90 VII. Staphylinidae. - Atemeles. Lomechusa. Myrmedonia. 



A. p u b i c o 1 1 i s Bris. (C.X.I.190.17.2) (door den vorm laticoUis Wasm.) zich aansluit, 

 neemt waarschijnlijk ook in de wijze van voortplanting eene plaats tusschen beide groepen in. 

 Aangezien tusschen ovovivipariteit en vivipariteit, naar gelang de meer langzame of snellere 

 ontwikkeling der eieren in de oviduct, velerlei overgangen kumien voorkomen, zoo kunnen bij de 

 kleinere A t e m e 1 e s-soorten, naar gelang de voedings verhouding (geringere of rijkelijke 

 voeding uit den mond der mieren), wellicht beide wijzen van voortplanting voorkomen. ^) 



A. oiiuir«;iiiutiis Grav. (C.N.1. 190. 17.1) is ook zeer verbreid en niet zeldzaam in Gelderland en 

 Zuid-Limburg. De a. n i g r i c o I I i s Ki-aatz (B.113) werd bij Exaeten (Limb.) gevangen. Bij 

 Valkenburg zijn eenige exemplaren gevangen met wat donker getint halsschild, maar deze zijn 

 door Wasmann niet tot a. nigricollis gebracht, zijn ook niet zoo diep zwart als de typische nigri- 

 collis; ook een overgangsvorm bij Oudenbosch. De var. *hirticollis Wasm. is, volgens den auteur, 

 eene klimaat-afwijking in bergstreken. 



.4. piibicollis Bris. (inflatus Kr.) (C.N.I.190.17.2) is nog bij Crailo in het Gooiland Dec. en in 

 Limburg bij Exaeten en Blijenbeek, Mei, Juni, gevangen. 



A. p r a t e n s o i d e s Wasm. ^) Deze soort werd door Pater E. Wasmann nabij de stad Lu- 

 xemburg ontdekt, in een nest van Formica pratensisDe Geer. Wellicht komt zij nog 

 elders voor dan bij deze mierensoort. Zij is ternauwernood grooter, maar opvallend breeder en 

 korter dan p u b i c o 1 1 i s Bris ; door de zwartbruine kleur en de dichtere beharing, die het een 

 doffer voorkomen verschaft, gemakkelijk te onderscheiden. De zijden der dekschilden zijn meer 

 uitgebreid bruin of roodbruin; het achterlijf, tot op de gele haarbundels na, eenkleurig zwartbruin. 

 Ter\\-ijl A. p u b i c o 1 1 i s een duidelijk fijn bestipjjeld halsschild heeft, is bij p r a t e n s o i d e s 

 de bestippeling, van wege de dichte, lederachtige rimpeling aldaar, geheel uitgewischt ; de dek- 

 schilden daarentegen zijn grover en dichter bestippeld dan bij p u b i c o 1 1 i s. Het voornaamste 

 onderscheid ligt echter in het borstelig baarkleed op de onderzijde van het achterlijf. Terwijl bij 

 p u b i c o 11 i s de buikzijde slechts spaarzaam met borstelharen bezet is (slechts ongeveer twee 

 dwarsrijen op het topgedeelte van de laatste drie sterniten), is deze bij jj r a t e n s o i d e s zeer 

 dicht met borstelharen bezet (ongeveer vier rijen over de geheele oppervlakte der laatste drie 

 sterniten); ook zijn deze afstaande zwarte borstelharen bij p r a t e n s o i d e s iets langer dan bij 

 p u b i c o 1 1 i s. Lengte 5 mm. 



Lomechusa striiniosa Grav. (non F.) (C.N.I.191.18.1) is nog bij EUecom, Wapenveld, Soester- 

 berg en Valkenburg (Limb.) gevangen. 



Myniiedonia (Z y r a s) Ha wortlii Steph. (elegans Heer) (C.N.1. 192. 19. 1 ) is nog bij Tilburg en meer- 

 malen in Zuid-Limburg gevangen. Volgens Wasmann is deze soort niet bepaald myrmecophiel ; 

 het voorkomen bij Formica r u f a L. en L a s i u s f u 1 i g i n o s u s Latr. is wellicht toe- 

 vallig, of onjuist opgegeven (C.N.I.A.669). 



M. (Z y r a s) f u 1 g ida Grav. Deze soort, welke, volgens Ganglbaner en den „Cat. Col. Eur. 

 1906", in Middcleuropa voorkomt, door Eeitter, in zijne „Famia Germanica", uit Bohemen wordt 

 opgegeven, is, evenals de beide aanverwanten, eene fraaie bontgekleurde soort, bij welke, evenals 

 bij Z y r a s H a w o r t h i Steph., kop en halsschild zwart zijn. 

 Zij onderscheidt zich van deze aldus: 



Dekschilden geelrood, eene driehoekige vlek in de achterhoeken zwart. Het 3e sprietlid 

 ongeveer 3 -maal zoo lang als breed. Zwart; de wortel en top der sprieten, het achterlijf , 

 met uitzondering van de laatste twee tergiten, en de pooten geelrood; veelal zijn ook de 



voorste tergiten aan de basis donkerder Hawortiii Steph. 



Dekschilden eenkleurig geelrood. Lichaam zwart; de sjirieten, dekschilden, pooten en 

 achterlijf geelrood ; liet uiteinde van het achterlijf zwart, maar meestal ook de voorste 

 tergiten aan de basis bruin of zwartachtig. Deze soort is gemiddeld kleiner en veel 

 smaller dan H a w o r t h i , de sprieten korter, naar het uiteinde sterker verdikt, de 

 voorlaatste leedjes sterk verbreed, het eindlid naar verhouding iets langer. Halsschild 

 opvallend smaller, slechts i breeder dan lang, spaarzamer bestippeld; de dekschilden 

 minder grof en veel meer verspreid bestipjjeld. Bij (J de dekschilden van voren naast 

 den naad zwak bultig opgericht, het 6e onbedekt tergiet aan den top uitgerand. 

 Lengte 4i— 6 mm. Ik bezit een ex. uit Frankrijk f ui gida Gravh, 



SI. collaris Payk. (C.KI. 192. 19.2) is nog bij Wageningen en op meerdere plaatsen in Limburg 

 gevangen. Prof. J. Boubal vond deze soort (in Bohemen), in massa, op het ijs van een bevroren 



') De a. 'niffricnns Wasm. van A. p a r a d o x u s is waarschijnlijk als eene aanpassing aan de donkere 

 Formica fusc o-r u f i b a r b i s Forel te bescliouwen. 



*) E. IVastnativ, Ein neuer Atemeles aus Luxemburg, in: Deutsch. Ent. Zeits. 1904. 



