Vn. Staphylinidae - Myllaena. Gymnüsa. Trichophya. Hypocyptus. Tachinüs. 107 



M. gracilicornls Fairm. et Ch. Bris (elongata Kr. non Matth. incisa Rey, (C.N.I.248,B.20 

 en L.II). Bij Winterswijk, Nunspeet, Apeldoorn, Baarn, de Bilt en Bergen-op-Zoom. Volgens Reu- 

 ter in hooger gelegen bergstreken dan K r a a t z i Sharp. 



M, elongata Matth. ( ? Kraatzi Sharp, glauca Aubé) (C.N.I.248.45.3). Deze soort moet heeten: 

 Kraatzi Sharp (glauca Aubé; elongata Muls. et Rey., non Matth.). Zij werd nog bij den Haag, 

 Haamstede en Winterswijk gevangen. Volgens Reitfer is M. elongata Matth. in Duitschland 

 nog niet met zekerheid aangetroffen en schijnt alleen uit Engeland bekend te zijn ^). 



M. brevicornis Matth. (gracilis Heer, diffinis Steph., grandicollis Kiesw., rubescens Muls. et Rey) 

 (C.N.I.248.4,5.4) isnog bij Eibergen,Bergen-op-Zoom en op meerdere plaatsen in Limburg gevangen. 



Gyninusa v a r i e g a t a Kiesw. (C.N.I.249.46 en l.c. II.A.773). Bij Kerkrade, Juli en Valken- 

 buig. Dec, op moerassige plaatsen. 



O. brevieollis Payk. (carnivora Gravh. excusa Gravh. ) (C.N.I.249.46.1)is nog op Texel (de Koog), 

 Winterswijk, Apeldoorn, Hilversum, Baarn, Loenen, Ommen, Maarsbergen, Bergen-op-Zoom, Til- 

 burg en Oisterwijk gevangen. 



Trichophya pilicornis Gyllh. (Huttoni Wollast.) (C.N.I.250.48.1) is nog bij Oosterbeek, Leuve- 

 num, Juni, Bosch en Duin (Utr.), bij St. Pieter en Valkenburg (Limb.) gevangen en in Rotter- 

 dam April, uit brandhout verkregen. 



Hypocyptus ^) a p i c a 1 i s Ch. Bris. (rufipes Kr.). In Westfalen en bij Hamburg. In de tabel, 

 C.X.I.251., kan deze soort bij 3 aldus tusschengevoegd worden: 



3 Sprieten geheel lichtgeel. Achterhoeken van het halsschild eenigszins stomp 3' 



Sprieten zwart of bruin, enz. Zie verder (C.N.I.251) bij 3 



(nigripes Heer, pygmaeus Kr., laeviusculus Redt., lancifer Pand.) oviiluni Heer 

 3' Lichaam glanzig, vooral op het halsschild, slechts weinig behaard. De laatste drie ach- 

 terlijfssegmenten lichtgeel. Deze soort is naver want aan seminulum; vooral on- 

 derscheiden door de gemiddeld iets meerdere grootte, het glanzige lichaam, de veel ge- 

 ringere beharing; de kortere, veel meer glanzige, iets duidelijker en meer verspreid be- 

 stippelde, dekschilden. Achterlijf minder bestippeld, behaard. Mond en pooten licht- 

 geel. Lengte ruim 1—1 1 mm apicalis Ch. Bris. 



Lichaam weinig glanzig, vooral op de dekschilden; dicht grijs behaard. Uiteinde 

 van het achterlijf bruin of donkerrood. Zie verder (l.c.) bij 2 seminulum Er. 



H. seminulum Er. (anisotomoides Stejjh., pulicarius Er., punctum Motsch.) (C.N.I.251.50.2) is 

 nog bij Zeeburg, Bergen aan Zee, Lochem, Leeuwen, Oisterwijk, Ommen en op meerdere plaatsen 

 in Limburg gevangen. 



H. discoideus Erichs. (biguttatus Matth.) (C.N.I.252.50.4). Een nigrino-vorm, bij welke 

 de dekschilden alleen op de tophelft roodbruin en de sprieten (vooral de knots) donkerbruin zijn, 

 werd door Luze als var. *obscurelliis beschreven. 



Tachinüs elongatus Gylh. (intricatus Sahlbg., aterrimus Steph.) (C.N.I.253.52.1) is nog, behalve 

 op meerdere plaatsen in Zuid-Limburg, ook bij Muiderberg, April, gevangen. 



T. finietarius Gravenh. (non F.) (sordidus Grav., fuscijies Panz.) (C.N.I.253.52.2). Zelden zijn de 

 dekschilden geelrood, met slechts eene kleine zwartachtige vlek aan het schildje (a. P è c i r k a i 

 Reitt.); bij Gorsel (B. 98). 



T. subterraneus L. (bipustulatus Steph.) (C.N.I.253.52.3). De door mij vermelde ab. hicolor Grav. 

 en ruficollis Eppelsh. wei'den, in de omstreken van Hamburg, hoofdzakelijk aan uitvloeiend ber- 

 kensap gevangen. Ik vond ze met het type, in aantal, in rottende plantenstoffen. 



T. rulipennis Gyllh. (C.N.I.254 en L.VIII). Bij Nuth, April en Sittard, Febr., in mollen- 

 nesten; zeer zeldzaam. Zou in het buitenland ook in konijnenholen aangetroffen zijn. 



') In: C. X. I. 248 regel 18 v. b. staat: „Lichaam geelrood en geelachtig behaard", lees: „geelrood, 

 geelachtig behaard. Op regel 18 v. o. staat: „tot tiende lid langer dan breed"; lees: „tot tiende lid breeder 

 dan lang." 



■) Zie: G. Luze, Revision der palaarktischen Arten der Staphylinide n-Gattungen Hypo- 

 cyptus Mannh., Leucoparyphxis Kr., etc; Verh. K.K. Zool. bot. Ges. Wien 1902. Hier ook 

 systematische Uebersicht der Siibfamilie T a c h y p o r i n a e. 



