VII. Staphylinidae. Ocyusa. Thiasophila. 83 



2 Lichaam kort, gedrongen, aan Aleochara en ^licroglossa herinnerende. 

 Sprieten niet bijzonder lang, het 3e lid niet langer dan breed, de voorlaatste leedjes 

 verbreed, ongeveer tweemaal zoo breed als lang, het eindlid bij het o veel langer dan 

 bij het $, wel 3 maal zoo lang als het voorlaatste lid. Halsschild zeer breed-ovaal, weinig 

 of niet smaller dan de dekschilden. Het Ie lid der liptasters zeer gioot, langer dan de 

 volgende twee leedjes te zamen; de tong gewoon, niet gespleten 



(sub-gen. Eurymnius a) 

 De soort E. c r a s s a Epp. is glanzig zwart, uiterst fijn, donker behaard; knieën en 

 tarsen roodachtig. Voorlijf uiterst dicht en krachtig — , achterlijf zeer dicht maar veel 

 fijner bestippeld. Halsschild breed en kort, ongeveer tweemaal zoo breed als lang, 

 aan de zijden afgerond, naar voren versmald. Dekschilden weinig langer dan het hals- 

 schild, iets rimpelig bestippeld. Lengte 1| — 1| mm. In Xoord-Duitschland. Eene 

 opgave, als zijnde deze soort bij Calmpthout in België, bij Formica r u f a L. 

 gevangen, is twijfelachtig; wat ik daarvan zag was Aleochara mor ion 

 Grav. 

 Lichaam langer, gestrekt. Sprieten langer, naar het uiteinde verdikt, de voorlaatste 

 leedjes minder verbreed. Halsschild weinig verbreed. Lichaam meer gewelfd. Boven- 

 zijde krachtig en dicht, het achterlijf dicht en iets fijner bestippeld 3 



3 Sterk gewelfd. Halsschild veel smaller dan de dekschilden, welke laatsten ongeveer 

 even lang als te zamen breed zijn. Achterlijf naar het uiteinde niet verbreed. Het 

 derde lid der sprieten langer dan breed. De tong aan den top hoekig uitgesneden . . . 



(sub-gen. Ocyusa s. str.) 

 Minder gewelfd, met meer parallele zijden. Halsschild weinig smaller dan de dekschil- 

 den, deze laatsten korter dan te zamen breed. Achterlijf naar het uiteinde meer of 

 minder verbreed. Het derde lid der sprieten ternauwernood langer dan breed .... 



(Sub-gen. P o r o m n i u s a). 

 Volgens Bernhauer zou A t h e t a (sub-gen. Zoosetha Muls. et Rey) inconspicua 

 Er. (C.X.I.2I1) tot Ocyusa Ki-aatz moeten gebracht worden. Dit sub-genus onderscheidt 

 zich van het sub-gen. Ocyusa s. str. door het ongekielde mesosternum, wat bij Ocyusa 

 gekield is. Terwijl laatst genoemd sub-genus den habitus heeft van C a 1 o d e r a, herinnert het 

 sub-gen. Zoosetha aan een A t h e t a of O x y p o d a . Kop en halsschild krachtig bestip- 

 peld. Bij de soort zijn de dekschilden zeer dicht bestippeld en is het achterlijf naar het uiteinde 

 meer verspreid bestippeld dan van voren. Lengte li — 14 mm. 



Ocyusa maura Er.(C.N.I.181 enL.III).Bij Rotterdam, Loosduinen, Hilversum en Amersfoort. 



O. p i c i n a Aubé (fulvicomis Fairm., ruficornis Kr., convexiuscula Hochh., longitarsis 

 Thoms., diabolica Bernh.) (C.X.I.181). Bij Valkenburg (Limb.), Januari. Deze soort wordt door 

 Bernhauer tot een nieuw genus D e u b e 1 i a gerekend. Het lichaam is C a 1 o d e r a- en 

 O c y u s a-achtig, herinnert ook aan T a c h y u s a en is dit genus ook met O c a 1 e a ver- 

 want. Het onderscheidt zich aldus van Ocyusa: 



De tongslippen aan den top met eene kleine, bultige voortzetting, de top van de tong- 

 insnijding zet zich naar achteren voort in eene korte, smalle spleet. Het voorlaatste 

 kaaktaster-lid is langer en slanker dan bij O c y u s a. Het \nerde vrij liggend tergiet 



aan de basis krachtig en diep dwars ingedrukt Deubelia Bernh. 



De tongslippen gewoon, de top van de tong-insnijding eenigszins rechthoekig, naar 

 achteren niet in eene spleet voortgezet. Het vierde vrij liggend tergiet niet of slechts 



zeer zwak ingedrukt Ocyusa Kr. 



De soort (D. p i c i n a Aubé) is slank, gewelfd; zwart, glanzig, met zwakken lood- 

 glans, op de bovenzijde eenigszins stoffijn behaard. Sprieten, schenen en tarsen bruin- 

 rood of roestkleurig-geel. Kop ongeveer even breed als het halsschild, groot, van achte- 

 ren afgesnoerd en als het halsschild uiterst fijn bestippeld. Halsschild kogelvormig, 

 zwak hartvormig, weinig breeder dan lang. Dekschilden veel breeder dan halsschild, 

 dicht en fijn bestippeld, korter dan te zamen breed. Achterlijf naar achteren niet ver- 

 smald, zeer fijn bestippeld. Lengte 2i— 24 mm. Ook in Westfalen. Leeft op moerassige 

 plaatsen en langs oevers, ook onder vochtige, afgevallen bladeren. 



Thiasopbila ? p c x a Motsch. (B.87, 89 en 107). Deze soort ^) of wellicht juister var. ^) of ras ^) 

 van Th. angulata Er. (C.X.1. 182.7.1), is uit Daurië *) beschreven en werd Aoov Schilsky 



') Volgens Hans il'afiner eene goede soort. 



-) Volgens üchilsky. Reuter, IVasmann en „Cat. Col. Eur. etc. 1906" eene var. van Th', angulata 

 Er. 



^) Volgens Bernhauer een ras van Th. angulata Er. 



') Daurië of Transbaikalië, In oostelijk Siberië, begrensd door Mongolië, het Amourgebied en het 

 Haïkalmeer. 



