VII. Staphylinidae. - Bryoporus. Mycetoporus. 111 



B. r u f u s Er. (ferrugineus Heer, punctipennis Thoms. ^)) wordt door Reuter tot een 

 sub-gen. Bryophacis gebracht, dat zich van het sub-gen. Bryoporus s.str. (met de 

 soort e e r n u u s Gravh. ) onderscheidt, doordat de kop van achteren, tegen den binnenrand 

 der oogen, geen haardragende stip vertoont. 



Mycetoporus I o n g i c o r ii i s Makl. (biplagiatus Fairm., splendidus var. Er.). Deze, in C.N.I. 

 265.59.1, als var. van M. splendidus Grav. (pallidus Mnnh., americanus Hom, inquisitur 

 Casey, elegans Matth., testaceus Kraatz, picipes Steph., ruficollis Steph., tenuis Steph., subrubes 

 Heer) (B.109) vermelde vorm, is, ook volgens Luze en Reitter, eene zelfstandige soort. M.i. eerder 

 als eene variëteit te beschouwen, wat ook het oordeel van Fauvel is. Bij Valkenburg, Juni. 

 Reitter onderscheidt beiden aldus: 



Sprieten lang en naar liet uiteinde vrij sterk verbreed, het eindlid groot, kort-ovaal. 

 De langsrij oA^er het midden der dekschilden bestaat uit 7 tot 12 stippen. ïn den regel 

 iets grooter. Volgens Ganglbauer van splendidus vooral onderscheiden door de 

 (J seksueele kenmerken ; het 5e sterniet is aan den achterrand zwakker uitgerand 

 dan bij s p 1 e n d i d u s, in het midden minder uitgebreid met geelachtige, 

 aan weerszijden echter met ©en grooter aantal, stijve, zwarte haren bezet; 

 de vedervormige haren van het 6e sterniet staan aan weerszijden in eene dwarsrij aan 

 het uiteinde van het sterniet en zijn veel korter en minder gekromd 

 dan bij s p 1 e n d i d u s; zij sluiten aan weerszijden tot een driehoekig plaatje aaneen, 

 hetwelk in eene naar buiten gekromde spits uitgetrokken is; in het midden is het 6e 

 sterniet bij het (J wat verwijd met korte, geelachtige borstelharen dicht bezet. In 

 kleur even veranderlijk als s p 1 e n d i d u s, de dekschilden veelal met een donkeren 

 dwarsband over het midden, zeer zelden tot op den achterrand na zwart. Lengte 3^— 4J 



mm var. longicornis Makl. 



Sprieten iets korter, dunner, naar het uiteinde zwak verbreed, het eindlid niet zeer 

 groot. De langsrij over het midden der dekschilden bestaat doorgaans uit minder 

 stippen, n.1. 4 tot 7. Bij het (J het 5e sterniet aan den achterrand breed uitgerand, in de 

 uitranding zeer dicht met lange, geelachtige, naar het uiteinde gekromde en aan 

 weerszijden met weinig stijve, zwarte haren bezet. Het 6e sterniet aan weerszijden 

 met eene, naar achteren en naar buiten gerichte, scheeve rij van zeer lange, gekromde, 

 eerst naar achteren convergeerende, dan aaneensluitende en sterk naar buiten diver- 

 geerende.den achterrand van het sterniet ver overschrijdende, geelachtige,vederachtige 

 haren. Lengte 3—4 mm splendidus Grav. 



M. piinctus Gyllh. (punctatus Fauv., bicolor Makl., semirufus Heer) (C.N.I.265.59.4). Eene zeld- 

 zame nigrino-vorm, in hoofdzaak zwart gekleurd, is a. *marginatus Kr. Bij var. *plagiellus Reitt., 

 uit Oost-Europa, vertoonen de dekschilden, naast den naad, een grooten zwarten langsveeg en 

 bestaat de bijkomende stippelrij, uit een grooter aantal stippen. 



M. rufescens Steph. (lucidusErichs.) (C.N.I.265.59.2). Deze soort is zeer verbreid in Gelderland, 

 Noord-Brabant en Limburg; ook bij Hilversum. De var. *laevicollis Eppelsh. (o.a. in Bohemen) 

 wordt door Reitter als eene zelfstandige soort beschouwd, welke zich van rufescens, behalve 

 door de kleur, aldus onderscheidt: 



De middelste twee, van voren op het halsschild gelegen, stippen zijn dichter bij den 

 voorrand dan bij het midden van het halsschild geplaatst; of wel zij zijn van elkaar 

 veel verder verwijderd dan van den voorrand. Kop en halsschild zwart, de randen van 

 het halsschild, zoo ook de anale helft der tergiten roestrood ; dekschilden rood, de epi- 

 pleuren donker; tasters, grootendeels de sprieten en de pooten geelrood. Lengte 4J 



mm var.* laevicollis Epp. 



De middelste twee, van voren op het halsschild gelegen stippen, zijn dichter bij het 

 midden van het halsschild dan bij den voorrand gelegen, of wel zij zijn dichter bijeen 

 gelegen dan de ruimte van dezen tot den voorrand bedraagt. Zwart, halsschild rood, 

 dekschilden en achterlijf (behalve de lichtere toprand der tergiten) zwart of bruin- 

 zwart, de schouders en toprand der dekschilden rood ; mond, sprietwortel en pooten 

 geelrood. Lengte 4—5 mm rufescens Steph. 



M. M a r k e 1 i Kraatz (C.N.I.265 en L.VII). Arnhem, in het park Sonsbeek, Maart. Wordt 

 o. a. gevonden tusschen opeengehoopte dennennaalden. 



M. tenuis Muls. et Rey (Mulsanti Ganglb.) (C.N.I.266) moet heeten: Mulsanti 

 Ganglb. (tenuis Muls. et Rey, nanus Fauv. pars), aangezien Stephens de benaming tenuis 

 reeds voor een vorm van M. splendidus gebruikte. 



*) Volgens Luze eene zelfstandige Noorsche soort. 



