VII. Staphylinidae. - Bledius. 139 



wellicht o. a. op Rottiim te vinden; bij Calais komt zij, met B. bicornis Germ. tusschen 

 zeewier voor. Zij graaft wel 10 cm. diep in den bodem, waar het zand met zeeklei vermengd is. 



B. bicornis Germ. (dama Motsch.) (C.N.1. 331. 91.1). Op het Noord-Duitsche eiland Borkum is 

 deze soort algemeen, met furcatus en spectabilis op de begroeide wadden, doch gaat 

 niet zoo dicht naar den zeeoever als B. spectabilis Kr. Haar verblijf verraadt zich meestal, 

 van dat der beide groote verwanten, door kleine kleihoopjes. De soort is nog bij Oostvoorne, op 

 Texel en bij Wageningen, gevangen. 



B. d i o t a Schiödte ( ? hinnulus Erichs.). Deze soort, welke in Denemarken en Engeland, op 

 zeeklei met geringe vegetatie, voorkomt, zou ook op onze kleigronden kunnen gevonden worden. 

 Zij is zeer naverwant aan B. bicornis, doch gemakkelijk te onderscheiden door de lichtere 

 kleur en de meer oppervlakkige en spaarzamere bestippeling der dekschilden. Ook verschillen de 

 (J(J met betrekking tot den vorm der kop-v^erlievenheden. Van terzijde gezien, vertoonen die bij 

 bicornis den vorm van korte, zijdelings gecomprimeerde, hoornen, terwijl deze bij d i o t a 

 langer zijn, als 't ware verhevene plaatjes. Bij het $ van d i o t a zijn de verhevenheden op den 

 kop grootendeels gereduceerd, de plaatjes veel minder verheven; bij bicornis daarentegen 

 is de voorhoofds- verhevenheid iets grooter en steiler. De ontwikkeling der hoornen is intusschen zoo 

 zeer veranderlijk bij exemplaren van ,^^ bij beide soorten, dat vooral de kleur en de bestippeling 

 der dekschilden als soortverschil in aanmerking komen. Volgens Sharp >) is B. hinnulus 

 Er. vermoedelijk synoniem met d i o t a Schiödte, in welke geval eerstgenoemde naam de prioriteit 

 heeft. 



B. spectabilis Kr. (tricornis Fairm) (C.N.I.332.91.2). Op Borkum vervangt deze furcatus, 

 meer in het buitengedeelte van het wad; men vindt haar nog nabij den buitenrand van het door 

 begroeid land doorsneden gebied, zoodat de uiterste gangen dezer soort nog door den vloed bedekt 

 worden. P 1 a n t a g o m a r i t i m a L., waaronder Metzger deze soort op Juist en Norderney 

 vooral vond, groeit daar ter plaatse niet meer; zoodat Metzgers opgave eerder zou duiden op B. 

 tricornis Hrbst. De soort zag ik nog uit Zierikzee. 



B. tricornis Herbst (armatus Panz., nuchicornis Muls. et Rey) (C.N.I.332.91.3) leeft op iets 

 vochtigen zandbodem en aan den rand van ziltige wateren, zit over dag in zelf gegi'aven gaten. In 

 den laatsten tijd is zij ook buiten den eigenlijken ziltigen bodem waargenomen, wat door F. ScJm- 

 macher meent toegeschreven te moeten worden aan de meer in gebruik zijnde kalizouten als kunst- 

 mest ; zoo vond men bij Berlijn deze soort ook op een met afval uit een zeepziederij gemeste weide. 

 De soort schijnt zich aan andere levensomstandigheden aan te passen. Uit de rij der halobieën (echte 

 zoutdieren) is zij geworden halophiel (zoutminnend). — Op het Noordzee-eiland Borkum komt zij 

 alleen voor op den sterk begroeiden bodem van de middelste buitenweide. 



B. t i b i a 1 i s Heer (morio Heer, pubescens Kolen.). Volgens Ganglbauer in Middeleuropa enz., 

 in bergstreken op zandige rivieroevers., o.a. in Nassau (langs den Rijn) en Mecklen burg ; volgens 

 Schilsky ook bij Hamburg. 



In de tabel Col. Neerl. I 332 zou deze soort bij 8 aldus bijgevoegd kunnen worden: 

 8 Achterlijf niet veel langer dan de dekschilden en naar het uiteinde weinig of niet ver- 

 breed. Halsschild met eene zeer fijne middelgroef en met iets stompe, nagenoeg afge- 

 ronde achterhoeken. Dekschilden langer dan het halsschild 8' 



Achterlijf dubbel zoo lang als de dekschilden, naar het uiteinde duidelijk verbreed. Dek- 

 schilden even lang als- of iets korter dan het halsschild. Zie verder in de tabel l.c, bij 9 

 8' Bruinzwart; pooten roodgeel, sprieten en dijen bruin. Voorlijf dof, het halsschild ge- 

 chagrineerd doch onduidelijk bestippeld. Dekschilden iets breeder dan het halsschild, 

 langer dan te zamen breed, uiterst dicht en fijn bestippeld, aan den naadhoek, elk af- 

 zonderlijk, breed afgerond. Lengte 2i mm tibialis Heer 



Zwart of zwartbruin; de dekschilden roodbruin of bruingeel, over den naad meer of 

 minder breed berookt. Sprietwortel en pooten geelachtig. Halsschild fijn gechagrineerd, 

 sterk en verspreid bestippeld. Dekschilden vrij sterk en dicht bestippeld. Zie verder 



de beschrijving in: „Col. Neerl." Lengte 3^—4 mm 



(divisus Mrsh., castaneipermis Mannh., haemopterus Steph.) opacus Block. 



B. d e b i 1 i s Er. (Mulsanti Rosenh.). Volgens Ganglbauer en Schilsky in Duitschland, volgens 

 Fauvel in het Middell. zee-gebied en Rusland. Deze soort zou in de tabel bij 8 tusschen gevoegd 

 kunnen worden. Zij heeft het voorkomen van B. a r e n a r i u s Payk., doch onderscheidt zich 

 dadelijk door de volkomen afgeronde achterhoeken van het halsschild, zonder dat de zijden daar- 

 voor ook slechts eenigermate uitgerand zijn. Van B. opacus dadelijk onderscheiden door de 



•) In: Entom. Monthl. Mag. '2d Series Vol. XXII 1911. 



