96 VII. Staphylinidae, - Atheta. 



A. arenicola Thoms. (germana Sharp) (B.103) (zie: A. c e 1 a t a Er. (synon. germana 

 Sharp) (C.X.1. 206.25.16) wordt door Ganglbauer en Reitier als eene goede soort beschouwd. Het 

 lichaam is meer gedrongen dan bij c e 1 a t a, zwart, sprieten eenkleurig, krachtiger, pooten 

 bruingeel; bij c e 1 a t a de dekschilden veelal donkerbruin en de sprieten met roodbruinen wor- 

 tel. Bij het o is de kop duidelijk ingedrukt, niet bij c e 1 a t a. Lengte H mm. Zeldzamer dan 

 c e 1 a t a. Bij den Haag, Zeeburg, Bergen-op-Zoom en op vele plaatsen in Grelderland. 



A. canesceiis Sharp (C.X.1. 206. 25. 14) is zeer verbreid in de provinciën Zuid- en Noord-Holland, 

 Cielderland, Utrecht, Noord- Brabant en Limburg. 



A. sordidiila Er. (C.N.I.206.25.15) Als canescens, maar zeldzamer. 



.4. niarcida Er. (C.N.I.207. 25.21). Het cJ vertoont op het midden van den kop, tusschen de 

 oogen, een klein doch duidelijk, soms kielvormig, glanzig bultje. 



A. p II t r i d a Kr. (assimilis Epp.) (C.N.I.207 en L.IX). Burgst bij Breda, Bussum, Hilversum 

 en Hardeiwijk; zeer zeldzaam. 



A. f i II II a III <» p ( e r a Thoms. (L.VII) In het Haagsche bosch, uit dorre bladeren, doortrok- 

 ken van meuschenuitwerpselen, gezeefd; ook op uitgedroogde menschenuitwerpselen. Ook bij 

 Hilversum, Juni. 



Op blz. 208, Col. Neerl. I, zou de beschrijving dezer soort, in de tabel bij 52, aldus bijgevoegd 

 kunnen worden: Zeer na verwant aan p i c i p e n n i s Mannh. (C.N.I.208, 25.23)., doch onder- 

 scheiden door de lichtere kleur, de slankere sprieten, het verdikte eerste sprietlid, de fijnere be- 

 stippeling en het sterk toegespitste achterlijf. Evenals p u t r i d a Kr. onderscheiden van i n- 

 t e r m e d i a Thoms. door de minder fijne en minder dichte bestippeling der dekschilden en der 

 voorste tergiten. Van p u t r i d a onderscheiden door het knotsvormig verdikte Ie sprietlid, het 

 veel breedere halsschild en door het, naar het uiteinde sterk versmalde, dichter bestippelde achter- 

 lijf. Kop en halsschild zwart met zwakken metaalglans, dekschilden licht bruinrood; achterlijf 

 glanzig zwart, aan het uiteinde bruinrood. Sprieten lang afstaande behaard, met bruindrood wor- 

 tellid of geheel roodbruin; tasters geelbruin, pooten roodgeel. Voorlijf uiterst fijn gechagrineerd, 

 slechts weinig glanzig. Halsschild slechts weinig smaller dan de dekschilden, meer dan de helft 

 breeder dan lang, aan de zijden iets en nagenoeg gelijkmatig afgerond, tamelijk gewelfd, fijn en 

 dicht korrelig bestippeld, met een klein middelgroefje aan de basis en met eenige wimperharen aan 

 den zijrand. Dekschilden weinig langer dan het halsschild, aan den achterrand, binnen de achter- 

 hoeken, nauwelijks merkbaar uitgebogen, fijn en dicht bestippeld. Tergiten fijn en vrij dicht-, naar 

 het uiteinde zeer spaarzaam bestippeld. Bij het (J het 6e onbedekt tergiet aan den top zeer zwak 

 uitgerand. Lengte 2|— 2ij mm. ') 



A. interniedia Thoms. (C.N.I.207.25.22) is nog in de omstreken van den Haag en bij Tiel ge- 

 vangen. 



A. cadavcriiia Ch. Bris. (nudiuscula Thoms., tristicula Muls. et Rey) (C.N.I.208.25.25) is zeer 

 verbreid, o. a. ook in Zuid-Limburg, onder doode vogels. 



A. episc opalis Bernh. (det. Bernhauer) (L.VII). Inliet Haagsche bosch, Oct.;ook bij Zeeburg 

 (Amsterdam) April en Valkenburg (Limb.), Mei; zeer zeldzaam. Op blz. 208, Col. Neerl. I, zou de 

 beschrijving in de tabel aldus bijgevoegd kimnen worden: Na verwant aan c a d a v e r i n a, doch 

 dadelijk te onderscheiden door de minder breede en minder korte gedaante, de dichtere bestippe- 

 ling van kop, halsschild en dekschilden en de langere dekschilden. Van de zeer naverwante p i- 

 c i p e n n i s Maimh. vooral door de kleur onderscheiden. Terwijl bij p i c i p e n n i s de dek- 

 schilden lichtbruin zijn en kop en halsschild een duidelijken bronsglans vertoonen, zijn bij, goed 

 uitgekleurdc, exemplaren van episcopalis de dekschilden zwart tot zwartbruin, zonder 

 den minsten metaalglans. De bestippeling is, vooral oji het halsschild en het uiteinde van het ach- 

 terlijf, over het algemeen, iets minder ruw en minder dicht, de dekschilden zijn korter en in ver- 

 houding tot het halsschild kleinei'. Ook vertoont de micro-sculi)tuur van het achterlijf meer of 

 minder verder uiteenstaande golvende dwaislijnen oji het 5e onbedekt tergiet. Sprieten aan den 

 wortel steeds zwart, bij p i c i p e n n i s het Ie lid meestal lichtgeel. Bij het (^ het 6e onbedekte 

 tergiet iets afgeknot, bij het %- uiterst flauw uitgei-and. Lengte 2i— 3^ mm. Deze, in de „Societas 

 entomologica" 1910, p. 71, door Bernhauer beschrevene soort, is over Middeleuropa verbreid en 

 o. a. ook uit de Rijnprovincie bekend. 



') Hij vcrpissinpr word A t li e t a c o n t r i s t a t a Kr. (C. X. I. '20S) in de „Entomol. Berichten" 

 Deel III, N'. 51, 1 Januari 191(1, blz. 3.5, opgreg'even, als zijnde in /iUid-Linibnrg gevangen; de soort 

 is uit Nederland nog niet bekend (l.c. Deel V, N°. 111. 1 Jan. li)20, blz. 202). 



