VII. Staphylinidae. - Philonthits. 123 



ontbreekt alleen de rechter voorste stip van de 3. Het ontbreken van 1 of meer stippen aan 

 een der zijden van het halsschild, dus asymmetrisch, komt bij P h i 1 o n t h u s-soorten meer 

 voor (B.116). Volgens H. Britten (The Entom.'s Monthly Mag. L.II 1916) zou de var. (of a.) 

 nitidicollis Boisd. et Lac.eene zelfstandige soort zijn. De dwarslijn op de eerste twee zichtbare tergiten 

 is recht, bij varius in het midden duidelijk hoekig (accoladevormig) ; het eerste lid van de 

 achtertarsen niet zoo lang als-, bij nitidicollis langer dan de volgende drie leedjes te zamen. Ook 

 zijn bij laatstgenoemde de sprieten dunner en iets korter, en is ook de forceps (aedeagus) anders 

 (ik bezit exemplaren uit Nijkerk en Amsterdam). Mij komt het voor dat nitidicollis, evenals bima- 

 culatus Grav., slechts eene variëteit is van varius; de dwarslijn op de eerste twee tergiten is 

 bij het type volstrekt niet altijd zoo „distinctly angled in middle", soms zelfs „straight", zoo ook 

 bij nitidicollis met een schijn van „angled in middle" ; ook varieert de lengte van het eerste achter- 

 tarsenlid. 



P. f r i g i d u s Kiesw. (consputus Baudi, pyrenaeus Kiesw.). Volgens Schilsky bij Hamburg 

 en Elberfeld; volgens Ganglbaiter in de bergstreken van Middel-Eiu'opa. In de tabel C.N.I.288, 

 bij 25, eerste alinea: „Halsschild sterk gewelfd, eenigszins cylindervormig", in te voegen: 

 Dekschilden tamelijk fijn en matig dicht bestippeld, zoo ook het achterlijf. Slapen 

 van den kop niet langer dan de oogen. Voorlaatste sprietleedjes even lang als breed. 

 Halsschild even lang als breed. Zie verder de beschrijving (l.c.) van .... varius Gyll. 

 Dekschilden grof en verspreid bestiijpeld, ook het achterlijf weinig dicht bestippeld. 

 Slapen van den kop opvallend langer dan de oogen. Voorlaatste sprietleedjes iets bree- 

 der dan lang. Halsschild iets langer dan breed. Overigens op varius gelijkende, 

 gemiddeld kleiner. Dekschilden groen- of blauwachtig(a. *janthinipennisïlochh..)oi bron- 

 zig-zwart. Lengte 5 — 6| mm frigidus Ksw. 



P. albipes Gravh. (simplex Mrsh., microcephalus Grav., hirtiiJennis Steph., nitescens Steph.) 

 (C.N.I.288.68.21). Bij Apeldoorn werd een ex. met bruine dekschilden gevangen. Bij var. *al- 

 finus Eppelsh., uit de Alpen, zijn de pooten, behalve de knieën en tarsen, pekbruin,- bij het tj'pe 

 de pooten geheel roodgeel. 



P. sanguinolentiis Grav. (C.N.I.289.68.22) a. coutaininatiis Grav. (L.VI). Bij deze is 

 de roodachtige naadvlek met de schoudervlek verbonden; bij Deventer, Warnsveld en Breda. 

 Exemplaren met eenkleurig zwarte dekschilden zijn a. u n i c o I o r Seidl. (niger Ragusa) 

 (B.117); ik bezit een paar exemplaren uit den Haag, uit kompost. Juni, Aug. ; aan de schouders 

 en op het uiteinde van den naad schemert nog een onduidelijk plekje rood door. 



P. discoideus Grav. (testaceus Grav., conformis Boisd. et Lac, ruficornis Melsh., lepidulus 

 Steph., suturalis Steph.) (C.N.I.289.68.26). Exemplaren met geheel roodbruine of geelachtige dek- 

 schilden zijn a. r u f i p e n n i s Gerh. ; bij Velp. 



P. ebeninus Grav. (brevicornis Grav., varians Er., Ihesgicus Kolen., quadripunctatus Fiori) 

 (C.N.I.290.68.27). De als cornscns Grav. en concinnus Grav. vermelde variëteiten, worden ook door 

 Eeitter, als zelfstandige soorten aangemerkt. De a. ochrojms Grav. (B.104) wordt als zoodanig tot 

 P. concinnus gerekend; bij eene a. *ochripennis Gerh., van laatst genoemde, zijn de dek- 

 schilden vaalgeel. P. c o r u s c u s Grav. (nitidus Mrsh., planus Boisd. et Lac, ebeninus var. 

 corruscus Kraatz) werd o.a. nog bij Valkenburg (Limb.) in aantal in hamsterwoningen aangetrof- 

 fen (B.104), zij zou ook in konijnenholen voorkomen. P. concinnus Grav. (varians Thoms., 

 melanarius Muls. et Rey, marcidus Woll., irregularis WolL, ebeninus var. minor Er., ebeninus 

 Fauv. pars) werd in het buitenland eveneens bij den hamster en ook in mollennesten gevonden. 



P. c o r V i n u s Er. (C.X.I.290.68). Bij Valkeveen, Maart (B.116). Terwijl de dekschilden bij 

 deze soort diep zwart zijn, zou ook (in Bohemen) wel eens een exemplaar gevangen zijn met een 

 schijn van metallisch groen op de dekschilden. 



P. d i m i d i a t u s Sahlb. (caucasicus Xordm., tanaicus Hochh.) zou, volgens Schilsky, in de 

 Rijnprov. (Crefeld, Elberfeld) voorkomen; wordt ook uit Hamburg, meermalen onder riet, op- 

 gegeven. Volgens Ganglhauer o.a. in Oostelijk Middel-Europa en het Oostelijk Middell. zee-gebied. 



De laatste 4 genoemde, aanverwante soorten onderscheidt Reitter aldus: 



1 Dekschilden geheel of gedeeltelijk rood. De dwarslijnen der voorste tergiten zijn 



accoladevormig 2 



Dekschilden zwart, met geringen donkergroenachtigen weerschijn. Lichaam zwart. . . 3 



2 Glanzig zwart ; dekschilden rood, hoogstens aan de basis iets smal berookt. Halsschild 

 aan de zijden, buiten de dorsale rijen, met 3, in een rij staande, stippels, waarvan de 

 voorste tegen den voorrand staat. Tergiten fijn en weinig dicht bestippeld. Lengte 

 7i— 8 mm corusciis Grav. 



