VII. Staphylixidae. - Trogophloeus. 147 



Genus Trogophloeiis Mannh. (C.N.I.340.95). Volgens Bondroit^) zouden tamelijk veel soorten van 

 dit genus rudimenten van ocellen ^) behouden hebben; soms vindt men, bij eene en dezelfde soort, 

 individuen met ocellen, anderen zonder eenig spoor ervan. Aangezien nu Trogophloeus, met 

 slechts drie tarsleedjes, soms rudimenten van ocellen vertoont, volgt hieruit dat de T r o g o- 

 p h 1 o e i n i geen O x y t e 1 i n i zijn. Het is niet aannemelijk te veronderstellen dat er O x y t e- 

 1 i n i met ocellen zouden bestaan, die het secundaire kenmerk van 3-ledige tarsen zouden verkre- 

 gen hebben, terwijl de, wat betreft den tarsvorm, meest oorsiMonkelijke O x y t e 1 i n i, niet 

 eene enkele aanduiding van ocellen vertoonen. De plaats der Trogophloeini zou dus moe- 

 ten gezocht worden bij de O m a 1 i i n i, misschien wel in de buurt van L e s t e v a. 



Trogophloeus (T h i n o d r o m u s) h i r t i c o 1 1 i s Muls. et Rey. zou in Middel-Europa 

 voorkomen. Deze soort is het naast verwant aan T. d i 1 a t a t u s Er., doch daarvan gemakke- 

 lijk te onderscheiden door de lang afstaande beharing der bovenzijde en pooten, de diepzwarte 

 kleur, het minder gestrekte 3e tot 7e sprietlid, de ter nauwernood merkbare bestippeling en den 

 sterken glans van kop en halsschild, de naar verhouding tot het halsschild iets minder lange, 

 veel minder dicht en minder fijn bestippelde dekschilden en door de minder dichte, uiterst fijne 

 bestippeling van het achterlijf. Lengte 3 — 3^ mm. 



T. arciiatiis Steph. (scrobiculatus Er., Motschulskyi Hochh.) (C.N.I.341.95.1) moet tot een sub- 

 genus C a r p a 1 i m u s Thoms. gerekend worden, dat zich van het sub-gen. T h i n o d r o- 

 mus Ki". aldus onderscheidt: 



Achterlijf naar achteren sterk versmald. Schildje duidelijk zichtbaar. Lichaam breed . 



(T h i n o d r o m u s Kr. ) 

 Achterlijf naar achteren slechts matig versmald. Schildje niet zichtbaar. Lichaam 

 minder breed (C a r p a 1 i m u s Thoms.) 



T. d i s t i n c t u s Fairm. et Laboulb. Volgens Schilsky in de Rijnprov., volgens Ganglbauer 

 in de West- Alpen en Zuid-Frankrijk, langs bergbeken onder nat liggende steenen. Behoort tot het 

 sub-gen. C a r p a 1 i m u s Thoms. en onderscheidt zich van a r c u a t u s Steph. aldus: 

 Bovenzijde van lichaam schuin afstaande behaard. Dekschilden ruim zoo lang als te 

 zamen breed, buitengewoon fijn en zeer dicht bestippeld. Zwart, de pooten pekbruin, 

 met roodachtige knieën en geelachtige tarsen. Achterlijf uiterst fijn en uiterst dicht be- 

 stippeld. Lengte 3— ruim 3j mm distin et us Fairm. -Lab. 



Bovenzijde van lichaam neerliggend behaard. Dekschilden ternauwernood zoo lang 

 als te zamen breed, vrij sterk en dicht bestippeld. Zwart; het Ie sprietlid en de pooten 

 bruinrood of bruingeel, de tarsen geel ; bij a. nigricornis Muls. et Rey de sprieten geheel 

 zwart, de pooten pekbruin. Achterlijf fijnendicht bestippeld. Lengte 3— ruim 3^ mm. 

 Niet zeldzaam op verschillende plaatsen aan den Maasmond, ook bij Zeeburg (Am- 

 sterdam) en op vele plaatsen in Zuid-Limburg arcuatus Stejih. 



T. I u t e i p e s Solier (andicola Fairm. et Germ., fusus Solier, spinicollis Rye). Deze soort, 

 welke eveneens tot het subgenus C a r p a 1 i m u s gerekend wordt, werd in Engeland 

 (oevers van de Mersey) onder aanspoelsel na overstroomingen ontdekt. Zij is het naast verwant 

 aan arcuatus. Glanzig zwart; Ie sprietlid, halsschild, dekschilden en pooten jjekbrixin. Hals- 

 schild kleiner, verbreed, ternauwernood naar achteren hartvormig versmald, zeer grof bestipjield, 

 ter weerszijden minder duidelijk ingedrukt; voorhoeken in een scherpen doorn uitgetrokken. 

 Dekschilden breeder, de helft langer dan het halsschild, opvallend grover, bijna rimjjelig be- 

 stippeld. Sprieten korter en plomper dan bij arcuatus; de tusschenruimte tusschen het ach- 

 tergedeelte van de oogen en den achterrand van den kop breeder. Volgens Klima^) zou deze 

 soort uit Chili ingevoerd zijn, is derhalve niet nader in zijn werk vermeld. Hetzelfde zou ook gelden 

 voor T. a n g 1 i c a n u s Sharp, welke, volgens Fauvel, synoniem is met u n i c o 1 o r Sharp 

 uit Nieuw Zeeland. Van het sub-gen. Trogophloeus s.str. moet het sub-gen. Boopinus 

 Klima aldus afgescheiden worden. Bij 4 in de tabel C.N.I.341 te lezen: 



4 Het 5e tot 7e sprietlid minstens even lang als breed, het 5e niet dikker dan het 6e . .4' 

 Het 5e tot 7e sprietlid breeder dan lang, het 5e duidelijk dikker dan het 6e. Zie verder 



blz. 342 bij 8 (T a e n o s o m a IVInnh. 



4' Oogen matig groot. Slapen duidelijk aangeduid en ongeveer even lang als de halve (van 

 boven zichtbare) doorsnede der oogen. De soorten: bilineatus Steph. en rivularis Motsch. 



(Trogophloeus s.str. ) 



') J. Bondroit, Notes sur quelques Staphvlinidae paléarctiques, iu : Ann. Soc. entom. de Belgi- 

 que T. 56 XII, 1912). 



-) Zie blz. 118, bijStaphylinus stercorarius Oliv. 



') Zie: Dr. Anton Klima, Die palaarktischen Arten des S t a p h y 1 i n i d e u-Geuus T r o g o- 

 h I o e u s Mannli. (Münch. Kol. Zeit. II 1901—1906.). 



