114 VII. Staphylinidae - QUEDIUS. 



den aangetroffen. In Engeland werd zij langen tijd niet Q. puncticollis Thoms. verward. 

 Volgens Ganglbauer en Reitter behoort zij tot het sub-gen. M i c r o s a u r u s Steph., bij welke 

 de oogen even lang als- of slechts iets langer dan-, doch ook wel opvallend korter dan (bij v e- 

 X a n s), maar geenszins (als bij 1 o n g i c o r n i s en puncticollis) half zoolang als de 

 slapen zijn. Zij herinnert veel aan p u n c t i c o 1 1 i s, o c h r i p e n n i s, f u 1 g i d u s, e r u e n- 

 t u s en gelijkt vooral op Q. b r e v i c o r n i s, doch is zij gemakkelijk daarvan te onderscheiden, 

 doordat de slapen opvallend langer zijn dan de oogen, maar niet zoo lang als bij 1 o n g i c o r n i s 

 en puncticollis, waar zij tweemaal zoo lang zijn als de oogen, terwijl zij bij de andere \'ier 

 soorten even lang als-, of slechts iets korter zijn dan de oogen. Glanzig zwart; dekschilden, wortel 

 der bruine sprieten, tasters en pooten geheel helder geelrood. Kop als bij b r e v i c o r n i s bestip- 

 peld, doch bevindt zich de achterste voorhoofdstip veel dichter bij het oog dan bij de halsinsnoe- 

 ring; ook de voorste stip onder het oog bevindt zich niet op den verhe venen kant der slapen, maar, 

 evenals bij de andere naastverwante soorten, in 't midden tusschen dezen kant en den ondersten 

 oogrand. Bij a. *Langenhani Hubenthal vertoont de kop dezelfde, meer of minder sterk ontwik- 

 kelde, stip (veelal slechts aan eene zijde) tegen den achterrand van het oog, evenals bij o c h r i- 

 p e n n i s. Sprieten iets langer dan bij b r e v i c o r n i s, naar het uiteinde iets dunner, de 

 voorlaatste leedjes niet of slechts weinig verbreed. Halsschild iets breeder dan de dekschilden, 

 veel breeder dan lang, aan weerszijden duidelijk ingedrukt; behalve de uit drie (2 en 1 aan den 

 voorrand) stippen bestaande dorsaal-rijen, de randstippen en de zijstip, aan weerszijden hoog- 

 stens met 1 of 2 stippen nabij den voorrand. Dekschilden even lang als het halsschild, zoo lang 

 als te zamen breed, tamelijk fijn en verspreid-, het achterlijf veel dichter bestippeld. Bij o het 6e 

 sterniet aan het uiteinde flauw uitgerand, voor de uitranding glad. Lengte 8 — 10 mm. 



Ste. Claire Deville onderscheidt Q. v e x a n s Epp. van Q. puncticollis Thoms. aldus : 

 De achterste intra-orbitale stip is steeds dubbel (evenals bij o c h r i p e n n i s). Pooten 

 bijna geheel gebruind ; alleen de voorschenen en de tarsen roestkleurig. Halsschild soms 

 met eene veranderlijke rij van 1 tot 3 stippen buiten de dorsale rij. Lichaam minder dik, 



pooten slanker puncticollis Thoms. 



De achterste intra-orbitale stip is steeds enkel (als bij f u 1 g i d u s). Pooten geheel 

 levendig geelrood. Halsschild zonder rij stippen tusschen de dorsale en de marginale rij. 

 Lichaam dik; pooten kort en robust vexans Eppelsh. 



Q. longicornis Kr. (C.X.I.271.63.1) is nog op vele plaatsen in Gelderland, Limbiu-g en bij Burgst 

 (bij Breda) en Baarle-Xassau gevangen; vooral in mollennesten, het geheele jaar; ook in hamster- 

 holen. 



Q. microps Grav. (chrysurus Kiesw^) (C.N.I.271). Merkwaardig zijn bij deze soort de 

 kleine, vlakke oogen. Zij komt ook bij V e s p a c r a b r o L. en in hamsterholen voor. L. von 

 Heyden vond ze in den molm van holle eiken, w^aarin S c i a r a-larven ontwikkeld waren. 



Q. ventralis Arag. (truncicola Fairm. et Lab., ?erythrogasterMannh.) (C.X.I.272.63.8)is nogbij 

 Bussum, uit een hollen beuk, Sept., en bij St. Pieter (Limb.) gevangen. Zij werd ook aan oude 

 iepen, aan uitvloeiend sap en achter zwammige schors, waar ook Nosodendron fasci- 

 c u 1 a r e Oliv. leeft, en in Engeland in zeer vochtige vogelnesten waargenomen. 



Q. ochripciinis Ménétr. (nitidus Grav., ex parte, variabilis Gyll., ex p., floralis Boisd. Lac, 

 laetus Faid., fulgidus Hochh., assecla Muls. et Rey) (C.N.1. 272.63.5), met de var. nigrocoenileus 

 Fauv. (variabilis Muls. et Rey, concolor Epp.), is zeer verbreid en komt ook, in groot aantal, voor 

 in mollemiesten, vooral in Zuid-Limburg, maar ook bij Brummen en Burgst nabij Breda; ook 

 eenmaal in een hamsterwoning en zelfs in een eksternest. Merkwaardig is, dat in sommige holen 

 nagenoeg alleen het tj^e, in anderen nagenoeg uitsluitend de var. in aantal wordt aangetroffen. 

 Zij zou ook in de holen van spitsmuizen, konijnen en bij V e s pa c r a b r o L., g e r m a n i c a 

 F. en r u f a L. aangetroffen zijn. 



Q. brevicornis Thoms. (Eppelsheimi Seidl., non Quedenf., pectinator Thoms.) (C.N.1. 272.63. 4) '), 

 is nog bij Soesterberg en op meerdere plaatsen in Limburg gevangen, o.a. in vogelnesten en nest- 

 kastjes. Scriba vond deze zeldzame soort in de rottende, vochtige resten van een ouden beuk. 

 In Duitschland met ventralis Arag. en microps Grav., tegelijk met L e i e s t e s 

 8 e m i n i g r a Gyll. gevonden. Ook bij L a s i u s f u 1 g i n o s u s Latr.. 



Q. III a 11 r u s 8ahlbg. (fageti Thoms.) (C'.X.I.272 en L.IX). Bij Loosduinen, Sept., Oisterwijk, 

 April, Rotterdam, Oct. en bij Heek, nabij Valkenburg (in een dassenhol) Xov. Bernhauer vond ze 



') Zie: E. Scriba. Über das Vorkoiiuneu von Q u o d i u s brevicoruis ïlioms., uud seine 

 Entwicklung aus dem Larvenzustand; in: Deutsch. Ent. Zeits. 1911. 



