VIL Staphylinidae. Tachyusa. Myrmecopora. Falagrta. 103 



breeder dan lang (bij coarctata even lang als breed). Achterlijf naar voren vrij sterk ver- 

 smald. Lengte 2^—3 mm. 



T. n i t e 1 1 a Fauv. (concinna Kr., non Heer). Deze soort, welke in Zuidelijk Middel -Europa 

 voorkomt, is het naast verwant aan F. coarctata Er. (concinna Heer, nigrita Heer) en 

 onderscheidt zich aldus: 



Halsschild zeer fijn en zeer dicht bestippeld. Kop merkbaar smaller dan het halsschild. 

 Achterlijf naar voren vrij sterk versmald ; zwart, met meer of minder duidelijken blauw- 

 achtigen weerschijn ; sprieten pekbruin met lichten wortel, de pooten roodbruin of pek- 



bruin met lichtere tarsen. Lengte 2i— 3 mm coarctata Er. 



Halsschild iets krachtiger bestippeld. Kop even breed als het halsschild; dit even 

 breed als lang, met een basaalgroefje. Achterlijf naar voren slechts weinig versmald; 

 pekzwart, veelal met zeer geringen loodglans; de sprietwortel, de tasters en de pooten 

 roestrood, de dijen pekbruin; de basis van het achterlijf veelal roodbruin of bruinrood. 

 Lengte 2i--3 mm nitella Fauv. 



Myrmecopora u v i d a Erichs. (B.68 en L.VITI). Deze, langs de Fransche kust van den 

 Atlantischen Oceaan, alsook in Italië en Dalmatië, onder rottende wieren op slibbigen bodem 

 levende, soort, werd op de eilanden Texel en Terschelling, Aug. gevangen. 



Het genus Slyniiecopora Öaulcy onderscheidt zich van het naast aanverwante genus Tachy- 

 usa, doordat de kop van achteren zeer sterk halsvormig ingesnoerd is, waardoor de duidelijk vrij 

 liggende hals J zoo breed is als de kop, terwijl bij het eveneens naverwante genus F a 1 a g r i a 

 dit halsvormige gedeelte slechts |- zoo breed is als de kop; ook steken bij dit laatste genus de 

 paraglossen, als naar binnen gekromde, aan de binnenzijde bewimperde slippen, uit, bij Myr- 

 mecopora daarentegen niet. 



De soort u v i d a Er. is pekzwart, de dekschilden ook wel bruin ; sprieten, tasters en pooten 

 licht roestrood. Kop, halsschild en dekschilden uiterst fijn en dicht gechagrineerd, weinig glanzig 

 (sub-gen. X e n u s a Muls. et Rey). Kop zeer sterk verbreed, zoo breed als het halsschild, met 

 matig groote oogen en evenwijdige, aan de achterhoeken afgeronde, slapen; fijn en tamelijk dicht 

 bestippeld, bij het ^ meer-, bij het $ minder breed in de lengte ingedi'ukt. Halsschild veel smaller 

 dan de dekschilden, even lang als breed, in het voorste vierde gedeelte het breedst, van daar naar 

 voren sterk versmald, zoodat de top afgerond en stomphoekig uitgetrokken schijnt; naar achteren 

 rechtlijnig versmald, bij het (J over het midden in de lengte breed uitgehold, bij het $ minder 

 breed in de lengte gegroefd. Dekschilden ongeveer \ langer dan het halsschild, op gechagrineerden 

 grond fijn en zeer dicht bestijipeld. Achterlijf veel minder dicht gechagrineerd dan het voorlijf, 

 veel meer glanzig, matig fijn en matig dicht-, naar het uiteinde meer verspreid bestippeld. Achter- 

 tarsen veel korter dan de achterschenen, het Ie lid nauwelijks zoolang als de volgende 3 leedjes 

 te zamen. Lengte 2^—3 mm. 



In Engeland (Devon, Cornwall) komt nog eene tweede soort voor, van het genus M y rnleco- 

 p o r a, n.1. b r e V i p e s Butler, welke iets glanziger is; de sprieten en het voorlaatste lid der 

 kaaktasters naar verhouding korter, de eersten pekzwart met lichteren wortel (bij u v i d a geheel 

 roodgeel). Halsschild duidelijk breeder dan lang. Op de tergiten zou (volgens Butler) bij u v i d a, 

 behalve de gewone beharing, eene ki'achtige, opgerichte beharing voorhanden zijn, welke van 

 terzijde gemakkelijk is te zien, bij b r e v i p e s zou deze daarentegen ternauwernood zichtbaar 

 zijn. Ook is het lichaam smaller, met naar verhouding kortere pooten, welke pekzwart zijn met 

 geelachtige tarsen ; bij u v i d a de pooten meer of minder geelachtig. 



Falagria obscura Grav. (C.N.I.231.29.5). Het sub-gen. Cardiola Muls. et Rey, waartoe 

 deze soort gerekend wordt, is bij Reitter een afzonderlijk genus. Ook wordt F. nigra Grav. 

 (fracticornis Gravenh.. picea Grav., pusilla Heer) tot een afzonderlijk genus Falagriola 

 Reitt. gebracht, terwijl F. tlioracica Curt. tot het sub-gen. Anaulacaspis Gnglb. 

 van Falagria Mnnh. behoort. De aanverwante 3 genera worden aldus onderscheiden: 



1 De zeer fijne beharing op het halsschild schuin van binnen naar buiten of volkomen in 

 de breedte gericht. Halsschild in beide seksen met eene middelgroef. Kop niet smaller 



dan het halsschild Falagria Mnnh. 



De zeer fijne beharing op het halsschild is gewoon in de lengte, van voren naar achteren, 

 gericht. Halsschild bij het $ meestal slechts met een basaalgi'oefje of zonder dit, bij 



het ^ met een meer of minder duidelijke vlakke langsgroef 2 



2 Dekschilden aan de basis, naast de schouders, zonder groefje.De zijrandlijn van het hals- 

 schild nadert van achteren de bovenzijde. Halsschild bij het $ met een groefje voor het 

 schildje, bij het ^ met eene dorsale langsgroef of bi'eede, vlakke langsgroef, de basis fijn 



gerand Falagriola Reitt. 



Dekschilden aan de basis, naast de bultig uitpuilende schouders, met een groefje. De 

 zijrandlijn van het halsschild ook van achteren geheel op de onderzijde gebogen; hals- 



