vil. Staphylinidae. - Dianous. Stenus. 133 



Uianoiis cocnilescens Gyllh. (biguttatiis Ljungh, bisetosus Duf., chalybaeus Lee.) (C.N.I.316. 



88.1) is nog bij Winterswijk, langs de Slingerbeek, Juni, en Valkenburg, langs de Geul, Mei, ge- 

 vangen. 



Stenus ^) 1 o n g i p e s Heer (aeneiceps Rey) '-). In Middel-europa. Deze soort gelijkt zeer op 

 b i g u 1 1 a t u s L. ^) en b i p u n c t a t u s Er., heeft de slanke gedaante van eerstgenoemde, 

 en vertoonen de dekschilden eene veel grootere, verder naar achteren geplaatste, meer den zijrand 

 dan den naad genaderde roode vlek; evenals bij b i p u n c t a t u s is slechts het eerste kaaktas- 

 terüd geelrood ; ook is zij van deze soort nog onderscheiden door de slankere pooten, het dieper uit- 

 geholde, over het midden niet gekielde, doch hoogstens van eene fijne verhevene langslijn voor- 

 ziene, voorhoofd en het opvallend langer, aan de zijden, achter het midden, ternauwernood inge- 

 drukte, halsschild. Halsschild en dekschilden uiterst dicht rimpelig bestippeld, geheel mat, even- 

 als de kop, met eene korte witachtige beharing bedekt. Lengte 5— 5| mm. 



S. B r a c b a n t i Bondroit *). Een $ bij Brussel, in het mos van een bron. Volgens den auteur 

 is deze, mij onbekende, soort verwant aan (de niet in ons gebied voorkomende) S. laevigatus 

 jMuIs. et Rey en behoort, met deze, tot de groep, waartoe ook S. g u 1 1 u 1 a Müll. gerekend 

 wordt. Zij is o. a. gemakkelijk te herkennen aan het zeer flauw, tweemaal ingedrukte voorhoofd, 

 waartusschen eene zeer opjiervlakkige kiel, benevens de zeer sterke rimpelige bestippeling. Lichaam 

 breeder dan laevigatus'), glanzig zwart, als 't ware met een vernis bedekt, met eene groote 

 gele vlek op elk der dekschilden. Sprieten zwartbruin ; kaaktasters bruin, aan de basis geel, het 2e 

 lid aan het uiteinde iets gebruind, het 3e bijna geheel bruin. Dijen zwartbruin, de basale helft bruin; 

 schenen bruin, aan de uiteinden donkerder; tarsen bruin. Kop breed, dicht en zeer sterk bestip- 

 peld. Halsschild ternauwernood breeder dan de tusschenruimte der oogen, ongeveer V5 langer dan 

 breed, naar voren zeer weinig versmald, iets meer naar de basis; de oppervlakte oneffen, met twee 

 gladde verhevenheden ; sterk en zeer dicht, rimijelig bestippeld, vooral langs de zijden. Dekschil- 

 den ongeveer zoo breed als de kop, ^ tot | langer dan breed, met bijna parallele zijden, met een 

 duidelijken indruk aan de basis van den naad; krachtig, dicht en rimpelig bestippeld. Achterlijf 

 gerand, zonder kielvormige verhevenheid aan de basis der tergiten ; op de eerste tergiten krachtig 

 en weinig dicht-, naar het uiteinde fijn bestippeld. Lengte 4^ mm. 



S. stigiuula Er. (Kirbyi Boisd. et Lac, maculipes Heer) (C.N.1. 317. 89.4) is nog bij Zutphen ge- 

 vangen. 



S. asphaltiniis Er. (socius Rey) (C.N.I.318.89.6). De var. *socius Rey doelt op een kleineren vorm 

 met kortere dekschilden. Deze soort leeft o. a. op leemige, kale hellingen, waar slechts enkele gras- 

 bundels groeien. 



S. Guy nemer i Jacq. Duv. (rugosus Kiesw., tylocephalus Kr.). Volgens Ganglhauer in 

 Westelijk-Middeleuropa. Deze soort is het naast verwant aan S. fossulatus Er., doch onder- 

 scheidt zich aldus: 



Kop, halsschild en dekschilden bijzonder grof bestippeld; kop met eene langskiel. 

 Halsschild zeer oneffen ; dekschilden met rimpelige bestippeling. Bij het ^ het 6e sterniet 

 aan den top zeer opjicrvlakkig stomphoekig uitgerand, het 5e sterniet over het midden 

 zeer oppervlakkig gegroefd, fijner en dichter bestippeld en dichter behaard. Lengte 



5— 5i mm Guynemeri Jacq. Duv. 



Kop, halsschild en dekschilden veel fijner, dicht, iets rimpelig-, het achterlijf fijn be- 



') Zie: Ludwig Benick, Mikroskopische Studiën über die Gattung Stenus Latr., in: Deutscii. Ent 

 Zeitschr. 1915. 



en: Über das Zahlenverhaltnis der Geschlechter bei den S t e n i n e n, in: Entom. Blatt. 17. 1921. 

 Heft 1 — 3. (Bij een aantal S t e n u s-soorten zijn de cJcJ veel zeldzamer dan de ??; Hubenthal, Schu- 

 bert en Vorbringer zagen, onder een groot materiaal van S t. s i m i 1 i s Hrbst., nog geen c? ; of hier par- 

 thenogenese bestaat? Dr. C'. Urban zoekt de oorzaak daarin, dat de voortplanting zoozeer in het verbor- 

 gene plaats vindt, dat ook daarbij wellicht de cJc?, kort na de paring sterven; aldus zou het schijnbaar 

 overwegend zijn der ?? verklaard zijn. Mogelijk komt ook de tijd van verzamelen in aanmerking. Deze 

 zaak moet nader onderzocht worden). 



") In: C.N.I.;J16, regel 3 v.o. staat: „nigritulns en brunnipe s"; deze namen laten wegval- 

 len, als zijnde de opgave eene vergissing. 



') Zie : K. A. Penecke, Übersicht der mit Stenus biguttatus L. verwandten Arten des euro- 

 paischen Faunengebietes, in: Wien. Ent. Zeit. XXXI, 1912. 



*) Ann. Soc. Ent. Belg. LVI, 1912. 



') S. laevigatus Muls. et Rey is na verwant aan St. gultula Müll, doch glanziger en spaar- 

 zamer behaard, de kaaktasters met geheel donker eindlid, de pooten donkerder, de dijen slechts in het 

 basale derde gedeelte roodgeel, de schenen en tarsen meestal roodbruin. Voorhoofd minder dicht 

 bestippeld, sterker uitgehold, met meer opgerichte middelkiel; het halsschild meer oneffen, met 

 sterker uitpuilende, meer glanziger builen; de dekschilden iets grover, het achterlijfin het midden 

 der voorste tergiten veel minder dicht en tamelijk wijd uiteen bestippeld; bij het 3 de indruk op 

 het öe sterniet veel grooter, voor de uitranding meer uitgebreid glad. Lengte 4 — l-J- mm. In Italië 

 en Corsica. 



