VII. Staphylinidae. - Xantholinus. Leptacinus. Achenium. Lathrobium. 127 



De gi'ove stippels op den kop talrijk; de zijgroeven op den kop, van af de oogen naar 

 achteren, schuin verloopende. De basis der dekschilden niet berookt ; de verbindings- 

 membraan der afzonderlijke tergiten donkerbruin. Zwart, dekschilden rood, zelden 

 geel; sprieten en pooten donker roodbruin of zwartachtig; veelal met zwarte dijen, 

 tarsen roestrood; zelden de pooten eenkleurig rood (a. merdarius Nordm.). Lengte 



10—14 mm glabratus Grav. 



De grove stippels op den kop zeer weinig in aantal ; de zijgroeven op den kop, vanaf de 

 oogen naar achteren, bijzonder schuin, bijna overdwars verloopende. Basis der dek- 

 schilden om het schildje iets berookt; de verbindingsmembraan der afzonderlijke 

 tergiten geel. Zwart, dekschilden geel; sprieten, tasters en pooten roodgeel. Lengte 

 8— 10^ mm. Was door Snellen van Vollenhoven (1870) ten onrechte uit Nederland 

 opgegeven relucens Gravh. 



X. glaber Xordm. (rotundicollis Steph., flaviiiennis Redtb.) (C.N.I.299.76.4) is nog bij Wamel 

 (in wilgenmolm) Mei, Baarn, Aug., Sept. en op vele plaatsen in Zuid-Limburg gevangen; ook in 

 mollennesten. 



X. tricolor F. (elegans Oliv., affinis Mrsh., meridionalis Boisd. et Lac.) (C.N.I.299.76.5) komt ook 

 in mollennesten voor. Bij a. *laeticeps Reitter is het grootste gedeelte van den kop rood. 



X. distans Muls. et Rey ( ?linearis Thonis.) (C.N.I.299 en B.112). Bij Gronsveld (Limb.) 

 en Valkenburg, langs een moerassigen beekoever. Juni, Aug. In het buitenland, o.a. ook in mollen- 

 nesten en, naar het schijnt, meestal bij mieren (Formica en L a s i u s) gevonden. Bondroit 

 vermeldt deze uit de hoogere streken van België ^). 



X. cribripennis Fauvel (C.N.1. 300.76. 6) is nog bij Wijk a. Zee en Ellecom, Aug., gevangen. 



Leptacinus p a r ii ni p ii n c t a t u s Gyll. (longicollis Steph., ampliventris Jacq. Du Val, 

 radiosus Peyr., amissus Fairm. et Cocqu, flavipennis Ki'., tricolor Kr., pallidipennis Motsch., 

 breviceps Waterh., papuensis Fauv., sardous Fiori) (C.X.I.300 en L.VII). In Rotterdam en in den 

 Haagschen dierentuin, in aantal, uit kompost gezeefd, Juli, Octob.. Bij a. *ruhricolUs Reitt. is het 

 halsschild roodachtig. 



L. batyclirus Gyllh. (C.X.I.301.77.1). (diaphanus Marsh., apicalis Steph., semistriatus Steph., 

 quadrisulcus Stepla., episcopalis Boisd. et Lac, flavipes J. Lee, tener Waltl, berytensis Saulcy, 

 jebusaeus Saulcy, triangulum Saulcy, perexilis Casey, seriatus J. Lee). Bij a. *r«6ncoZfe Reitt. 

 is het halsschild roodachtig. 



L. linearis Grav. (sulcifrons Steph., procerulus Steph., pusillus Steph., minutus Boisd. et Lac, 

 angustatus Grimm) (C.X.I.301.77.2).Deze soort wordt vooral in kompost aangetroffen, ook in 

 Rotterdam in rottend graanstof. Zou ook in hamsterwoningen aangetroffen zijn. Ook volgens 

 J. Gerhardt (Deuts. Ent. Zeits. 1900) is deze eene goede soort; hij noemt een aantal Coleoptera die 

 door hem (in Silesië) in kompost zijn waargenomen. 



Aciieniiini depressuin Gravh. (cordatum Boisd.) (C.X.I.302.79.1). Bij a e p li i p p i u ni Er. 



(levantinum Reitt.) (B.112) zijn de dekschilden tot over het midden zwart en slechts in de achter- 

 hoeken met eene schuin begrensde roode vlek; de sprieten, tasters en pooten gewoonlijk pekbruin, 

 doch ook wel roodachtig, de tarsen roodachtig; bij Vlissingen. Bij a. *rubripenne Reitt. zijn de 

 dekschilden geheel rood. 



.4. hiiniilc Xicol. (depressum Curtis) (C.X.I.302.79.2) is nog bij Xijkerk, Brummen, Wageningen, 

 Zutphen en Velp, Januari, Maart, uit aanspoelsel verkregen ^). 



Lathrobium spadiceum Er. (Tarnieri Roug.) (C.X.I.303). De gevleugelde vorm, met 

 langere, het halsschild in lengte overtreffende dekschilden, is: var. *halcanicum Bernh. Een 

 vroegere opgave van deze soort uit Xederland berustte op verkeerde determinatie. 



L. geniinum Kraatz (bicolor Heer, pallidiperme Hochh., boreale Thoms.) (C.N.I.304.80.3.). De 



') Zie ook : J. Gerhardt, Xantholinus linearis Kr. und longlventris Heer (in: 

 Deutsche Ent. Zeits. 1901 eu Zeits. f. Eutom. Breslau 1891. 



') In C.N. 1.302 staat in de beschrijving van Pseudobium Muls. et Rey: „door het langer eerste 

 lid der achtertarsen, dat langer dan het tweede, doch korter is dan de 3 „voorafgaande,, leedjes te za- 

 men"; de bedoeling is de „volgende" leedjes. — Volgens Oanglbauer zijn de middel- en achtertarsen naar 

 verhouding kort, het eerste lid duidelijk langer dan het tweede, het 2e tot te lid kort, nagenoeg even lang, 

 het eindlid even lang als het 3e en 4e lid te zamen. 



