106 VII. Staphylinidae. - Oligota. Diglossa. Myllaexa. 



Oligota g r a n a r i a Er. (pentastoma Forst., tantilla IMnnh., picescens Muls. etRey)(C.N.I.245 

 en L.VIII). Sittard, bij mieren. Zou ook in kelders op wijnvaten gevonden zijn en soms tegen ven- 

 sters aangevlogen. 



O. par va Kr. (pygmaea Kr., contempta WoUast., aliena Muls. et Rey) (C.X.1. 245) komt 

 ook in kelders voor, tegen vensters aangevlogen en soms in kom}X)st. 



O. p u m i 1 i o Kiesw. (convexa Rey, australis Muls et Rey, pedalis Lee, pusillima Fauv.).Deze, 

 overigens in het Middellandsche-zeegebied voorkomende, soort, zou in Nassau gevangen zijn. 



O. rufipennis Kraatz. (apicata Kr.). In Middeleuropa. 



Drie der genoemde soorten zouden, met i n f 1 a t a Mannh. (de soorten met 4-ledige spriet- 

 knots), aldus in de tabel C.N.I. 244 bij 4 bijgevoegd kunnen worden: 



4 Lichaam breed. Dekschilden met zeer dichte raspachtige bestippehng. Zie verder be- 



schrij\'ing, 1. c. 245 granaria Er. 



Lichaam tamelijk smal, kleiner 4' 



4' Zwart, glanzig, de mond, sprieten en pooten geel; uiteinde van het achterlijf bruin, het 

 5e onbedekt tergiet even lang als het 6e en dit breeder dan het 5e. Ojj pusillima 

 Grav. gelijkende, doch onderscheiden door de 4-ledige sprietknots, het meer gewelfde 

 halsschild en door de iets langere, minder dicht bestippelde, dekschilden. Lengte | — 1 



mm p u m i 1 i o Kiesw. 



Voorlijf of wel de dekschilden en het uiteinde van het achterlijf roodbruin, de wortel der 



roestkleurige sprieten, de tarsen en pooten geel 4" 



4" Dekschilden en achterlijf op dezelfde wijze tamelijk krachtig bestippeld. Zie verder de 



beschrijving in C.N.I.245.42.1) inflata Mannh. 



Dekschilden duidelijk dichter en krachtiger bestippeld dan het achterlijf (volgens 

 Reitler) ; volgens Ganglbauer de dekschilden veel meer wijd uiteen- het achterlijf veel 

 fijner en minder dicht dan bij inflata en veel fijner dan de dekschilden bestippeld. 

 Pekbruin, het halsschild roodbruin, de dekschilden en de laatste achterlijf ssegmenten, 

 tot op den voorrand van het 5e onbedekt tergiet na, bruingeel, de sprieten, tasters en 

 pooten roodgeel, de sprietknots meestal bruinrood. Deze soort is iets forscher en breeder 

 gebouwd dan inflata. Lengte 1 — LI mm r u f i p e n n i s Kr. 



O. pusillima Grav. (minutissima Heer, picta Motsch.) (C.X.I.245.42.4) is overal zeer algemeen, 

 in Limburg ook bij L a s i u s f u 1 i g i n o s u s Latr. en in mollennesten. 



O. ytenensis Shaip (Ent.Monthl. Mag. 1921, 124). Deze in Engeland, onder rottend zeegras, 

 voorkomende soort is de kleinste en meest lineaire, gemakkelijk te herkennen aan de rudimentaire 

 vleugels, welke iets korter of ongeveer even lang zijn als de dekschilden. Sprieten zeer kort, de knots 

 scherp afgescheiden, het 8e lid aanmerkelijk breeder dan het zeer korte 7e lid. Kop en halsschild 

 zeer glanzig; dekschilden diep zwart, zeer sterk bestippeld. De laatste achterlijfssegmenten slechts 

 iets lichter dan de voorafgaanden. Zij staat tusschen O. a t o m a r i a en p u s i 1 1 i m a in, heeft 

 meer het voorkomen en de kleur van a t o m a r i a , maar onderscheidt zich door de glanzige klei- 

 ne dekschilden. Zij is smaller, donkerder en kleiner dan pusillima; zoowel deze als a t o m a- 

 r i e bezitten langere vleugels. Lengte ruim 1 mm. (bij niet gecontraheerd achterlijf). 



Diglossa inersa Halid. (C.N.I.246.44.1). Op het duitscheNoordzee-eiland Fölir werd,door Benicl; 

 waargenomen,dat deze soort bij eb, in groot aantal, behendig op het zand rondloopt, om zich bij het 

 intreden van den vloed,tot op zeer geringen afstand van het water, weder in te graven. Bij Scheve- 

 ningen ving ik ze geregeld door allerlei aanspoelsel, als wier, stroo en andere plantenresten enz. uit 

 te zeeven. 



D. sub m a r i n a Fairm. (sinuatocollis Muls. et Hey, erassa Muls et Rey ^)). Deze soort komt 

 voor in Noord-Frankrijk langs de kust van het Kanaal. Zij onderscheidt zich van m e r s a Haliday 

 door de aanwezigheid van vleugels, door langere, naar achteren niet verbreede, dekscliilden, 

 welke even lang zijn als het halsschild, alsook door het naar het uiteinde niet verbreede achterlijf. 

 Bruinzwart, weinig glanzig; dekschilden dof. Lengte 1| mm. 



^lyllacna dubia Grav. (conuroides Matth., valida Muls. et Rey) (C.N.I.247.45.1) is nog bij Zee- 

 burg, Maarsbergen, Bussum, Ommen, Barneveld en Oisterwijk gevangen. 



') Volgens Oanrilhauer is D. erassa Muls. et l{ey eono afzdiiilcrlijko soort uit Zuid-Frankrijk 

 (Hyères), welke zeer naverwant is aan D. ni e r s a, A^H'\\ omieisciifiilcn door dikkeren kop, achter het 

 midden niet uitgrebogen halsschild, kortere, naar het uiteinde steikcr viTbieede dekscliilden en dikker, 

 naar achter sterk verbreed, vrij dicht bestippeld, achterlijf. Lengte i niiu. 



