82 VII. Staphylinidae. - Oxypoda. Hygropora. Mniusa. 



niw bestippeld en daardoor van soror, annularis en ferruginea Er., bij welke de 

 dekschilden fijn, niet ruw bestippeld zijn, onderscheiden. 



Achterlijf naar het uiteinde opvallend minder dicht bestippeld. Dekschilden korter dan hals- 

 schild; de achterrand, nabij de achterhoeken, zwak uitgerand. Het 3e sprietlid veel korter dan het 

 2e. Lengte li— 2V5 in»i- 



O. soror Thoms. (f lava Kr.), (sub-gen. Bessopora). Onder de soorten met korte dek- 

 schilden onderscheiden door de langere sprieten en de bleekgele kleur. Dicht zijdeglanzig behaard, 

 hoogstens de basis van het 6e tergiet iets donkerder. Sprieten vrij lang, het 3e lid korter dan het 2e, 

 de voorlaatste leedjes ongeveer de helft breeder dan lang. Halssclüld even breed als de dekschilden, 

 ternauwernood de helft breeder dan lang. Dekschilden korter dan halssohild, aan den achterrand, 

 nabij de achterhoeken, slechts zwak uitgebogen. Achterlijf met parallele zijden of slechts iets ver- 

 smald. De bestippeling op de bovenzijde is uiterst dicht en uiterst fijn, vrij onduidelijk, op de dek- 

 schilden duidelijker. Lengte 2 mm. In Noord- en Middeleuropa, ook in Engeland. 



O. ferruginea Er. (fuscula Muls. et Rey, subrugosa J. Sahlbg.) (C.X.I.179 en L.VII). De 

 synonymie is thans: (fuscula Muls. et Rey, misella Kr., solitaria Kr.,parvula Bris., brachyptera 

 Ganglb.) (B.94). In de omstreken van den Haag en op meerdere plaatsen in Noord-Holland. 



Hygropora cuiictans Erichs. (curticollis Thoms.) (C.N.I.180 en B.87). Van deze ui- 

 terst zeldzame soort werd een o '''ij Oisteiwijk, April, en een $ bij Loenen op de Veluwe ge- 

 vangen; ook bij Eerbeek en Exaeten (Limb.), Dec. De afbeelding in Reitter's Fauna Germanica 

 II 1909, op pi. 41, fig. 20 (niet fig 41, zooals in den tekst op blz. 37 staat) is niet nauwkeurig 

 (ook ontbreekt het lengtestreepje); het halsschild is daar veel te smal geteekend; inden tekst 

 staat zeer juist: „stark quer, quer elliptisch, fast breiter als die Fld., reichlich doppelt 

 so breit als lang." Het genus Hygropora Kraatz (l.c.179) gelijkt zoozeer op een Oxypoda, 

 dat Beitier dit, evenals D a s y g 1 o s s a Kr. (l.c. 174) in de tabel van O x y p o d a (7e gioep) 

 opneemt, alhoewel de afwijkende bouw der monddeelen ze tot afzonderlijke genera doet behoo- 

 ren. Volgens Bernhaver is de tong niet gewoon gespleten als bij O x y jd o d a, maar zet zich de 

 insnijding, tusschen de beide atIj dikke lobben, in eene zeer smalle, parallele spleet voort; de lob- 

 ben zelf zijn naar voren in smalle, staafvormige scherpe bultjes zeer duidelijk verlengd. De var. 

 *nif/ripes Thoms. heeft zwartachtige sprieten en pooten en is het halsschild smaller, ternauwer- 

 nood van de breedte der dekschilden. 



Mniiisa incrassata Muls. et Rey (aterrima Waterh., carbonaria Motsch., rupestris Fauv., nigra 

 Bris., canaliculata J. Sahlb.) (C.N.I.180.6.1.) is zeer verbreid in alle provinciën, vooral in S p h a g- 

 n u m; ook in Zuid-Limburg; hare bewegingen zijn langzaam. 



Eury mniusa crassa Eppelsh. Deze soort wordt door Ganglhauer tot dit nieuwe genus ge- 

 bracht, dat door 7^ei7?<'r, evenals Por o mniusa Ganglb. (met de soort: procidua Er. = 

 Homalota glacialis Mill.) en Mniusa Muls. et Rey (met de soort: incrassata Muls. et Rey 

 {= carbonaria Motsch., rupestris Fauv., nigra Bris., canaliculata J. Sahlb. ') tot het genus O c y u- 

 s a Kraatz gerekend wordt. Volgens Bernhauer is het genus O c y u s a het naast veiwant aan 

 E u r y a 1 e a I\Iuls. et Rey, welk laatste genus eerst als sub-genus van O c a I e a Erichs. werd 

 beschouwd. O c y u s a onderscheidt zich van E u r y a 1 e a door den minder robusten vorm, de 

 kortere sprieten, de op de onderzijde onvolledig of slechts fijn gerande slapen en de duidelijk korte- 

 re, minder smalle tong. De soorten van O c y u s a vormen eenige in habitus iets van elkaar af- 

 wijkende groepen, welke echter door overgangsvormen aaneensluiten. Een deel (m aura) her- 

 innert aan C a 1 o d e r a, een andere groep (de grootste) nadert in habitus meerdere O x y- 

 p o d a's en A t h e t a's, een derde gioep (met korte dekschilden en verbreed achterlijf) gelijkt 

 op zekere L e p t u s a-soorten. Het onderzoek van het aantal tarsleedjes en van de vorming der 

 liptasters en vooral der tong is noodig om dit genus met zekerheid vast te stellen. Ook kan reeds 

 het, naar verhouding, lange halsschild en het tot aan het uiteinde dicht bestippelde, niet ver- 

 smalde achterlijf eene aanwijzing zijn. 

 Beitier onderscheidt de sub-geneia aldus: 



1 Halsschild minstens iets of bijna niet smaller dan de dekschilden, niet gegroefd. De 



tand der voorkaken vrij stomp, kort 2 



Halsschild schijfvormig, groot, even breed als, of zelfs iets breeder dan de dekschilden. 

 met'eene fijne langsgroef over het midden. De tand der voorkaken krachtig, lang en 

 sj)its uitstekende. Lichaam gestrekt, met nagenoeg parallele zijden, bovenop iets af- 

 geplat (sub-gen. M n i u s a) 



') Van deze soort komt iii Kruin een iiiacroiJtcr-voMii (a. *,Scrihae Beriili.) voor, niet broedere en langere 

 dekschilden. 



