158 VII. Staphylinidae. - Phyllodrepa. Pycnoglypta. Acrolocha. 



P. salicis Gyllh. (crassicomis Matthews) (C.N.I.361. 112.1) is nog bij Wamel, Tiel, Lochem 

 en op meerdere plaatsen in Zuid-Limburg gevangen. 



P. nigra Grav. (salicina Gyll., atra Heer, rufii^es Fauv. ex. p.) (C.N.I.361. 112.3). Deze soort werd 

 nog bij den Haag, Wageningen, Dieren, Ommen, Huis-ter-Heide en op vele plaatsen in Zuid- 

 Limburg, o.a. in aantal bij Valkenburg (Limb.) in zangvogel-nestkastjes, ook in konijnen- en 

 vossenholen gevangen ; in het buitenland ook als commensaal bij V e s p a c r a b r o L. waarge- 

 nomen. Volgens Reuter komt bij Hamburg voor de var. *translucida Kr., welke door Ganglhauer 

 als eene goede soort wordt beschouwd. Terwijl bij P. n i g r a halsschild en dekschilden nagenoeg 

 even sterk bestippeld zijn en de bestippeling der dekschilden door fijne,n e t s g e w ij z e, als met naald- 

 krassen verbonden, alsmede de toprand der deksciülden van langskrassen voorzien is, is bij trans- 

 lucida het halsschild minstens tweemaal zoo fijn bestippeld als de dekschilden; de bestippeling 

 der dekschilden is n i e t netsge wijze van naaldkrassen voorzien, ook niet aan het uiteinde in de lengte 

 ingekrast, doch gewoon bestippeld. Kleur als bij nigra, doch is zij veel kleiner, smaller en meer 

 gewelfd. Halsschild smaller dan bij n i g r a, evenals bij deze bestippeld, tusschen de stippels 

 echter glad. Lengte 2— 2J mm., bij nigra 3—3^ mm. 



P. p u b e r u 1 a (Epp. i. litt.) Bernh. Volgens Luze niet onwaarschijnlijk dat r u f i c o r n i 3 

 Kr. hiermede identiek is en dan de prioriteit heeft ; P. r u f i c o r n i s Kr. wordt bij de auteurs 

 als een vorm van floralis beschouwd. Deze soort werd in Frankrijk (Haute Marne) in de 

 guano van een oud kippenhok aangetroffen, overigens o.a. ook in Beieren, Silezië en Zwitserland 

 verzameld. Zij komt in vorm en kleur het meest overeen met n i g r a, doch onderscheidt zich 

 door de meer gestrekte (lichte) sprieten, met minder verbreede voorlaatste leedjes; de meer oijper- 

 vlakkige en dichtere bestippeling van halsschild en dekschilden, alsook is zij meer matglanzig; 

 door de minder neergedrukte achterhoeken van het halsschild, door de dichte en duidelijke be- 

 haring, alsook door de viltige beharing van het 5e tergiet van het (nagenoeg doffe) achterlijf. Van 

 f 1 o r a 1 i s onderscheiden door de meer gestrekte, lichte sprieten, met niet of zwak verbreede 

 voorlaatste leedjes, de zwakker neergedrukte achterhoeken van het halsschild, de sterkere be- 

 stippeling van (het nagenoeg doffe) achterlijf, het meer matte, fijner bestippelde voorlijf en door 

 de dichtere beharing, vooral van het achterlijf. 



P. pygmaea Gylh. (ulmi Motsch.) (C.N.I.361. 112.7) is ook bij den Haag gevangen. Zij komt ook 

 in konijnenholen en in vogelnesten voor. 



P. 1 i n e a r i s Zetterst. (C.N.I.362). Terwijl het type eenkleurig roestrood is, zijn bij a. *sca- 

 hriuscula Kr. [elegans Kr.) de streek om het schildje, de achterrand der dekschilden (bij uitzonde- 

 ring ook de kop) en het 7e tergiet, zwartachtig. 



P. vilis Erichs. (brevicornis Er., gracilicornis Rye, Heeri Heer, obsoleta Rey, perforata Fiori) 

 (C.N.I.362. 112.5) is nog bij Amsterdam, Hilversum en Ommen gevangen. Bij * perforata Fiori 

 (uit Italië) is het groefje op het metasternum bij het <^ buitengewoon diep. Bij var. *pulchella 

 Luze (uit Rusland) is het halsschild roodgeel en zijn de dekschilden donker gekleurd, aan de 

 schouders roodgeel. 



P. gracilicornis Fairm. (hiemale Fuss) (C.N.I.362. 112.6) is nog bij Maarsbergen en in het Haag- 

 sche bosch, Nov., gevangen. 



Pycnoglypta lurida Gyll. (alpina Zett.). Volgens Ganglhauer in Duitschland, iu 

 Xoord-Europa en in Xoord- Amerika, achter boomschors en in boomzwammen. 

 In de tabel, C.N.I.164, bij 17 aldus tusschen te voegen: 

 17 Voorhoofd ter weerszijden, boven het oog, met eene langsgroef, op den schedel met eene 

 diepe dwarsgroef ; de onderste oogrand door eene fijne scherpe lijst omgeven. Ocellen 

 nagenoeg onzichtbaar. Sprieten vrij kort, met 3 grootere eindleedjes. Halsschild voor 



de rechte achterhoeken uitgebogen. Dekschilden naar het uiteinde verbreed 



Pycnoglypta Thoms. 

 De soort is lichter of donkerder roodbruin, glanzig; mond, sprieten en pooten geel. 

 Halsschild tamelijk fijn bestippeld. Dekschilden iets breeder dan het halsschild, hoog- 

 stens zoo lang als aan het uiteinde breed, dichtenkrachtigerbestii^peld. Achterlijf 

 kort en breed, gewoonlijk iets donkerder gekleurd. Lengte 2— 2i mm. 

 Voorhoofd boven de oogen zonder langsgroef. Zie verder wat in de tabel l.c. achter 

 17 volgt. 



Acrolocha striata Grav. (minuta Oliv.) (C.X.1. 362.1 13.1) is nog bij den Haag (in stadstuinen 

 onder rottend gras), bij Delft en op vele plaatsen in Gelderland, Noord-Brabant en Limburg 

 gevangen; o.a. in aanspoelsel van den IJssel en op beenderafval. 



