138 VII. Staphilinidae. - Stenus. Oxyporus. Bledius. 



schrijft eene var. *longehjtraius, bij welke de dekschilden \ langer zijn dan het halsschild, waar- 

 onder echter rudimentaire vleugels ontwikkeld. Van andere aanverwante soorten onderscheidt 

 zij zich gemakkelijk door de vlakke, niet ingedrukte dekschilden. 



S. opticus Grav. is nog bij Amsterdam, Rotterdam, Hilversum, Denekamp, Winterswijk en 

 Tiel gevangen. 



S. f o r UI i c e t o r 11 UI Mannh. (litoralis Thoms. borealis Makl., intermedius Muls. et Rey, ni- 

 gritulus Er. crassus Fauv. exjD.) (C.N.I.328 en L.VIII). Bij den Haag, Loosduinen, Amsterdam, 

 Kralingen, Hilversum, Denekamp en op Texel. 



S. fornicatus Steph. (contractus Er., basalis Curt.) (C.N.I.328.89.53) is nog bij Hilversum, Vor- 

 den. Winterswijk, den Bosch en Mook gevangen. 



S. tarsalis Ljungh (buphthalmus Ljungh, clavicornis Grav., riparius Runde, nigriclavis Steph., 

 flavitarsis Steph., rufitarsis Steph., insidiosus Solsky, roscidus Snell. v. VoU., propinquus Casey, 

 reconditus Casey) (C.N.I.329.89.56). 



Gahriel beschrijft eene a. *ohscuripes met zwartachtige tarsen. Volgens Gerhardt komen op veel 

 $$ slechts weinig ,^^ voor, hij telde op 164 exemplaren slechts 9 (J ^). 



S. K i e s e n w e 1 1 e r i Rosenh. Deze soort, welke door Bosenhauer bij Erlangen in Beieren -) 

 ontdekt werd en ook door mij aldaar gevangen is, werd voor korten tijd ook bij Celle in Hannover, 

 tusschen, op oude veenkluiten groeienden, S p h a g n u m, aangetroffen; ook komt zij voor in 

 Engeland en Frankrijk (dept. Somme). Zij wordt tot het sub-gen. H y p o s t e n u s Rey gere- 

 kend en is het naast verwant aan S. cicindeloides Schall., doch dadelijk te herkennen 

 aan de groote geelroode rondachtige vlek op de dekschilden. Glanzig zwart, op het voorlijf zeer 

 kort en spaarzaam, op het achterlijf veel langer en dichter witachtig behaard. Sprieten en tasters 

 geel, de eersten aan den wortel en aan het uiteinde meestal bruin- of zwartachtig; de wortelhelft 

 der dijen geelrood, het uiteinde der dijen en de schenen zwartachtig, het uiteinde der schenen en 

 de tarsen bruinrood. Kop zeer krachtig en dicht bestippeld, tusschen de oogen met twee zwakke 

 voorhoofdsgroeven. Halsschild smaller dan de dekschilden, iets langer dan breed, zeer grof en dicht, 

 in het midden nog grover en iets minder dicht bestippeld. Dekschilden even lang als het hals- 

 schild, nog grover en minder dicht bestippeld dan dit, tamelijk gewelfd, zonder indrukken. Ach- 

 terlijf dik, van voren cylindrisch, naar achteren weinig versmald, krachtig en zeer dicht-, op het 

 dicht witachtig behaarde 6e onbedekt tergiet zeer fijn en zeer dicht bestippeld. Het 3e tarslid ge- 

 woon, het 4e tot op den wortel tweelobbig. Bij het ^ het 6e sterniet vrij diep hoekig uitgerand, het 4e 

 in het midden van den achterrand zwak uitgebogen, voor de uitbochting flauw ingedrukt. Lengte 

 5^ mm. ^) 



Oxyporus rufus L. (nigrofulvus Fourcr., octavus Schaff.) (C.N.I.330.90.1) werd bij Valkenburg 

 (Limb.) ook aan brandzwammen op koren waargenomen. 



O. maxillosus F. (C.N.I.330). In het bosch van Compiègne, in Noord-Frankrijk, leeft 

 deze soort in Pleurotus geogenius D.C. Bij het type is het achterlijf geheel geel of alleen 

 aan het uiteinde zwart gevlekt; sprieten geheel roestkleurig. Bij a. *angidaris Gebl., met geheel 

 zwart achterlijf, zijn de sprieten op de onderzijde zwart gestreept; o. a. in Nassau. 



Bij a. *signatus Gerh. is de achterrand van het 5e en 6e tergiet voorzien van een smallen zoom 

 van i'egelmatige, loodrecht staande, sierlijke, zwarte, eenigszins doorschijnende, zeer korte strepen. 

 Bij het type zijn die strepen geel. 



Bledius furcatus Oliv. (taurus Germ.) (C.N.I.331). In: Cat. Col., Eur. 1906 en bij Schilsky 

 heet de a. *8krimshiri Curt.: *Skrimshiranus Curt. {= Stephensi Westw., = Riiddi Steph.). 

 Er zijn ook overgangen bekend, met meer of minder donkerbruine dekschilden. Op het 

 eiland Borkum (ook op Wangeroog) leeft deze soort meer op het binnengedeelte van het wad, 

 waar de plantengroei zeer schaars is, vooral met G 1 a u x m a r i t i m a L. begroeid. Het tyY>e, 

 met de zwarte dekschilden, en de overgang met donkerbruine dekschilden vrij zeldzaam, de ab. 

 met geel- of roodachtige dekschilden daarentegen algemeen. Laatstgenoemde zou men wel, ook 

 met het oog op de aanverwante soorten, eerder als type kunnen beschouw^en. Van de overige 

 Noordzee-eilanden en van het Oost-Friesche en Hollandsche vastland is de soort niet bekend. 



') Ook waren de verhoudingen nogr groot bij Stenus cicindeloides, 2 <?(? op 72 exemplaren, 

 bij Stenus s i m i 1 1 s 10 a'cJ op 91 exemplaren. 



-) In Reitter's Fauna Gerraanica II vergoten (Zie: Tydschr. v. Ent. LXIII. p. LXII). 



') Zie: (;. Vorbringer. Über Stenus si milis Herbst (oculatus Grav.) <? ; in: Entom. Wochen- 

 blatt, Bd. 25. 1908. 



