110 VII. Staphylinidae. - Conurus. Bryocharis. Bolitobius. Bryoporus. 



Kleiner, zwart bruin, halsschild in de achterhoeken lichter bruin; dekschilden van vo- 

 ren met eene, slecht begrensde, groote, het midden overschrijdende, de schouders be- 

 reikende roestroode vlek. Lengte 3—3^ mm b i n o t a t u sGrav. 



f. piibescens Payk. (testaceus F., sericeus Boisd. Lac, Marshami Steph., imbricatus Casey) 

 (C.X.I.261.55.4). Ónuitgekleurde, versche exemplaren werden onder verschillende benamingen 

 (sericeus Boisd., testaceus F. en circumcinctus Dalla Torre — geelomrande bruine dekschilden) be- 

 schreven. 



Bryocharis ') ciiigulatus Mannh. (anahs Gyll., rufipennis Steph.) (C.N.I.261.56.1). Bij a. p s e u- 

 d o e i n g u I a t II s Reitt. (L.VIII) is alleen het eindlid der sprieten geel; met het type. De soort 

 is zeer vei-breid en nog op vele plaatsen in de prov. Limburg gevangen. 



B. analis F. (Dahli Heer) (C.X.I.261.56.2). Dea. ni c r d a r i ii s Gyllh. [castaneus Steph.)(L.I.) 

 bij Hilversum. 



B. inclinans Giav. (Gedronis Saulcy, Barnevillei Pand. Aubei Pand) (C.N.I.262.56.3) is nog bij 

 Bergen (X.-Holl.) Juli en op meerdere plaatsen in Gelderland gevangen. 



B. fonnosus Grav. (merdarius Grav.) (C.N.I.262.56.4) is nog bij Maarsbergen en aan de Lutte 

 (Overijssel), Mei, gevangen. 



Bolitobius trinotatus Er. (trimaculatus Steph.) (C.X.I.263.57.2). Terwijl bij Ganglbauer het hals- 

 schild aan de basis fijn gerand genoemd wordt, zeggen Luze en Reitter dat de fijne randlijn aan de 

 basis en 't midden niet voorhanden is. M.i. is de beschrij\'ing volgens Ganglbauer de juiste. Bij 

 a. discophorus Re3\ (poecilus Mannh.) (L.VI) is het halsschild in het midden donker ge- 

 kleurd. De soort is zeer verbreid in de provinciën Gelderland en Limburg. 



B. trimaculatus Payk. (litoreus Payk.) (C.N.I.263 noot 1). Volgens Reuter bij Hamburg. 

 Zoowel bij Ganglbauer als bij Reitter wordt het halsschild aan de basis zeer fijn gerand genoemd. 

 Deze soort gelijkt op trinotatus Erichs., doch is breeder en korter, de dekschilden zijn 

 eenigszins iriseerend, met eene driehoekige zwarte vlek, welke den geheelen buiten-tophoek, zelfs 

 den rand inneemt en naar buiten tot aan den schouder doorloopt; ook is de naad in den regel zwart- 

 achtig; de omgeving van het schildje is licht gekleurd, bij trinotatus meestal donker. Dek- 

 schilden met rijen van 10 — 12 stippen. Halsschild meestal op het midden donkerder of zwart met 

 roodgele randen, bij a. *flavicollis Hochh. geheel geelrood; bijzonder groote exemplaren van deze 

 laatste zijn *Kraatzi Pand. 



B. exoletus Erichs. (angularis Steph., trinotatus Horn, facilis Casey) (C.X.I.264.57.3). Grooten- 

 deels pekzwarte exemplaren zijn a. *dorsalis Rey. 



Bryoporus crassicornis Makl. (castaneus Hardy et Bold, Crotch i.1.). Deze soort komt, 

 volgens Luze, o.a. in Engeland, maar ook in Luxemburg voor. Zij onderscheidt zich van de beide 

 andere vermelde soorten aldus: 



1 De beide binnenste stipgroefjes, vooraan op het halsschild, hoogstens om de lengte harer 



doorsnede van den voorrand verwTJderd 2 



De beide binnenste stipgroefjes, vooraan op het halsschild, minstens om de dubbele 

 lengte harer doorsnede van den voorrand verwijderd. Zie verder C.X.I.264.58.1. 



cernuus Grav. 



2 Dekschilden binnen de rug-stippelrijen meer of minder duidelijk bestippeld en langs- 



rimpelig. Zie verder C.X. 1.264 rufus Er. 



Dekschilden binnen de rug-stippelrijen glad, volkomen onbestippeld ; de stippels der 

 langsrijen zijn zwak aangeduid en staan wijd uiteen. Kop zwart, op het voorhoofd meer 



of minder uitgebreid rood. Halsschild roodgeel, glad. Dekschilden roodgeel, \\ maal 

 zoo lang als halsschild. Achterlijf zwartbruin met breed roodbruin gezoomde achter- 

 randen der segmenten; oppervlakkig en wijd uiteen bestippeld, de eerste twee onbedek- 

 te tergiten met onbestippeld middelgedeelte. Pooten, mond en de 3 wortelleedjes der 

 zwartbruine sprieten roodgeel. Lengte 3^—4 mm crassicornis Makl. 



B. cernuus Grav. (carus Sperk, piceus Thoms.) (C.N.I.264.58.1). De tot nog toe in ons land 

 (Exaeten bij Baaksem, Maastricht en Lochem) gevangen exemplaren behooren tot a. merda- 

 rius Oliv. (Hummleri Bernh.). Het type werd nu ook bij Denekamp, Mei, gevangen (B 109). 



') Oottfr. Luze, Bolitobiini. Revision der paliiarktischen Arton der Staphylinideii- 

 Gattungen : Bryocharis Boisd. et Lac. Bolitobius Mnnh., Bryoporus Kraatz uud 

 Mycetoporus Mannh. (Verh. K.K. Zool. -bot. Ges. Wien, LI. 1901). 



