144 VII. Staphylixidae. - Bledius. Platystethus. 



dekschilden. O. Schneider zegt van B. a r e n a r i u s Payk. (minor Muls. et Rey), dat op Borkum, 

 in, iets met humus gemengd zanden daar waar de bodem aan de oppervlakte eenigszins bruinach- 

 tig of grauwgroen getint is, leeft de meestal grootere en meer gestrekte vorm, met nagenoeg zwarte, 

 veelal slechts aan den achterrand nog geelachtig gezoomde dekschilden, zoodat de kleur en ge- 

 daante der beide vormen (tyiic en ab.) afhankelijk is van den bodem waarin zij leven ; de kleinere, 

 meer verkorte, van gele dekschilden voorziene, stamvorm leeft in zuiver, ziltig zand ; de grootere, 

 meer gestrekte var. daarentegen in iets donkerder, minder zouthoudenden bodem. Hij stelt voor 

 dezen vorm van B. a r e n a r i u s den naam van: var. subniger (C.N.I.A.669) te geven. 



Eén enkel exemplaar van dezen op Borkum veel voorkomenden vorm (d.i. s u b n i g e r), het- 

 welk eene veel krachtiger midden-langsgroef op het halsschild en daarnaast twee lijnrecht geplaat- 

 ste en regelmatige diepe groeven vertoont, beschouwt O. Schneider als eene monstruositeit. 



Hieruit volgt dus niet, dat subniger, zooals Joi/ meent, als monstrueus moet aangemerkt 

 worden; de bedoeling was slechts dat eene afwijkende exemplaar. B. secernendus Joy nu 

 doelt eveneens op een vorm met donkere dekschilden en onderscheidt zich van a r e n a r i u s door 

 de breedere, plompere gedaante, de iets donkerder sprieten, van welke het wortellid aan de uiterste 

 basis en top geelachtig is; kop en halsschild krachtiger bestippeld en gechagrineerd, dof; halsschild 

 niet diepere middellijn, de zijden aan de basis meer plotseling samengetrokken, ook is dit basale ge- 

 deelte langer en steken de achterhoeken meer uit. Dekschilden breeder dan het halsschild, onge- 

 veer J langer dan breed ; dicht en matig sterk, doch krachtiger dan bij a r e n a r i u s, bestippeld ; 

 zwart, de apicale rand en de achterhoeken breed vuilgeel. Achterlijf glanzig, fijn gechagrineerd en 

 oppervlakkig bestippeld; de uitsteeksels aan de buitenhoeken van het laatste tergiet zijn stomper. 

 Dijen pekbruin, de schenen geelachtig-bruin, iets breeder en met langere doorntjes bezet. De heer 

 Bondroit, die mijne exemplaren zag, deelde mij schriftelijk mede, dat er ook exemplaren van sub- 

 niger bestaan, bij welke het geel op de dekschilden de overhand heeft; ook is in Engeland eene 

 a. Fergussoni Joy (1. c. 1912, 44) van a r e n a r i u s beschreven, waar de dekschilden bijna 

 geheel zwart zijn ; hetzelfde dus wat voor B. f r a c t i c o r n i s zou gelden, bij welke, volgens Bon- 

 droit, de dekschilden zwart, rood, zelfs geel, of wel zwart en rood zijn; daartoe dan gerekend de pro- 

 blematische soort 1 a e t i o r Muls et Rey. B. a r e n a r i u s Payk. a. Fergussoni Joy, die dus 

 zeer op B. subniger O. Schneid. gelijkt, zou bovendien opvallend zijn door de veel fijnere mid- 

 dellijn op het halsschild en den minder sterk bestippelden kop; sommige exemplaren zijn volkomen 

 gekleurd als s u b n i g e r, andere vertoonen bijna geheel donkere dekschilden, welke slechts aan 

 den uitersten top geelachtig zijn. Lengte 3— 3i mm. Volgens Bondroit zijn de typische exemplaren 

 van subniger, welke hij heeft gezien, identiek met secernendus; exemplaren van s e- 

 cernendus met meer of minder gele dekschilden zijn uit Engeland bekend. Onze exemplaren 

 zijn klein, evenals een uit Morlaix in Frankrijk, waar alle overgangen, tot zeer groote, bestaan. De 

 individuen uit noordelijker streken zouden zwarter zijn dan die van Bretagne b.v. In België schijnt 

 subniger nog niet gevangen te zijn. In Nederland werd zij met a r e n a r i u s tezamen, in 

 alle overgangen, aangetroffen. In hoevene inderdaad twee soorten, benevens eene a. Fergussoni 

 Joy, recht van bestaan hebben, is nader uit te maken. Bij nadere vergelijking met een typisch 

 exemplaar van secernendus, uit Schotland, acht ik het niet onwaarschijnlijk dat B. s u b- 

 n i g e r O. Schneid. (= Fergussoni Joy) eene donkere ab. van B. a r e n a r i u s Paj-k., terwijl 

 secernendus Joy eene andere, niet bij ons voorkomende, soort is. 



Platystethus corniitiis Grav. (scybalarius Runde, maxillosus PejTon, degener Muls. et Rey) 

 (C.N.I.336.92.1). Bij krachtig ontwikkelde (^(^ is de kop zeer groot, de schedel met drie diepe langs- 

 groeven, de clypeus aan weerszijden in een langen doorn uitgetrokken; bij zwakker ontwikkelde cJ(J 

 {degener Muls. et Rey) is de kop veelal ternauwernood grooter dan bij het $, de zijdelingsche sche- 

 delgroeven tot een groefje gereduceerd, de clypeus van voren uitgerand, met kort tandvormig uit- 

 stekende voorhoeken. InTranscaucasië komt eene a. * pallidipennisBernh. voor, bij welke de geheele 

 dekschilden, ook de epipleuren, witgeel zijn. Het ras alutaceus Thoms. {cornutus Gyll., tristis Muls. 

 et Rey) wordt ook door Reitter als eene goede soort beschouwd. Zij onderscheidt zich van c o r n u- 

 t u s door de veel duidelijker chagrineering en doffen glans van kop en halsschild, alsmede door de 

 geheel dof-zwarte, gelijkmatig en duidelijk korrelig gechagrineerde, langs den naad niet langsrim- 

 pelige, nog fijner en spaarzamer bestippelde dekschilden. Lengte 3— 4 mm. Over het algemeen zeld- 

 zamer dan P. c o I' n u t u s, op sommige plaatsen echter in groot aantal gevangen, o.a. in aan- 

 spoelsel van den IJssel bij Velp, Januari. 



P. capito Heer (cribricoUis Baudi, piiosellus Wankow.) (C.N.1. 336.92. 2) is nog bij Hilversum, 

 Febr., Steyl, langs de Maas, Dec. en bij Epen (Limb.) gevangen. 



P. n o dif r o II s Sahlb. (asphaltinus Waltl) (C.N.I.336 en B.92). Bij Steyl (Limburg), Decem- 

 ber, uit aanspoelsel van de Maas. Vroegere opgaven (1848, 1854 en 1870) berusten op verkeerde de- 

 terminatie. 



