86 VII. Staphylinidae. - Stichoglossa. Ocalea. 



moodelijk zijn beide soorten uit Zuid-Rusland (Novorossisk) geimporteerd. Zij herinnert in 

 habitus aan ecne kleine A 1 e o c h a r a of 8 t e n u s a en doet ook denken, vooral door de 

 kleur, aan O x y p o d a 1 e n t u 1 a Er. Zij is veel kleizier dan S . se m i r u f a Er. en komt het 

 meest overeen met de beschrij\ing A'an S . g r a e e a Bernh. uit Griekenland (Achaja), welke 

 laatste soort beschreven is in de ,.13. Folge neuer Staphyliniden der paiaarktischen Fauna (in: 

 Verh. Zool. bot. Ges. Wien 1905, blz. 593). Het lichaam heeft meer parallele zijden dan S. s e- 

 miruf a, het achterlijf is zwart, eenigszins glanzig; kop, halsschild en dekschilden zijn meer 

 bruinzwart, uiterst fijn en dicht bestipjield en uiterst fijn en dicht grauw behaard, eenigszins vet- 

 glanzig; de dekschilden (in bepaalde richting gezien) zijn iets lichter gekleurd, vooral naar den 

 achterrand en de schouderbuil. De wortel der bruine sprieten, de tasters (behalve het iets donker- 

 der voorlaatste lid) en de j^ooten roodgeel. Kop iets smaller dan het halsschild aan den voorrand. 

 Sprieten tamelijk kort, naar het uiteinde vrij sterk verdikt, vanaf het 4e lid tamelijk los geleed; 

 het 3e lid iets korter dan het 2e; het -ie nagenoeg niet, de volgende leedjes duidelijk verbreed, in 

 breedte geleidelijk toenemende; de voorlaatste tweemaal zoo breed als lang; het eindlid ongeveer 

 tweemaal zoo lang als het voorlaatste, ovaal, stomp toegespitst. De monddeelen, vooral de voor- 

 kaken, wat meer vooruitstekende; kaaktasters 4-ledig, \Tij dik; het voorlaatste lid vrij sterk 

 verdikt; het eindlid ijriemvormig. Lijitasters 3-ledig; het 2e lid ongeveer even lang als het Ie. 

 Kin met vooruitstekende voorhoeken. Halsschild nagenoeg even breed als de dekschilden, onge- 

 veer de helft breeder dan lang; met flauw afgeronde zijden, naar voren meer dan naar achteren 

 versmald, aan weerszijden van de basis flauw uitgebogen, met stomjje achterhoeken en een dwars- 

 groefje voor het schildje. Dekschilden slechts iets langer dan het halsschild, aan den naad duidelijk 

 fijn gerand; de achterrand, binnen de achterhoeken, uitgebogen; iets krachtiger, maar toch nog 

 tamelijk fijn en zeer dicht, ruw rimpelig, bestippeld. Achterlijf met parallele zijden; de basis der 

 eerste drie onbedekte tergiten in de breedte ingedrukt, tamelijk fijn en dicht — , van achteren 

 ■v^djder uiteen bestippeld. Bij het o op het 5e onbedekt tergiet met een klein korreltje in het 

 midden, dichter bij den achter- dan bij den voorrand gelegen; het 6e onbedekt tergiet aan den 

 achtterand gekarteld. Alle tarsen 5-ledig, het Ie lid der achtertarsen korter dan het eindlid. 

 Lengte ruim 2 mm. * 



Door Bernhaner worden de genera Dexiogjia Thoms. (C.N.1. 182.9), Isclinoglossa Kraatz (C.X.I. 

 183.10) en het sub-genus 8tenoglossa Kraatz (= Stichoglossa Fairm. et Lab.) (C.N.1. 182.8) 

 allen tot het genus Stichoglossa gerekend. Het onderscheid is, volgens hem, aldus: 



1 Ook het vierde onbedekt tergiet aan de basis met eene dwarsgroef . Halsschild smaller 

 dan de dekschilden (sub-gen. Ischnoglossa Kr.). Lengte 2i— 3f mm. . prolixa 



Grav. (C.KL 183. 10.1). 

 De drie eerste onbedekte tergiten aan de basis met eene dwarsgroef 2 



2 De omgeslagen zijden van het halsschild, van terzijde gezien, duidelijk zichtbaar. Voor- 

 lijf glanzig, niet dicht behaard (sub-gen. Stichoglossa Fairm. et Lab. ( = Steno- 



glossa Kr.). Lengte 2A-3i mm semirufa Er. (C.N.I.182.8.1). 



De omgeslagen zijden van het halsschild, van terzijde gezien, niet of ternauwernood 

 zichtbaar. Voorlijf dicht, grauw, zijdeglanzig behaard; dof (sub-gen. D e x i o g y i a 

 Thoms.). Lengte P/5— 2% mm corticina Erichs. (C.X.Ï. 182.9.1) 



Reitter houdt deze drie, als zelfstandige genera, gescheiden. 



Ocalea decuiiiaua Er. (C.N.1. 183. 11.1). Het subgenus E u r y a 1 i a Muls. et Rey, waartoe 

 deze soort gerekend werd, wordt door Bernhauer en Reitter als zelfstandig genus beschouwd. Het 

 microskopisch onderzoek der monddeelen toont een verschil aan met Ocalea ; de meer robuste 

 vorm, de van achtei-en ternauwernood ingesnoerde kop, de kortere, breedere tong, het veel kortere 

 tweede liptasterlid en het niet gekielde mesosternum zijn punten van onderscheid. Volgens Ste. 

 Claire Deville komt deze soort bij Wimereux, aan de Fransche kust, voor op den grond en in vochtig 

 mos; gewoonlijk in half verdroogde koemest, wellicht door groote droogte naar eerstgenoemde 

 localiteiten gevlucht. Mijne waarneming is als in C.N.1. c. vermeld is. 



O. picata Steph. (rufilabris Sahlbg., castanea Er., alpina Heer, brevicornis Kr.) (C.N.I.184.11.2). 

 Deze soort werd nog bij Denekamp, Apeldoorn, Winterswijk, Leuvenura en Bussum gevangen. 

 In Frankrijk ook uit dassenholen verkregen. 



O. badia Er. (prolixa Gyll., dubia Motsch., agilis J. Sahlbg., parvula Baudi) (C.N.1. 184.11. 3) 

 werd nog bij Dooi ii, bij L a s i u s f u I g i n o s u s Latr. en op vele plaatsen in Gelderland, soms 

 in aantal, gevangen. 



O. r i V u I a r i s Miller. (lati^iennis Sharp) (C.N.1. 184, B. 56 en L.VII). Bij Spijkenisse, Win- 

 terswijk, Apeldoorn, Denekamp, Schiedam en in Limburg bij Valkenburg en Kerkrade. 



O. concolor Kiesw. (C.N.1. 184) is in de Rijnprovincie, uit aanspoelsel, verkregen (Roettgen). 

 Ik laat hier volgen een duidelijker tabel der soorten, naar Bernhauer en Reitter. 



