118 VII. Staphylixidae. - Quedius. Creophilus. Staphylixus. 



2 Grootere soorten. De eerste tergiten zeer dicht bestippeld 3 



Kleiner. Achterlijf minder dicht bestippeld; kop sterk verbreed, niet de groote oogen, 

 ternauwernood smaller dan het halsschild. Dekschilden minder dicht (dan bij f u 1- 



V i c o 11 i s), zeer fijn, iets dwarsrimpelig bestippeld. Schildje slechts met weinig 

 stippels en haartjes bezet. Zwart; dekschilden veelal, dikwerf ook het halsschild 

 bruin. Sprieten, tasters en pooten roodgeel, de achterschenen veelal gedeeltelijk be- 

 rookt. Dekschilden even lang als — , bij den vorm follaciosus Kr. (persimilis Muls. Rey) 

 korter dan het halsschild. Bij var. brevipennis Fairm. is het halsschild rood en 

 zijn de dekschilden bruin en eveneens korter dan het halsschild (bij Scheveningen 

 Mei) boops Grav. 



3 Met nagenoeg parallele zijden. Kop minder verbreed. Dekschilden korter dan het hals- 

 schild. Schildje als bij a 1 1 e n u a t u s. Achterlijf grover, de laatste tergiten minder 

 dicht bestippeld dan de voorsten a 1 1 e n u a t u s Gyll. v. picipennis 



Heer, Joy. 

 Meer spoelvormig. Kop meer verbreed, maai' toch merkbaar smaller dan het halsschild. 

 Dekschilden nagenoeg even lang als het halsschild. Schildje als bij boops. Achter- 

 lijf gelijkmatig en minder grof bestippeld. Lichaam zwart, halsschild bruinrood, bij a. 

 n i g r i c o 1 1 i s W. Kolbe, donkerder, meer zwartbruin ; dekschilden pekbruin met 

 uiterst geringen bronsglans, zeer dicht bestippeld. Sprieten, tasters en pooten rood- 

 achtig-geel. Lengte 6 mm ïulvicollis Stepli. 



Q. boops Gravenh. (persimilis Muls. Rey) (C.N.I.277.63.24). Het ras of de var. brevipennis 

 Fairm. (l.c. noot ^) en L.VIII) werd eenmaal bij Scheveningen gevangen. De vorm faUaciosus Kr. 

 wordt door Bernhauer en Schiibert {.T nnk-SchenMing, Coleopterorum Catalogus, Pars 67, Staphy- 

 linidae V, 1916. 3 Tribus Q u e d i i n i) geduid als: acuminatus Hochh. [Bonvouloiri'Rvtë., ? fal- 

 laciosns Kr.). 



€reopliilus uiaxillusus L. (nebulosus Fourcr, anonymus Sulz., balteatus De G^er, fasciatus 

 Fuessl., arcticus Erichs., bicinctus Mannli., orientalis Motsch., subfasciatus Sharp, medialis 

 Sharp) (C.N.I.277.64.1) a. p u I c 11 e II u s Meier. (B.98). Wilh. Meier (in: Entomol. Nachr. XXV 

 1899, no. 7) zegt van deze ab. : „Schulterleiste rot". Bij een ex. uit Breda, Aug., is de grondkleur 

 der dekschilden niet zwart, maar eenigszins bruinachtig en zijn de schouders rood. Ik vermoed, 

 dat wij hier met een exemplaar te doen hebben, bij hetwelk de dekschilden niet goed uitgekleurd zijn. 

 Bij de, in Schotland ontdekte en over Oost-Siberië en Japan verbreide, var. *ciliaris Steph. (ftil 

 rago Motsch., imhecillus Sharp) zijn het schildje, het uiteinde der dekschilden, het uiteinde van 

 het achterlijf en de achterranden der achterlijf s-segmenten meer of minder goudgeel of roestrood 

 behaard. 



Staphylinus fossor Scop. (fodiens Grav.) (C.N.I.279.67.2) is ook een mierenroover, die wel in de 

 nesten van Formica sanguinea Latr. wordt aangetroffen. Zij werd nog bij Oldenzaal, 

 Denekamp, de Lutte, bij Winterswijk en op meerdere plaatsen in Zuid-Limburg gevangen. 



S. fulvipes Scop. (bicinctus Rossi, cingulatus ComoUi, erythropus Payk., tricolor Grav., azureus 

 Gebl., ? aureofasciatus Mots.) (C.N.I.279.67.3) is nog meermalen in de omstreken van Breda en 

 op meerdere plaatsen in Zuid-Limburg gevangen. 



S. stercorariiis Oliv. (crebrepunctatus Motsch.) (C.N.1. 279.67.4). Bij Eerbeek werd een $ gevan- 

 gen, dat op den kop, volkomen symmetrisch, ter weerszijden tusschen de oogen, twee schuin naar 

 voren gerichte, kleine, smalle, glanzige bultjes vertoont, die geheel den indiuk maken rudimenten 

 van ocellen te zijn. Mogelijk, dat dit exemplaar de terugslag vertoont van de voorvaderlijke ocel- 

 len, die overigens bij de ware S t a p h y 1 i n i d e n totaal ontbreken, doch bij de O m a 1 i i n e n 

 nog aanwezig zijn ( B. lüü). Deze soort is ook een mierenroover, die o.a. bij M y r m i c a r u g i n o- 

 d i s Nyl. enscabrinodis Xyl. en bij T e t r a m o r i u m c a e s p i t u m L. wordt aangetrof- 

 fen. 



S. latebricola Grav. (aericeps Steph., rupicola Ksw.) (C.N.I.280.67.6) is nog bij Maarsbergen, 

 Brummen, Nijmegen en op meerdere plaatsen in Zuid-Limburg gevangen. 



S. cacsareus Cederh. (erythropterus F., ornaticauda Lee, aeneocephalus Panz) (C.N.I.280.67.8). 

 Bij var. * pannnlonientosvs v. Stein zijn kop en halsschild donker koperkieurig-bruin, bijzonder 

 grof en rimpelig bestijijx'ld. Sprieten vanaf het 6e lid pekzwart. De viltige beharing van het sterker 

 rimpelig b('stii)pelde halsschild nagenoeg ontbrekende; de beharing op de delcschilden zwart. 

 Achterlijf doffer, veel minder viltig behaard. (In Oost-Duitschland, $$). Door den auteur als nov. 

 sp. beschreven (Wien. Ent. Zeit. XXII, 1903). 



