138 VII. Staphylinidae. - Stexus. 



bestippeld. Dekschilden') inden regel aanmerkelijk langer dan het halsschild -), breeder 

 dan dit op het breedste gedeelte, met sterk uitpuilende schouders; langs den naad vrij 

 diep-, in de schouders en aan de zijden vlak ingedrukt. Vleugels goed ontwikkeld of tot 

 op de lengte der dekschilden gereduceerd, bij a. */niw/is Kr. 3) ontbrekende. Dijen 

 zwart. Lengte 3— 3| mm. De var. *aequaUs Muls. et Rey is meestal glanziger; de 

 bestippeling van het voorlijf aanmerkelijk grover en iets wijder uiteen, spaarzamer 

 behaard. Dekschilden langs den naad niet langer dan het halsschild, niet breeder dan 

 dit op het breedste gedeelte, meestal volkomen effen, met afgeronde schouders. Vleugel- 

 rudimenten even lang als de dekschilden. Lengte 2f — 3j mm. De var. *neglectus 

 Gerh. (uit Silesië en de Bukowina) is krachtig gebouwd, weinig glanzig; grover en dich- 

 ter bestippeld dan var. aeqiialis, weinig rimpelig; spaarzamer behaard dan het type. 

 Dekschilden langs den naad niet langer dan het halsschild, met weinig afgeronde, veelal 

 duidelijk uitstekende schouders, niet breeder dan het halsschild; de indrukken als bij 

 het type, maar vlakker. Vleugel-rudimenten van de lengte der dekschilden. Zou een 

 brachj'pter-vorm van morio zijn. Dijen bruin. Lengte 31 — 3 i mm. . . . niorio Grav. 

 Slanker, glanziger. Kop smaller, de welving in het midden duidelijker, tot op de hoogte 

 der oogen reikende. Sprieten korter, het 3e lid weinig langer dan het 4e. Halsschild aan 

 de zijden weinig verbreed. Tarsen korter, het 2e lid ternauwernood langer dan het 3e. 

 Bij het (J ontbreekt de uitranding aan het 5e sterniet, ook is de doorn aan de achter- 

 schenen veel kleiner (ontbreekt niet, zooals Ganglbauer in Kaf. ]\Iitte!eur. II aangeeft), 

 terwijl deze aan de middelschenen ontbreekt. Van den typischen morio nog onder- 

 scheiden door de veel minder dichte beharing en de smallere, 

 kortere dekschilden. Eene verwisseling met morio var aequalis is vooral 

 mogelijk, wanneer exemplaren van deze iets verlengde dekschilden mochten hebben; 

 dergelijke exemplaren, en ook morio v. aequalis, zijn met de bestaande determinatie- 

 werken niet te onderscheiden. Lengte 2| — 3| mm . melanarius Steph. 



S. nitens Steph. (aemulus Er., ? foveifrons Rey) (C.N.1. 323. 89.28) is nog bij Hillegersberg en 

 Ommen gevangen. 



S. c a u t u s Er., Ki-., Reitt. (vafellus Thoms., Fauv., Deville) (C.N.I.323.89 en B.112) *). In 

 aantal bij Breda '^), Wamel en Tiel, gedurende den winter bij overstrooming van de Mark en de 

 Waal. Ook bij Maarsbergen, Brummen, Winterswijk, Oldenzaal en eenmaal bij den Haag. De ware 

 S. vafellus zag ik uit Valkeveen, Spaarnwoude, Winterswijk, Utrecht, Breda, St. Pieter en 

 Exaeten (Limburg). Volgens £emc^" (Ent. Mitt. IV. 19L5) is deze soort meer a'gemeen dan v a- 

 f e 1 1 u s en komt soms in groot aantal voor, o. a. bij Kopenhagen op het zeestrand en bij over- 

 strooming van de Havel (Mark Brandenburg). — Deze en S. vafellus Er., Kr., Muls. et Rey, 

 Ganglb., Reitter (= ? submarginatus Steph.) zijn, volgens Benick, aldus nader te onderscheiden: 

 Halsschild even lang als breed, naar achteren weinig versmald, de voor- en achterrand 

 ongeveer even breed. Kop breeder dan de dekschilden, welke laatsten veel langer zijn 

 dan het halsschild, en van parallele zijden voorzien. Bovenzijde matig grof bestippeld, 

 dicht en vrij lang behaard, het lichaam eenigszins grauw schijnende. De forceps bij het 

 (J met scherpen onbehaarden top, de parameren ternauwernood korter dan de for- 

 ceps caiitiis Er. 



Halsschi'd iets langer dan breed, naar achteren meer versmald, de achterrand iets 

 smaller dan de voorrand. Kop even breed als de dekscliilden, deze laatsten weinig of 

 niet langer dan het halsschild, naar het uiteinde iets verbreed. Bovenzijde grover be- 

 stippeld, maar spaarzamer behaard ; glanziger. De forceps bij het ^ naar het uiteinde 

 iets concaaf versmald, aan den top afgeknot en met korte knotshaartjes bezet; de para- 

 meren overschrijden den forceps vafellus Er. ®) 



S. Argus Grav. (opticus Gyll., decipiens Leprieur, agens Casey, rigidus Casey) (C.N.I.324. 89.32) 

 is nog bij Wijk-bij -Duurstede, Denekamp en op meerdere plaatsen in Gelderland en Limburg ge- 

 vangen. LTit Oostenrijk is, door Bernhaver, eene var. *anstriacns beschreven, welke ook bij Eutin 

 in Holstein gevangen is, met zwarte pooten; deze zou op het eerste gezicht met melanarius 

 te verwarren zijn, doch onderscheidt zich gemakkelijk door het duidelijk tweelobbige 4e lid der 

 achtertarsen. 



') In Zwitserland komen exemplaren met brainachtige dekscliildon voor. 



^) In zuidelijke streken met bijzonder lange dekschilden. 



') Volgens Bondroit (Ann. Soc. Ent. Belg. LVII, 1913) is met t r i v i a 1 i s Kr. (eene soort uit Italië) 

 synoniem : transfusa Hey. 



*) S. macroceplialus Aubé (sublobatus Muls. et TJey), welke bü vele auteurs als synoniem met 

 o a u t u s wordt beschouwd, is, volgens IJenick, eene zelfstandige soort uit Corsica en het Middell. Zee-ge- 

 bied. De synonymie zou ziJn. = cautus P'auv., Ganglb., Deville, ---- corsicus Benick. 



') Door Fauvel destijds als .S. vafellus Er. gedetermineerd. 



') In: „C.N. 1.323, regel 1 v.o. achter vafellus den auteurs-naaui „Erichson" bijvoegen. 



