VII. Staphylinidae. - Ojvl\liüm. Phyllodrepa. 157 



schild, dicht en sterk, langsrimpelig bestippeld; grootere exemplaren sterker, kleine 

 zwakker gerimpeld. Achterlijf zwak glanzig, zeer fijn en vrij dicht bestippeld; het vierde 

 tergiet met twee lichte haarvlekken. Lengte 2—2^ mm laticolle Kr. 



9' Dekschilden eerst naar den achterrand rimpelig, de zijranden van het halsschild, ^■oor de 

 achterhoeken, ternauwernood uitgebogen (zie verder C.N.I.360.111.5). . oxyacanthae Grav. 

 Dekschilden ook van voren duidelijk, ofschoon niet altijd sterk, gerimpeld. Zijranden 

 van het halsschild, voor de achterhoeken, uitgebogen 9" 



9" Zijranden van het halsschild, vóór het midden, zwak afgerond-verbreed. Sprieten naar 



het uiteinde iets verbreed. Zie verder C.N.I.360. 11 1.6) exiguum Gyllh. 



Zijranden van het halsschild, vóór het midden, krachtig afgerond-verbreed. Sprieten 

 naar het uiteinde sterk verbreed. Zwart, de dekschilden veelal bruin; pooten bruingeel, 

 de dijen veelal donkerder; het eerste sprietlid somtijds rood. Halsschild sterk verbreed, 

 naar achteren weinig en iets uitgebogen-versmald, met fijne naaldkrassen ; aan de 

 meer rechte achterhoeken krachtig neergedrukt, dicht en iets sterker dan de kop bestip- 

 peld; met twee krachtige langsindrukken, op de voorhelft met eene oppervlakkige mid- 

 delgroef. Dekschilden tweemaal zoolang als het halsschild, opvallend krachtiger dan 

 dit bestippeld; behalve het gedeelte, vooral tegen den achterrand, nabij den naad, 

 krachtig langsrimpelig. Achterlijf zeer fijn en spaarzaam bestippeld, het 4e tergiet 

 met twee lichte haarvlekken. Van A 1 1 a r d i onderscheiden door sterker verbreed, 

 dichter bestippeld halsschild, krachtiger meer opvallende bestippeling der dekschil- 

 den, door de kleur, het zwakker glanzige voorlijf en het sterker glanzige achterlijf . 

 Van evenzoo gekleurde exemplaren van oxyacanthae, door de krachtige langs- 

 groefjes op het halsschild, de duidelijk uitgebogen zijranden ervan; de grovere, meer 

 wijd uiteen staande, bestippeling en rimpeling der dekschilden, alsmede door de plom- 

 pere, naar het uiteinde sterker verbreede sprieten en door de plompere gedaante. Lengte 

 2^— 3 mm brevicolle Thoms. 



O. V a I i (1 u 111 Kaaatz (C.N.I.360 en L.VII). Bij Maastricht en Valkenburg, Mei, Juni, aan den 

 ingang van grotten; ook bij Valkenburg in mollennesten en konijnenholen, Dec. Januari; zij zou 

 zich ook in dassenholen ontwikkelen. Deze soort is een ty^Dische pholeophile Staphylinide 

 en vertoont ook in de reductie der oogen en in de neiging tot vermindering van het pigment 

 zekere aanpassingskenmerken (zie blz. 68). Ook vertoont O. e x c a v a t u m Steph. (fossula- 

 tum Er., caesum Gyllh., confirmatum Hardy) (C.N.I.360.111.8) eenig pholeophiel karakter; in 

 mollen- en konijnenholen, daar zij eenigermate lichtschuw is. Bij var. *Fuistingi Reitt. is het 

 lichaam zwart en zijn het uiteinde der sprieten, de pooten, de dekschilden en de randen van 

 het achterlijf roodbruin. 



O. f e r r u g i n e u m Kiaatz. Deze soort ^), welke in Westelijk-Duitschland zou voorkomen, is 

 in de tabel, C.N.I.360 bij 10, tweede alinea, aldus bij te voegen: 



Kop zeer dicht bestippeld. Schildje glad 10' 



10' Zwart, sterk glanzig. Halsschild naar voren veel sterker dan naar achteren versmald. 



Zie verder in: Col. Neerl. I. 360.111.8 excavatuui Steph. 



Roestrood met zwarten kop. Halsschild naar voren niet sterker dan naar achteren ver- 

 smald ; aan de zijden tot achter het midden iets afgerond, de schijf met twee diepe langs- 

 indrukken ; krachtig en dicht, voor de basis en aan de, oj) de achterhelft vlak afgezette 

 en in 't midden groefvormig verdiepte, zijden spaarzaam en grof bestippeld. Achterlijf 

 tamelijk glanzig, fijn en wdjd uiteen bestippeld. Dekscliilden niet volkomen zoo lang 

 als te zamen breed. Kop uiterst dicht, op den schedel rimpelig bestippeld ; van voren 

 glad, aan weerszijden, tusschen de sprieten, zwak ingedrukt; op den schedel met twee 

 tamelijk lange, diepe langsrimpels; de slapen even lang als de langsdoorsnede der 

 oogen, afgerond. Lengte 3h mm ferrugineum Ki'. 



O. nigriceps Kiesw. Deze soort wordt, door Ganglbauer, uit Westelijk-Middel-Europa opge- 

 geven; Reuter vermeldt deze niet in zijne „Fauna Germanica"; Fauvel noemt, behalve Groot- 

 Brittannië, de hooge bergen van Zuid-Oostelijk- en Zuid-Frankrijk; Schilshy noemt, behalve de 

 Alpen, ook den Elzas. De soort is het naast verwant aan ferrugineum, doch onderscheiden 

 door veel geringere grootte; kortere sprieten met breedere, duidelijk dwarse voorlaatste leedjes 

 en iets kortere, minder grof en dichter bestippelde, dekschilden. Lengte ruim 2i— 2| mm. 



Phyllodrepa (H y p o p y c n a) r u f u 1 a Er. (marina Ragusa, distincticornis Rey) 

 (C.N.I.360.112). Het subgen. Hypopycna Rey is bij Luze een genus. 



') Eene vroegere opgave (1870) uit Amsterdam berustte op verkeerde determinatie. 



