140 VII. Staphylinidae. - Bledius. 



veel fijnere bestippeling. De sprietknots, als bij a r e n a r i u s, scherp afgescheiden 3-ledig. 

 Zwart of pekbruin, de dekschilden bleekgeel met bruinachtigen naad, veelal ook aan de basis 

 bruin; sprieten, mond en pooten roodgeel. Halsschild ongeveer zoo breed als de dekschilden, 

 halfcirkelvormig, de helft breeder dan lang, zeer duidelijk gechagrineerd, zwak vetglanzig, tamelijk 

 fijn en tamelijk wijd uiteen bestippeld, met scherp ingegravene middellijn. Dekschilden de helft 

 langer dan het halsschild, matig glanzig, tamelijk fijn en zeer dicht bestippeld; fijn en kort, 

 eenigszins rijpachtig behaard. Achterlijf glanzig, fijn en wijd uiteen bestippeld en behaard, van 

 achteren bijna glad. Lengte 3— 3i mm. 



B. B a u d i i Fauv. (agricultor Kr., neuter Muls. et Rey). In Duitschland, Frankrijk enz., op zan- 

 dige oevers. Deze soort is het naast verwant aan p u s i 1 1 u s Er. (C.X.I.332.91.5) en evenals 

 deze van pygmaeus Er. (l.c.) onderscheiden, doordat het halsschild geen verhevene, soms 

 zwak gegroefde middellijn vertoont. Zij onderscheidt zich aldus: 



Grooter (2|^— 3 mm.), in het midden minder sterk ingesnoerd. Zwart, halsschild en dek- 

 schilden zwartbruin, zeldzamer roodbruin; sprietwortel, mond en pooten bruinrood, 

 de dijen veelal pekbruin. Dekschilden ongeveer J langer dan het halsschild, glanzig, ma- 

 tig sterk en matig dicht bestippeld, fijn en iets afstaande behaard. Achterlijf uiterst fijn 

 gechagrineerd, glanzig, zeer fijn en zeer spaarzaam, op de onderzijde minder spaar-, 

 zaam bestippeld en behaard. Bij het (J het 7e sterniet aan weerszijden van den achter- 

 rand zwak uitgebogen B a u d i i Fauvel. 



Kleiner (2—2^ mm.), in het midden sterker ingesnoerd. Zwart, de dekschilden, de 

 sprietwortel, de mond en de pooten roodgeel. Dekschilden slechts even lang als- of iets 

 korter dan het halsschild, naar achteren iets verbreed, aan de achterhoeken zeer breed 

 afgerond, verspreid bestipjjeld. Deze soort is ook bij Maastricht, Juni, langs de Maas 

 gevangen (pygmaeus Fauv., nee Er.) piisillus Er. 



B. atricapillus Germ. en o a n u s Er. (C.X.I.333.91.7 en noot 1, en L.VII). Ganglbaiier en Reuter 

 beschouwen beide vormen als twee goede soorten; Schilsky noemt n anus Er. eene var. van 

 atricapillus Germ. B. atricapillus werd bij Zeeburg en Schellingwoude, ]\Iei-Oct., 

 B. nanus bij Valkenburg en bij Maastricht (langs de Maas), Juni-Aug. gevangen; Ook in 

 Westfalen en in België bij Schaerbeek. Eerstgenoemde graaft gangen in vochtig zand nabij de 

 zeekust, doch zou ook ver van de zee in zandgroeven voorkomen. 

 Het onderscheid tusschen beide soorten is aldus: 



Zwart; halsschild roestrood of roodbruin, duidelijk verbreed, van af het midden naar 

 voren met parallele zijden, naar de basis sterk en nagenoeg recht versmald. Dek- 

 schilden geel met eene bruine vlek over het midden van den naad. Lengte 3— 3i mm. . 



atricapillus Germ. 

 Zwart; dekschilden roodgeel, over den naad breed zwart; bij onuitgekleurde exemplaren 

 het halsschild bruinrood, de dekschilden slechts een weinig zwart over den naad. Hals- 

 schild langer, ongeveer zoo lang als breed en even zoo breed als de dekschilden. Li- 

 chaam klein en smal. Lengte 2| mm nanus Er. 



B. fracticornis Paykull (volgens Sharp: Er.) (gallicus Grav., elongatus Marmh., pallipes Boisd., 

 erythropterus Kr., alpestris Heer) (C.N.I.333.91.6) ^). Volgens Sharp worden groote exemplaren 

 van f e m o r a 1 i s Gyll. allicht daarmede verward ; B. fracticornis echter is behalve, 

 dooreen genomen, grooter, ook breeder en vertoont nog helder gele sprieten en pooten. De achter- 

 rand van het 5e sterniet vertoont een fijnen, witten, doorschijnenden membraan. BI. f e m o r a 1 i s 

 Gyll. is gemiddeld iets kleiner dan fracticornis, met iets donkerder sprietwortel en pooten; 

 bovendien zijn de seksueele kenmerken bij het ^ duidelijker aangeduid, nl. vertoont het 5e ster- 

 niet aan weerszijden een duidelijken tand. B. *erythropleriis Kr., uit de Beiersche Alpen, schijnt 

 (volgens Ganglhauer), op abnormale exemplaren, met zeer grof gechagrineerde oppervlakte van 

 kop en halsschild te doelen. 



B. femoralis Gylh. (sus Aubé) (C.N.I.333 en L.I). Deze soort werd in Zuid-Holland, bij 

 Velp, Mei en Ommen, Juni, gevangen. In België zeer verbreid. 



B. 1 a e t i o r Muls. et Rey (L.IX). Door Sharp als eene goede soort beschouwd, welke iets 

 breeder zou zijn dan fracticornis, met dikkere pooten, helder roode dekschilden, meer of 

 minder zwartachtig nabij de basis en den naad; met breeder halsschild, welks achterhoeken iets 

 minder afgerond zijn. 



Volgens J. Bondroit niet van fracticornis af te zonderen, de groote donker gekleurde 

 exemplaren vertoonen over het algemeen een meer afgerond halsschild dan de kleineren, maar zou 

 hierbij geen specifiek verschil in aanmerking komen. Deze var. of soort ( ?) zag ik uit Oisterwijk, 

 Nijkerk, Apeldoorn en Eysden (Limburg); stond onder fracticornis. 



') D. tihurv, IJledius fracticornis and its British Allies, iu: Tlic Ent. Montlily Mag. 1911. 



