VII. StAPHYLINIDAE. - QUEDIXJS. 117 



als de dekschilden, iets breeder dan lang, naar voren versmald. Dekschilden langer dan het hals- 

 schild, tamelijk fijn en dicht bestippeld. Achterlijf zeer fijn en dicht bestippeld, aan de zijden lan- 

 ger en, dichter goudgeel behaard. Lengte 5— 5i mm. 



Q. Il II lil e r a I i s Steph. (suturalis Kiesw., muscorum Ch. Bris., marginalis Thoms., bicolor 

 Rey) (C.N.I.276,l.c.II.A.773 en B. 4). Eén exemplaar bij Arnhem, Oct. In Nassau, in vochtig mos. 

 Bij eene, in Oost-Europa en Klein- Azië voorkomende, var. * pseudonigriceps Reitt. is het lichaam 

 rood; de kop en de dekschilden zwart, eene schoudervlek, de zijden, de top en de naadkanten rood; 

 achterlijf veelal naar het uiteinde berookt. Bij het type zijn de dekschilden donker gekleurd, met 

 eene gi'oote bruingele schoudervlek; de zijden, de achterrand en de naad smaller licht gekleurd; 

 halsschild pekbruin met lichtere zijden, of geheel roodbruin; achterlijf donkerbruin met bruinge- 

 len achterrand der tergiten. 



Q. dubius Heer (montanus Heer, fimbriatus Er., speculator Kiesw.). Volgens Beitter in 

 Westfalen. Deze soort is naverwant aan h u m e r a 1 i s, doch opvallend gi'ooter. Dekschilden 

 iets langer dan halsschild. Kop en halsschild diepzwart met uiterst geringen groenachtigen weer- 

 schijn. Dekschilden krachtig bestippeld, zwart, de zijrand breed-, de achterrand en vooral de naad 

 smal bruinrood. Achterlijf donker, met lichteren toprand der tergiten. Mond, sprieten en pooten 

 roodgeel, de fijne beharing geel. 



De var. (of het ras) *fIavolimhatus Bernh. wijkt van het type zeer af door de kleur en den meerderen 

 glans. Het zwart overweegt, de dekschilden zijn diepzwart en slechts de uiterste schouderhoek en 

 de epipleuren, zoo ook de uiterste toprand en de naad zijn zwavelgeel. Pooten zwart en slechts het 

 uiteinde der dijen en de basis en top der schenen, zoo ook het buitenvlak van dezen, de tarsen en 

 de schijf der vooroxae geel ; het 4e en 5e sprietlid naar het uiteinde, op de binnenzijde, en het uit- 

 einde der kaaktasters zwartachtig. De dekschilden zijn iets wijder uiteen en grover bestippeld 

 Lengte 8 — 10 mm. (in Zwitserland). 



Deze soort was vroeger (1870) door Snellen van Vollenhoven, maar ten onrechte, uit Nederland 

 vermeld. 



Q. niaiiroriifus Grav. (praecox Boisd. et Lac; modestusKraatz, acuminatusFairm.) (C.N.I.276. 

 63.19) is nog bij Vollenhoven (Overijssel) en in Zuid-Limburg gevangen. 



Q. rufipes Grav. (ruficornis Grav., semiobscurus Mrsh. non Erichs.; obscurus Marsh., non Er.) 

 (C.N.I.276.63.21) is nog bij Denekamp, Nijkerk, Gilze-Rijen en op meerdere plaatsen in Limburg 

 gevangen. 



Q. p a r a d i s i a n u s Heer (monticola Er.). Deze soort werd in Nassau, in vochtig mos, ver- 

 zameld. Zij is het naast verwant aan rufipes Grav. ; bij beiden is het 3e sprietlid aanmerkelijk 

 langer dan het 2e lid en de kop veel smaller dan het halsschild. Zij onderscheiden zich aldus: 

 Kop ovaal, niet verbreed. Eerste achtertarsen-lid aanmerkelijk langer dan het laatste. 



Lengte 7'i — 9 mm rufipes Grav, 



Kop breed-rondachtig. Eerste achtertarsen-lid niet langer dan het laatste. Lengte 



7 — 8 mm paradisianus Heer. 



Q. atteniiatus Gyll. (picipennis Heer) (C.N.I.276.63.23) moet, volgens Reuter en Schilsky (ook — 

 nitidipennis Steph.), heeten : picipennis Heer (attenuatus Gyll.) ^). Volgens Joy ^)is picipennis 

 Heer (non Scriba ^) eene var. van of eene andere soort dan attenuatus Gyll. ; komt in Ne- 

 derland meer voor dan attenuatu s-type. 



Q. f u I Y ie o 1 1 i s Steph. (hyperboreus Er., picipennis Muls. et Rey) (L.VIII). Bij Arnhem, 

 Juli en Harderwijk, Sept. In België bij Calmpthout. De a. n i g r i c o II i s W. Kolbe bij Bergen-op- 

 Zoom, Sept., Amsterdam, Rotterdam en Den Haag (B.117). Deze en de naast verwanten zijn aldus 

 te onderscheiden. 



1 Sprieten naar het uiteinde verdikt, de voorlaatste leedjes nagenoeg even 

 lang als breed. Kop ongeveer even lang als breed, duidelijk smaller dan het hals- 

 schild. Achterlijf zeer dicht en gelijkmatig fijn bestippeld; fijn donker behaard. 



Schildje dicht bestippeld en dicht behaard attenuatus Gyll. 



Sprieten niet naar het uiteinde verdikt, de voorlaatste leedjes iets langer dan 

 breed. Kop duidelijk breeder dan lang 2 



') ir'. Kolbe, Beitrage zur schlesischen Kaferfauna, Quedius boops Grav., picipennis 

 Heer und fulvicollis Steph., in: Jahresheft des Vereins f. schles. Insektenkunde zu Breslau, 1912. 



^) A'. H Joy, Note on Quedius attenuatus Gyll. var. picipennis Heer; in Entom. Monthl. 

 Mag. 1911. 



') Q. picipennis .Scriba, non Heer, is synoniem met Q. S c r i b a e Ganglb., uit Oostenrijk. 



