VII. Staphylinidae. - QUEDIUS. 115 



ook aan doode padden, nabij de Donau. Deze soort zou ook in zwammen van berkenstronken 

 leven. Bij de var. *pyropterus Eppelsh., uit den Caucasus, zijn de dekschilden rood. 



Q. fiilgidus F. (rufitarsis Mrsh., iracundus Say, haemopterus Steph., bicolor Redt. '■), assimilis 

 Nordm., quadripunctatus Thoms., castaneipennis Hochh.) (C.N.I.272.63.6). Bij a. d e p a u p e- 

 r a t II s Wollast. (L.VII) zijn de dekschilden zwart; eenmaal bij Cuyk in N.-Brabant. De door 

 Westhof j (Kafer Westfal. 1882) vermelde var. erythrogaster IMannli. is niet onwaarschijnlijk = Q. 

 v e n t r a 1 i s Arag. De door Dalla Torre beschrev^en a. morio (met geheel zwarte dekschilden) 

 schijnt synoniem te zijn met variahilis Gyll. (= nitidus Grav.), welke laatsten wederom syno- 

 niem zijn met Q. m e s o m e 1 i n u s Marsh. 



Q. mesoniclinus Marsh, (nitidus Grav. ex parte, variabilis Gyll. ex parte, gronlandicus Zett., 

 fuscipennis Block, nigricornis Holme, Skrimshiranus Steph., atripennis Steph., occultus Boisd. et 

 Lac, fulgidus var. Erichs., Fuchsi Scriba, temporalis Thoms., silenis Fiori, morio D. Torre) 

 (C.N.I.273.63.9). Bij a. D c I a li o n i H. Wagner (B.94), uit de Mark Brandenburg beschreven, 

 zijn kop, dekschilden en uiteinde van achterlijf van de normale zwarte kleur voorzien, terwijl het 

 halsschild, de vier eerste onbedekte tergiten en de basis van het 5e tergiet eene lichte bruinroode 

 kleur vertoonen. Daar bij het uitkleuringsproces der kevers de dekschilden alt ij d het 

 laatst b ij k I e u r e n, zoo kan hier van immature exemplaren geen sprake zijn; ook de ge- 

 deeltelijk lichte kleur van het achterlijf spreekt daartegen, te meer daar de middel- en achterborst 

 weder donker pekbruin gekleurd zijn, bij welke typische uitkleuring een normaal r ij pings- 

 proces eerst na de volledige uitkleuring van het achterlijf tot 

 stand komt. In Nederland zijn deze overal met het t3rpe waargenomen, maar zeldzaam. 



Bij var. J a n n e r i Hubenthal (L.VIII) bevindt zich naast de achterste voorhoofdsstip, naar 

 buiten tegen den oogrand, nog een bijkomende stip; met het type. 



Deze soort is over geheel Europa en Amerika verbreid en behoort tot de meest bekende pho- 

 leophilen (zie blz. 68) bij mol, konijn, hamster, das, in vogelnesten en zelfs bij wespen. 



Q. cruentiis Oliv. (aetolicus Ki-., analis Steph., erythropterus Steph., haemorrhous Steph., 

 fulgidus Mrsh.) (C.N.I.273.63.7) is in ons land zeer verbreid en op sommige plaatsen in groot aan- 

 tal gevangen. Type en de var. virens Rottenb. werden o.a. in groot aantal, op meidoorn en bloeiende 

 wilgen aangevlogen, waargenomen ; ook achter losse boomschors en 's zomers in den zonneschijn 

 rondvliegende. Bij Valkenburg, Sept., ook in mollennesten en bij L a s i u s f u 1 i g i n o s u s 

 Latr. gevangen. 



Q. xantliopus Er. (C.N.I.273.63.10) werd nog bij Nunspeet en ook in Zuid-Limburg gevangen. 



Q. scitus Grav. (anahs F., pygmaeus Grav.) (C.X.I.273.63.11). Geheel roodbruine exemplaren 

 met donkeren kop zijn: a. a t r i c i 1 1 ii s Grav. (atriceps Stejjh.) (L.IX). De var. *meledanus 

 Reitt. uit Dalmatië is pekzwart, kop zwart, dekschilden breed zwart gerand; halsschild aan de 

 basis eenigszins smal roodachtig gerand; dekschilden roodachtig, de naad smal gebruind, alle 

 achterlijf sringen breed roodachtig gerand; sprieten en pooten geelroodachtig. Lengte 9^ mm. 



De soort werd nog bij Rotterdam, Raamsdonk en op meerdere plaatsen in Gelderland en Lim- 

 burg gevangen. 



Q. infuscatus Er. (C.N.I.273 en L.IX). Bij Aalbeek in Limburg, in den detritus van een 

 oud nest van een kwikstaartje. Januari, uiterst zeldzaam. 



Q. laevigatus Gyllh. (laevipennis Dufour, plagiatus Mnnh., rufipennis Makl., glaber Müll., 

 longipennis IVInnh.) (C.X.I.273). Terwijl bij het tyjje de dekschilden geelrood zijn, zijn deze bij 

 a. *resplendens Thoms. (alpinus Fiori) in het midden donkerbruin, bij a. *ater J. Sahlbg. geheel 

 donkerbruin. 



Q. cinctus Payk. (flavescens F., impressus Panz., marginellus Costa, rufocinctus Mnnh.) 

 (C.N.I.274.63.12). Exemplaren met grootendeels geelroodachtige dekschilden zijn a. r u f i- 

 pen n is Porta; Kolhorn (X.-Holl) en Heerlen (Limb.) (B.104). 



') In Redtenbacher's „Fauna Austriaca" III, 1874, wordt Q. bicolor Redt., als eene afzonderlijke 

 soort, van Q. fulgidus F. afgescheiden. Redtenbacher onderscheidt beiden, doordat bij laatstge- 

 noemde de driehoekige voortzetting, welke het stigma achter de voorcoxae bedekt, chitineus, terwijl 

 deze bij bicolor vliezig en eenigszins doorzichtig is. De als Q. mesonielinus Marsh, bekende 

 soort is met de ware fulgidus F. onder laatstgenoemden naam vermengd; bicolor is waar- 

 schijnlijk eene var. van fulgidus, bij de latere auteurs daarmede echter synoniem; bij f u 1 g i d u s 

 is de anus eenigszins roodachtig, bij bicolor Redt. het geheele achterlijf eenldeurig zwart. In 

 Seidlitz's „Fauna Baltica" 2e Aufl. 1891 wordt Q, mesomelinus Mrsh. genoemd: tempora- 

 1 is Thoms (fulgidus Er. ex p., mesomelinus Fauv.). 



