116 VII. Staphylinidae. - Quediüs. 



Q. fuligiDOSus Gravh. (tristis Gyll., granulipennis Motsch., dilatatus Marsh., gracilis Steph., pi- 

 cicornis Steph.) (C.N.I.274.63.14). Bij a. *ruficoUis Westh. is het halsschild roodachtig. Bij a. i ui- 

 puncti frons Delahon (B.10-4) ontbreken de beide middelste stippen op het voorhoofd (bij 

 den Haag); ook komen wel exemplaren voor, bij welke een der binnenste voorhoofdstipjjen ont- 

 breekt. Bernhaner beschrijft eene var. curtipennis, welke veel op de Farör voorkomt, maar 

 ook in Voralberg, Bohemen en zelfs in Buchara gevonden is. Zij onderscheidt zich van het type 

 door de veel kortere (ongeveer half zoo lang als het halsschild), dichter en duidelijk, eenigszins 

 dwarsrimpelig bestippelde dekschilden en de lichtroode, aan den wortel lichter gekleurde sprieten. 

 Exemplaren van de laatste drie genoemde vindplaatsen vertoonen, volgens hem, echter niet meer 

 de duidelijke ruw-rimpelige bestippeling der dekschilden en vormen een overgang tot het tj^je. Ik 

 bezit een exemplaar, voor vele jaren bij Nootdorp gevangen, dat wel aan de beschrijving beant- 

 woordt. De dekschilden zijn opvallend kort, ongeveer f van de lengte van het halsschild, ook de 

 kleur der sprieten is als in de beschrijving gegeven. Dus ook een overgangsvorm tot het type. 

 (B.104). In Oostenrijk komt eene a. *suhlateralis Reitter voor, bij welke de dekschilden langs de 

 zijden en aan den toprand geelrood zijn. 



Q. luolocliinus Grav. (laticollis Grav. picipennis Payk. lapponicus Zett., laevicoUis Runde, sim- 

 pliciformis Fairm., maculicornis Muls. et Rey, Lathburi Steph., pallipes Luc.) (C.N. 1.274.63. 15). 

 Volgens Bernhaner heeft picipennis Payk. de jirioriteit. Exemplaren met totaal zwarte dek- 

 schilden zijn: a. n i g e r J. Sahlb. {nigrinus Porta, nigripennis Delahon) en komen wat minder 

 voor dan het tyjie. Deze ab. zou allicht met aanverwante soorten verward kunnen worden, maar 

 het ontbreken van de dwarsrij van stippels op het voorhoofd, tusschen de oogen, doet de soort da- 

 delijk herkennen. Seidlitz, Reitter en Kuhnt vermelden alleen het type met bruinroode dekschil- 

 den; Ganglbauer zegt: „die Flügeldecken meist rothbraun" (B.104). Bij alle auteurs wordt alleen 

 gesproken van exemplaren, bij welke de dekschilden korter zijn dan het halsschild (brachypter- 

 vorm); bij Arasterdam, Mei, werden twee gevleugelde exemplaren gevangen, waar de dekschilden 

 even lang zijn als het halsschild. 



Q. u n i c o I o r Kiesw. Deze soort gelijkt zeer op m o 1 o c h i n u s, doch onderscheidt zich 

 door de kleur, door kortere, minder slanke sprieten, nog veel meer versmald halsschild en door 

 langere dekscliilden. De voorlaatste sjirietleedjes zijn, althans in bepaalde richting gezien, slechts 

 even lang als breed. Dekschilden even lang als het halsschild. Bij het ^ het 6e sterniet diep, het 5e 

 minder diep uitgerand, achter de uitranding ingedrukt en glad ; het 4e sterniet, voor het midden 

 van den achterrand, zwak driehoekig neergedrukt en glad. Lengte 9i— 10 mm. In de hoogei'e berg- 

 streken, volgens Schüsky ook in het Allergebied ^). 



Q ochropterus Er. (C.N.I.275 noot ^)) wordt, door J. Bondroit, ook uit het Maasdal in 

 België opgegeven. Volgens Schilsky uit West-Duitschland, volgens Ganglhaner en Reitter daarente- 

 gen in bosschen der bergstreken, van de Pyreneën, Alpen, Karpathen. Zij is het naast verwant 

 met p i c i p es Mannh. (C.N.I.275.63.17) en ongetwijfeld wel eens daarmede verward. Het onder- 

 scheid is aldus: 



Kop kleiner, ovaler, dicht voor de achterste voorhoofdstip aan de oogen met 1—3 

 kleine bijstippen. Dekschilden meer gewelfd, minder ruw bestippeld, de naadkant ge- 

 woonlijk iets berookt. Pooten licht roodgeel. Lengte 8 — 10 mm (pvrrhopus 



Steph., variicolor Nordm., ? coelebs Rottbg. gracilicornis Heer, provincialis Muls. et Rey 



picipes Mannh. 

 Kop grooter, naast de achterste voorhoofdstip aan de oogen zonder fijne bijstippen. 

 Dekschilden afgeplat, dicht, ruw bestippeld, bij a. *hrevipennis Motsch. korter en ook 

 wel naast den naad met eene groote, donkere langsvlek (a. * Kiesenivetteri Ganglb. ) ; poo- 

 ten donkerder rood, de achterdijen veelal berookt. Lengte 8—11 mm 



ochropterus Er. 



Q. I II c i d II I u s Er. (B.102) Een enkel exemplaar werd bij Valkenburg (Limb.), Juni, gevan- 

 gen. Deze soort is het naast verwant aan Q. scintillans Gravh., doch daarvan onderschei- 

 den door de lichtere kleur, het iets breeder, naar voren meer versmald, halsschild en door de iets 

 langere, minder grof en dichter bestippelde dekschilden. Kop en halsschild groenachtig-brons- 

 kleurig, de dekschilden geelbruin met sterken, groen- bronzigen weerschijn; het achterlijf bruin- 

 rood of bruingeel met eene donkere middelstreep, sterk iriseerend. Sprietwortel, tasters en pooten 

 lichter of donkerder bruingeel, de schenen veelal donker gekleurd. Kop breed-rondachtig, tus- 

 schen de oogen met eene dwarsrij van 4 stippen. Bovenlip in 't midden slechts zwak uitgebogen. 

 Sprieten tamelijk kort, de voorlaatste leedjes zwak verbreed. Halsschild van achteren even breed 



*) De vroeger uit Nederland en ook uit België on de Rijnprov. opgegevene Q. praecox Grav. 

 ( = Ernestini Fauv.) is eene soort uit Zuid-Europa: de juiste determinatie moet zijn: u i g r i c e p s 

 Kr. (= praecox Fauv.). 



