VII. StAPHYLI NIDAE. - My RMEDONIA. ASTILBUS. ThAMIAEAEA. CaLLICEKUS. 91 



grasveld. Dit voorkomen wordt verklaard, doordat zij bij hoog water in den herfst aangevoerd, 

 door de zonnestralen uit vele, uit het ijs uitstekende halmen gelokt, op het ijs rond liepen. 



M. confragosa Hochh. (Fussi Kr., bituberculata Bris.) (C.N.I 193) In Bohemen werd 

 deze soort in de tweede helft van Mei bij T a p i n o m a e r r a t i c u m Latr. waargenomen, 

 daarna was zij sjioorloos verdwenen. In 8ept. versoheen de tweede generatie (maar nog niet vol- 

 komen uitgekleurd), welke zich in het voorjaar voortplant; op het einde van Mei waren ook de 

 larven in het nest ^) 



De sub-genera Z y ras Stei)h. en M y r m o e c i a Muls. Rey, van ilyrinedonia Er., worden 

 door Reitier als genera beschouwd. De 3 aanverwante genera worden aldus onderscheiden: 



1 Sprieten met lange, afstaande haren bezet, evenzoo het spaarzaam bestipjielde, sterk 

 glanzige lichaam weinig dicht, iets afstaande behaard. Dekschilden met geranden naad. 

 Achterlijf lang bewimpeld. De bont gekleurde soorten: Haworthi Steph., collaris Payk. 



en f u 1 g i d a Grav Zyras Steph. 



iSprietleedjes slechts zeer kort behaard. Voorlijf met dichte, zeer fijne, neerliggende 

 grond beharing. Naad der dekschilden onduidelijk of in 't geheel niet gerand. Achterlijf 

 niet of slechts kort bewimperd 2 



2 Zij rand van het halsschild tot aan den voorrand scherpkantig en nagenoeg in het- 

 zelfde vlak gelegen. Achterlijf bij ^ zonder bultjes, gewoon gevormd. Voorhoeken van 

 het halsschild minstens met één afstaande borstelhaar; uitgezonderd bij het, niet in ons 

 gebied vertegenwoordigde, sub-genus Pellochromonia Reitter (met de soort 



ruficollis C4rimm.) Hyriiiedonia Er. 



Zijrand van het halsschild van voren afgerond, de fijne zijrandlijn aldaar neergebogen 



en van boven niet zichtbaar. Voorhoeken zonder afstaande borstelhaar. Het 2e en 3e 

 zichtbare tergiet, bij het o , door bultjes of tanden opvallend. De soorten plicata Er. en 

 confragosa Hochh Mjruioecia Muls. et Rey. 



Astilbns canaliciilatiis F. (impressus Rossi) (C.N.I.194.20.1). Onder typische, ongevleugelde 

 exemplaren komt ook een gevleugelde vorm, met iets langere, breedere dekschilden voor (var. 

 *MandU Bernh., in Hongarije). 



Tliainhiraea ciiiuamoinea Grav. (Apfelbecki Bernh.) (C.N.I.195.21.2) is, met Th. hospita 



Mark. (eastanea Aubé, australis Muls. et Rey) (C.N.I.195.21.1), in het Haagsche bosch (in fleschjes 

 suikerbier achter boomschors), bij Doetinchem, Baarn en op verscheidene plaatsen in Liraburg 

 gevangen. 



Callicerus rigidicornis Er. (fuscus Heer, unicarinatus Fairm.) (C.N.I. 195 en L.VII). Bij 

 Valkenburg (Limburg), Ook in België in de Maasstreek. 



C. ï u I V i c o r n i s Eppelsh. (B.110) (vidit Bernhauer). Deze soort of (volgens Bernhauer) 

 variëteit van C. rigidicornis Er., welke uit Zuid-Hongarije en de Herzegowina bekend 

 was, werd bij Valkenburg, Ajiril, bij L a s i u s f u 1 i g i n o s u s Latr. gevangen. Zij behoort 

 ook tot het sub-genus S e m i r i s Heer en onderscheidt zich aldus: 



Halsschild kort en iets meer verbreed, ongeveer de helft breeder dan lang. Dek- 

 schilden tamelijk fijn en weinig dicht korrelig. Achterlijf op de voorste tergiten zeer 

 spaarzaam bestippeld. Zwart, dekschilden roodbruin of geelbruin, het uiteinde van 

 het achterlijf en de achterrand der voorste tergiten evenzoo gekleurd; sprieten en 



tasters licht roestrood, pooten roodgeel fiilvicornis Eppelsh. 



Halsschild ongeveer } breeder dan lang. Dekschilden \Tij krachtig en dicht korrelig. 

 Achterlijf op de voorste tergiten fijn en \Tij dicht bestippeld. Zie verder: C.N.I. 195. 



{rigidicornis Er. 



C. K a u f m a n n i Eppelsh. Deze, in Hongarije ontdekte en later ook bij Leipzig gevondene, 

 soort, zou wellicht ook meer Westwaarts in Europa, in de holen van kleine zoogdieren of bij mieren, 

 kunnen worden aangetroffen. Zij is het naast verwant aan rigidicornis, even gi'oot; 

 vooral onderscheiden doordat het 3e sj^rietlid ternauwernood langer-, bij rigidicornis iets 

 langer en krachtiger is dan het 2e; het eindlid is even lang als de voorafgaande drie-, bij rigidi- 

 cornis ongeveer even lang als de voorafgaande twee leedjes te zamen. Het halsschild is vrij 

 dicht en ruwer korrelig, meer of minder duidelijk gegroefd. De dekschilden zijn iets glanziger. 

 Het achterlijf is op de eerste drie vrij liggende tergiten minder dicht bestippeld. Zwart, dekschilden 

 bruin, van achteren lichter roodbruin. De kop is slechts weinig-, bij rigidicornis veel 

 smaller dan het halsschild. Bij het ,^ het 5e vrijliggend tergiet, op de achterhelft, met eene kleine, 

 kielvormige middelplooi; het zesde aan den achterrand, in het midden, met twee korte, tot bultjes 



') In: C. N. I 193, regel 16 v. b. staat: „dichter"; lees: „lichter". 



