VII. Staphylinidae. - Medon. Scopaeus. Stilicus. Paederus. 131 



bij Leiden, Bodegraven, Haarlem, Utrecht en op vele plaatsen in de provinciën Gelderland en 

 Limburg gevangen, o.a. in mollennesten ^). 



Scopaeus laevigatiis Gyll- (exiguus Heer) (C.N.1. 310.83.1) is nog bij Velp, Winterswijk en op 

 meerdere j^laatsen in Limburg gevangen. 



S. cognatus Muls. et Rey (C.N.I.310.83.4) is nog bij Deventer en op vele plaatsen in Zuid-Lim- 

 burg gevangen. 



S. sericans Muls. et Rey (trossulus Woll.). Deze soort, welke in den EJzas voorkomt, 

 behoort tot het sub-gen. Scopaeus s.str. en is het naast verwant aan S. laevigatus 

 Gyllh. De soorten van dit sub-genus zijn aldus te onderscheiden: 



1 Kop, halsschild en dekschilden duidelijk zichtbaar bestippeld, meer of minder glanzig. 

 Kop niet langer dan breed, van af de halsafsnoering tot aan de voorrand der oogen 



nagenoeg even breed als-, of iets breeder dan lang 2 



Kop, halsschild en dekschilden uiterst fijn en dicht, slechts bij zeer sterke vergrooting, 

 met de loupe gezien, zichtbaar bestippeld, glanzig. Kop duidelijk langer dan breed, 

 van af de halsafsnoering tot aan den voorrand der oogen even lang als breed. Zie verder 



de beschrijving in: Col. Xeerl. I. 310.83.2 



(breviventer Sperk, Erichsoni Kol., laevigatusHeer, apicalis Muls. et Rey) graciiis Sperk. 



2 Kop en halsschild zeer fijn en uiterst dicht, met de loupe gezien duidelijk zichtbaar, 

 de dekschilden opvallend sterker bestippeld. Kop nagenoeg even lang als breed, vanaf 

 de halsafsnoering tot aan den voorrand der oogen iets breeder dan lang. Dekschilden 

 ongeveer | langer dan halsschild. Lengte 3i mm. Zie verder de beschrijving (l.c). 



laevigatus Gyllh. 

 Kop en halsschild uiterst fijn en dicht, de dekschilden iets sterker en uiterst dicht, 

 slechts bij sterke begrooting, met de loupe gezien, duidelijk zichtbaar bestippeld. Kop 

 vanaf de halsafsnoering tot aan den voorrand der oogen even lang als breed. Kleiner 

 dan laevigatus. Bruinrood, het halsschild lichter rood, achterlijf pekbruin met 

 geelachtig uiteinde; sprieten, tasters en pooten roodgeel. Dekschilden slechts weinig 

 langer dan het halsschild. Lengte 3 mm sericans Muls. et Rey. 



Stilicus angustatus Fourcr. (fragilis Gravh., scutellatus Motsch.) (C.N.I.311.84.1) is nog bij 

 Apeldoorn, Velp en Maastricht gevangen. 



S. geniculatus Er. (punctipennis Steph.) (C.N.I.312.84.3) is nog op meerdere plaatsen in Zuid- 

 Holland, bij Amsterdam en op vele plaatsen in Limburg gevangen, o.a. in aanspoelsel van de 

 Maas en in mollennesten. 



S. subtilis Er. (C.N.I.312.84.7) is in Limburg ook in mollennesten en in hamsterholen waar- 

 genomen; ook bij Leiden en Velp. 



Paederus g e m e 1 1 u s Ki-. en sanguinicollis Steph. (longicornis Aubé, carbonarius Gaut., 

 haematoderus Gemm. et Har., ruficollis Erichs., nonFabr.) (C.N.I.313.85.5 en L.IX) zijn, volgens 

 Ganglbauer en Reitier, goede soorten. Eerstgenoemde, sedert uit Nederland bekend geworden, 

 werd bij Hilversum, Breda, Bergen-op-Zoom, de Bilt, Doetinchem, Oldenzaal, Oploo (N. Brab.) 

 en vermoedelijk op meerdere plaatsen gevangen (was met ruficollis vermengd). Zij zijn 

 van ruficolllis F. aldus te onderscheiden : 



1 De dwarsgroeven aan de basis der eerste 4 vrij liggende tergiten smal en glad; deze 

 tergiten aan de zijden met zeer lange, stervormig divergeerende haren. Dekschilden 

 (volgens Ganglbauer) met tamelijk lange witachtige beharing (volgens Reitter grooten- 

 deels fijn behaard). Kop ovaal, evenals het halsschild veel smaller dan bij sanguini- 

 collis, met lange slapen en smallen hals. Deze soort is kleiner dan de beide anderen, 

 met zwartachtig, slechts weinig blauwglanzig achterlijf. Lengte 6^ — 7 mm. Volgens 

 Ganglbauer in Middel- en Zuid-Europa, op zandige rivieroevers, niet zeldzaam, gemellus Kr. 

 De dwarsgroeven aan de basis der eerste 4 vrij liggende tergiten breed en grof, maar op- 

 pervlakkig en iets rimpelig, bestippeld; deze tergiten zijn aan de zijden enaandenach- 

 terrand vrij lang, meer gewoon witachtig behaard. De slapen korter en de hals breeder. 2 



2 Het voorlaatste kaaktasterlid geel, slechts aan het uiteinde zwartachtig. Deze soort 



') Zie: Mimetic resemblance between Labia minor L. (de kleine oorworm) and Litho- 

 charis ochracea Grav., in: Entom. Monthl. Mag. 1906. Men vindt beide insecten steeds, in aan- 

 tal, in komposthoopen. 



