VII. Staphylinidae. - Philonthus. Cafius. Neobisnius. Actobius. Othius. 125 



P. t 11 e r 111 a r u 111 Aubé (exilis Kr., angustatus Kr., pygmaeus Kr., ? breviventer Sperk, 

 fuscolaterus Motsch., inclinans Walker, sulcifrons Sharp.) (C.N. 1.292.68, B.74 en L. VIII). Uit 

 plantenafval van een broeikas, in den direntuin van den Haag, Octob. Ook bij Gulpen (Linib.), 

 uit warme run gezeefd. Juni. ^). 



P. trossiilus Nordm. (nigritulus var. Fauvel) (C.N.I.293.68.40) is nog bij den Haag, Loosduinen, 

 Rotterdam, Amsterdam, Aalsmeer en Dieren gevangen. 



P. nigritulus Grav. (aterrimus Grav., attenuatus Steph., pumilus Mannh., basalis Steph., pu- 

 sillus Heer, phaeopus Steph., piliger Muls. et Rey, ovicollis Broun, coxalus Hochh., pygmaeus 

 Snellen v. Vollenh., ? picipennis Makl.) (C.N.I.293.68.41). Bij a. s u b n i g r i t u I u s Reitt. 

 (L.VIII) de sprieten en pooten geheel zwart; den Haag, uit kompost; ook bij Arnhem, Zeeburg 

 en Diemen (bij Amsterdam), Loosduinen en Steyl (Limb.). 



Van deze soort, en ook van P. s p 1 e n d i d u 1 u s, werden in Zweden monstrueuse exemplaren 

 aangetroffen, welke op het midden van elk der dekschilden, volkomen symmetrisch, even ver 

 van den naad als van den zijrand, eene groote, glanzig gladde, sterk verhevene, peervormige buil 

 vertoonen. 



P. astutus Er. (erythrostomus Hochh.) (C.N.I.293.68.42). Voor enkele jaren ving ik in het Haag- 

 sche bosch, langs eene sloot, onder dorre bladeren, een vrij groot aantal exemplaren. Sedert is 

 deze soort daar verdwenen; in hare plaats treft men nu alleen de in uiterlijk zoozeer overeenko- 

 mende P. fimetarius Grav. aan, welke overal in onze omstreken buitengewoon algemeen is. 

 IsP. astutus wellicht in den strijd om het bestaan, daar ter plaatse, uitgeroeid? (B.104). 

 Overigens is deze soort in Gelderland en Limburg zeer verbreid, ook bij Cuyk. 



P. exiguus Nordm. (C.N.I.292. 68.43) is nog bij Amsterdam gevangen. Bij a. *nigricornis Rey 

 zijn de sprieten ook aan den wortel zwart. 



Cafius 2) xantlioloma Grav. (lateralis Steph.) (C.N.I.294.69.1). Bij a. v a r i e g a t u s Erichs. 

 zijn de randen van het halsschild, het schildje, het achterlijf en de pooten bruinrood en de grauwe 

 vlekken-strepen op het achterlijf wisselen af met zwart behaarden; deze schijnt wel op meer of 

 minder onuitgekleurde exemplaren te duiden. De var. variolosus Sharp zou ook een grootere vorm 

 van het ^ zijn. 



Het subgenus R e m u s Holme (Pseudidus Rey) van Cafius Curtis, met de soort sericcus 

 Holme (aegyptiacus Motsch.) (C.N.I.294.69.2) wordt door Reuter als genus beschouwd. Bij var. 

 *pruinosus Èr. zijn kop en halsschild minder dof, sprieten en pooten roodgeel. 



>eo))isnius procerulus Grav. (cinerascens Steph., lathrobioides Baudi, planatus Grav., xantholi- 

 noides Woll.) (C.N.I.295.70.2) is nog bij Amsterdam, Huis ter Heide (Utrecht) en op meerdere 

 plaatsen in Gelderland en Limburg gevangen. 



Genus Actobius Ganglb. (C.N.I.295.71). De beide inlandsche soorten werden ook, in Zuid-Lim- 

 burg, in mollennesten aangetroffen. 



Actobius cinerascens Grav. (C.N.I.295.71.1). De var. *suhniger Muls. et Rey is op een iets groo- 

 teren, donker behaarden vorm uit Frankrijk opgesteld. 



A. signaticornis Muls et Rey. (C.N.I.295.71.2) is nog bij Arnhem, Maarsbergen, Valkenburg 

 (bij Talpa) en op meerdere plaatsen in de provinciën Noord- en Zuid-Holland gevangen. 



Othius ») 1 a p i d i c o 1 a Kiesw. (suturalis Motsch., longicornis Ths., ? piceus Scriba.) ^). 



Deze soort, welke, volgens Ganglhauer, in Noord- en Middeleuropa voorkomt, is het naast verwant 



aan O. m e 1 a n o c e p h a 1 u s. Zij is door de goed ontwikkelde vleugels, het voorhanden zijn 



van een fijnen huidzoom aan den achterrand van het 6e onbedekt tergiet en door de donkere kleur 



van O. m y r m e c o p h i 1 u s gemakkelijk te onderscheiden. Onuitgekleurde exemplaren zijn 



als m y r m e c o p h i 1 u s gekleurd. De 3 naastverwante soorten zijn aldus te onderscheiden: 



1 Het 5e onbedekt tergiet aan den toprand zonder membraan. Lichaam ongevleugeld. 



Dekschilden even breed als-, maar korter dan het halsschild. Lichaam roodbruin met 



lichtere sprieten en pooten niyrmecopliilus Kiesw. 



') In 1878 trof ik deze soort in massa aan tusschen de wanne lapilli van den Vesuvius. 



•) Ganglbauer noemt Stephens, Reuter en Schilsky noemen daarentegen Curtis als auteur van Cafius. 



') In C.N.I.296, regel 5 v. b. staat: Othius fulvipenni s",„ lees Othius punctula- 

 t u s." 



*) Zie: Edm. Reitter, Bestimm. — Tab. (LXIV Heft) Staphylinidae. 2. Teil O t h i i n i imd 

 Xantholinini; in: Verh. Naturf. Ver. Briinn 1908. 



