X.I.179.5.20). De grondkleur is roodgeel, zelden licht bruinachtig rood, veelal de voorlaatste 

 achterlijfssegmenten donkerder. De voorlaatste sprietleedjes sterk verbreed, ongeveer drie- 

 maal zoo breed als lang. Lengte 2—2 J mm. Verbreid en o. a. in Gelderland op vele plaatsen ver- 

 zameld; ook bij Valkenburg (L.). 



O. bracliyptcra Steph. (misella Kr., forticornis Fairm., ferruginea Muls et Rey) (C.X.I.179..5.21). 

 Volgens Bernhauer en Reitter zijn de synoniemen van deze soort: forticornis Fairm., tarda Sharp, 

 subrugosa J. Sahlbg. en ferruginea Ganglb., non Muls. et Rey, non Er.). De grondkleur is roodgeel, 

 kop en de middelste tergiten zwartachtig. Sprieten nagenoeg geheel, de tasters en pooten geel. 

 Halsschild sterk verbreed, meer dan de helft breeder dan lang; de dekschilden matig fijn, duidelijk 



') Ook is, xoXguns, Bernhauer' sta,\ie\, de auteur: iS'aftZ^erf/; bij Ganglbatier, ia deu „Cat. Col. Eur. 1906' 

 by Reitter en Schilsky daarentegen Mannerheim. 



