VII. Staphylinidae. - Thiasophila. Stichoglossa. 85 



lichter. Dit zijn m. i. niet volkomen uitgekleurde pexa's. Wat de 7 exemplaren uit 

 Valkenburg betreft, komen die m. i. in grootte, vorm en kleur meer met a n g u 1 a t a 

 dan met de p e x a-exemplaren uit Neder- Oostenrijk van Bernhmier overeen; de kleur is niet 

 of slechts iets donkerder dan gewoonlijk bij a n g u 1 a t a het geval is, ook zijn de sprieten 

 roodbruin; bij éën ex. is de tint van het voorlijf wel wat meer opvallend donkerder, maar ver- 

 re van wat de b e s c h r ij v i n g zegt en de uitlandsche exemplaren 

 doen zien; bovendien is de zwarte kleur op een paar achterlijf s-tergiten ook veel minder scherp 

 aangeduid dan bij de exemplaren van Bernhauer. 



Mijne opvatting is derhalve, dat zoowel de licht gekleurde als de ietsdonkerder exemplaren uit 

 Vaikenbmg, van wege grootte en habitus, tot T. angulata behooren; waren inderdaad in die 

 mieren-nesten ook kleinere, smallere, meer van p a r a 1 1 e 1 e z ij d e n voor- 

 ziene, diep zwarte exemplaren, met zwarte sprieten voorhanden, dan zouden de iets 

 donkerder exemplaren van F. angulata als overgang tot p e x a kunnen beschouwd worden ; 

 derhalve beschouw ik p e x a als een niet in Limburg voorkomenden vorm. 



Van Pater \\asmann ontving ik nogmaals ter bezichtiging een paar exemplaren van de var. 

 pexa, uit Valkenburg, welke ook door Bernhauer als zoodanig herkend zijn; 

 het eene exemplaar als typisch, het andere als overgangsvorm tot angulata. Alhoewel ik 

 voorloopig in de autoriteit der heeren Wasmann en Bernhauer berust, blijf ik toch de uitspraak 

 als juist betwijfelen. M. i. zijn de exemplaren te breed voor pexa en passen de beschrijvin- 

 gen (l.c.) niet volkomen op de door mij bestudeerde exemplaren. De exemplaren, die ik 

 uit Neder- Oostenrijk zag, maken een geheel anderen indruk; exemplaren, zooals de beschrijving 

 van Bernhauer luidt : „welche bis auf die Hinterleibsspitze, die Beine und Taster tief schwarz 

 sind (en in Neder- Oostenrijk „durchaus nicht selten sind"), zag ik nog niet uit Limburg; 

 de kleur is bij allen wel is waar iets donkerder bruin dan gewoonlijk bij a n g u 1 a t a het geval is. 

 maar ik zie daarin geen criterium om aan te nemen, dat deze T. pexa zouden zijn (B. 107). 



T. eanaliculata Muls. et Rey (C. N. T. 182). Bij Nunspeet, Juli, in de nesten van 

 Formica exsecta Nyl. Ook in West-Duitschland en Frankrijk. 



Ik laat hier volgen een betere tabel, volgens Bernhauer — Reuter, van de in ons gebied voorko- 

 mende Thiasophila-soorten: 



1 Halsschild niet tweemaal zoo breed als lang, iets smaller dan- of ternauwernood even 

 breed als de dekschilden aan den achterrand. De dekschilden vormen het breedste ge- 

 deelte van het lichaam 2 



Halsschild breeder dan de dekschilden, iets meer dan tweemaal zoo breed als lang, 

 dof. Dekschilden ternauwernood langer dan het halsschild. Sprieten naar het uiteinde 

 sterk verdikt. Lengte 2i mm. Is nog op meerdere plaatsen in Zuid-Limburg gevangen. 



(diversa Rey., Kirbyi Janson) inquilina Mark. 



2 Lichaam grooter, breeder, naar voren en naar achteren eenigszins versmald, daardoor 

 lang-ovaal. Halsschild naar voren sterker versmald. Lichter of donkerder roodbruin, 

 de kop en de middelste tergiten van het achterlijf (gewoonlijk het 4e en de basis van het 

 i5e tergiet) zwart. Sprieten roestrood met geelrooden wortel; tasters roodgeel, pooten 

 roestrood. Voorlijf dof. Voor de var. *pexa Motsch. zie hierboven. Lengte 2f — 3 mm. 



(corticina Heer) angulata Erichs. 

 Lichaam kleiner, smaller, met eenigszins parallele zijden, zwart; het halsschild inde 

 achterhoeken gewoonlijk roodachtig; dekschilden licht bruinrood, veelal met zwart- 

 achtige zijstreep; achterlijf donkerder of lichter bruinrood, met licht geelrood uiteinde 

 en zwarte basis der middelste tergiten ; sprieten, tasters en pooten geelrood. Overigens 

 komen, volgens Bernhauer, bij deze soort ook exemplaren voor, bij welke dan eens de 

 roodbruine, dan eens de donkere kleur de overhand heeft, zonder dat aan hem zulke 

 diep zwarte exemplaren (pexa) als bij angulata zijn voorgekomen. Hij noemt 

 deze soort zeer naverwant aan angulata en is deze slechts bij nauwkeurige ver- 

 gelijking met zekerheid te onderscheiden. Zij is nog kleiner en smaller dan de var. 

 pexa van angulata, vooral is zij nog van meer parallele zijden voorzien. Het 

 voorlijf is iets minder dof, het 3e sprietlid iets korter, het halsschild naar voren veel 

 minder versmald, over het midden meestal met eene duidelijke middelgi'oef. Het 

 zekerst is deze soort te kerhennen aan de mindere breedte van het halsschild ; terwijl 

 dit bij angulata ongeveer tweemaal zoo breed als lang is, is dit bij c a n a 1 i c u- 

 lata ternauwernood de helft breeder dan lang. Lengte 2— 2f mm. 



eanaliculata Muls. et Rey. 



Stichoglossa ITyttenboogaarti Everts (B.96). Deze nieuwe soort werd door Mr. 

 D. Vyüenhoogaart, tegelijk met Cryptophagus (^Inionomus) simplex Mill., in enkele 

 exemplaren in een graanpakhuis te Rotterdam, Juli, gevangen, onder half vergane oude mos- 

 ko\ische matten, welke gebruikt worden om de graanladingen in de schepen te bedekken; ver- 



