130 VII. Staphylinidae. - Medon. 



fijner dan die der dekschilden. Halsschild naar achteren versmald, kegelvormig, zonder 

 gladde langsgroef. Dekschilden veel langer dan het halsschild. Roodbruin, de kop don- 

 kerder, halsschild bruin ; mond, sprieten en pooten lichter. Lengte 3^—4 mm 



rufiventris Xordm. 

 Kop krachtig en dicht ; het halsschild krachtig en minder dicht bestippeld, dit laatste 

 met eene gladde, niet scherp begrensde middellijn. Dekschilden niet breeder en zeer 

 weinig langer dan het halsschild, even lang als te zamen breed, ternauwernood fijner en 

 weinig dichter dan het halsschild bestippeld. Roodbruin, de kop donkerder; mond, 

 sprieten en pooten roodgeel ; uiteinde van het achterlijf meestal lichter. Bij het (J met 

 twee haarbulten op den achterrand van het 6e sterniet [Gerhardt). Lengte 4—5 mm. 



brunneus Er, 



M. ripicola Kr. (fusculus Muls. et Rey, Kellneri Kraatz) (C.N.I.309.8L6) is nog aan den Hoek- 

 van-Holland, bij Apeldoorn, Doetinchem, Huis ter Heide en op meerdere plaatsen in Limburg 

 (bij Talpa) gevangen. Volgens Falcoz leeft zij in mollennesten, nabij den waterkant. 



M. apicalis Kr. (fusculus WolL, sericellus Fairm., maronita Saulcy) (B.117 en 118). Bij 

 Wapenveld (Geld.), bij Formica rufa L., April; ook bij Westmalle in België. Deze soort is 

 het naast verwant aan ripicola Kr. Terwijl bij deze soort de kop groot en breed, opvallend 

 breeder dan het halsschild en ook breeder dan de dekschilden is, is de kop bij apicalis even 

 breed als het halsschild en, evenals dit, duidelijk smaller dan de dekschilden. Inde tabel. Col. 

 Neerl. I. 308, zou de beschrijving bij 2 aldus tusschen gevoegd en bij 1, eerste alinea, iets toe- 

 gevoegd moeten worden: 



1 De slapen stooten, op de onderzijde van den kop, nagenoeg tegen elkaar aan ^), of 

 zijn door eene zeer smalle tusschenruimte gescheiden. 

 Bovenzijde iets glanzig. Het uiteinde van het mesosternum meestal fijn gekield enz. . 1' 

 De slapen enz. Zie verder in de tabel bij 7. 

 1' Het uiteinde van het mesosternum met eene fijne, korte langskiel. De slapen stooten 

 op de onderzijde nagenoeg tegen elkaar aan. Zie verder wat in de tabel, bij 2, eerste 

 en tweede alinea volgt. 



Het uiteinde van het mesosternum niet gekield. De slapen, op de onderzijde van den 

 kop, door eene zeer smalle, fijn gechagrineerde tusschenruimte gescheiden. Bovenzijde 

 roodbruin, de kop en de buiten-tophoek of nagenoeg het uiteinde der dekschilden 

 bruin of zwartachtig. Kop uiterst fijn en uiterst dicht bestippeld. Halsschild zwak 

 glanzig, zeer fijn en zeer dicht bestippeld, hoogstens met eene zwakke aanduiding 

 van eene gladde niiddellijn. Dekschilden veel langer dan het halsschild, zeer fijn en 

 zeer dicht, het achterlijf uiterst fijn en uiterst dicht bestippeld. Lengte 3| mm. apicalis Kr. 



M. nigritulus Er. (minutus Luc, castanopterus Kr., siculus Kr.). In Middel-Europa. 

 Deze soort is naverwant aan apicalis, maar kleiner en zijn kop, halsschild en dekschilden 

 van gelijke breedte. Geheel zwart, alleen de tasters, sprieten en pooten roestrood, de dijen veelal 

 iets berookt. De geheele bovenzijde dicht bestippeld en iets glanzig. Kop en halsschild met smalle, 

 gladde middellijn. Lengte 3 mm. 



M. obsoletus Nordm. en o b s c ii r c 1 1 ii s Er. (C.N.I.309.81.9) worden, door Ganglbauer en 

 Reitter, als twee goede soorten, aldus onderscheiden: 



Pekzwart, mat zijdeachtig; halsschild en dekschilden soms bruin; sprieten, tasters en 

 pooten bruinrood, de middelste sprietleedjes, de kaaktasters en meestal ook de dijen 

 en schenen bruinachtig. Kop iets smaller dan het halsschild, naar achteren ternauwer- 

 nood verbreed. De keel evenzoo fijn bestippeld als het gedeelte buiten de keelnaden. 

 Het 3e sprietlid duidelijk langer dan het 2e. Dekschilden ongeveer J langer dan het 

 halsschild. Bij ^ het 6e sterniet aan het uiteinde slechts uiterst zwak uitgerand. Lengte 



3 — 3J mm. Verbreid en niet zeldzaam (aterrimus Saulcy, 



brevipes WolL, marginalis Steph., Dido Saulcy, unicolor Curt.) obsoletus Nordm. 

 Over 't algemeen lichter bruin of roodbruin gekleurd; sprieten, tasters en jjooten 

 geheel roodgeel. Kop naar verhouding grooter, naar achteren iets verbreed en nagenoeg 

 even breed als het halsschild. De keel grof en verspreid bestippeld. Het 3e sprietlid ter- 

 nauwernood langer dan het 2e. Dekschilden gewoonlijk korter dan bij obsoletus. 

 Bij het (J het 6e sterniet aan het uiteinde smaller en tamelijk scherphoekig uitgerand. 

 Lengte 3 — bijna 3i mm. Zeldzamer. . , , (opacus Ferrari, obsoletus Fauv., ex. p.). 



obscurcllus Er. 



M. melanocephalus F. (fuscipennis Motsch., affinis Kr., tricolor Marsh.) (C.N.I.309.81.8) is nog 



') Dat zijn, in andere termen uitgedrukt, de aaneenstootende keelnaden. 



