VII. StAPHYLINIDAE. -PrOTEINUS. MeGARTHRUS. -VIII. MiCROPEPLIDAE. -IX. PSELAPHIDAE. 161 



Meestal 4 tergiten door de dekschilden onbedekt. Bij het cj de eerste twee voortar- 

 sen-leedjes verbreed, de middelschenen gebogen, de achterschenen naar binnen in het 



midden zwak uitgebogen niacropterus Gyll. 



Lengte 1 — IJ mm. Sprieten niet tot aan de basis van het halsschild reikende; roodgeel, 

 met donkerder knots, waarvan de voorlaatste leedjes zeer smal, maar overigens opval- 

 lend breeder dan lang zijn. Halsschild en dekschilden als bij m a c r o p t e r u s. Slechts 

 3 tergiten blijven onbedekt. Zwart, halsschild en dekschilden bruin, pooten geel. Bij 

 het d de eerste twee voortarsen- leedjes onduidelijk verbreed; de schenen gewoon, 

 nagenoeg recht atoinarius Erichs. 



.Megarthrus a f f i n i s ]\Iill. (sinuatocollis Kr., non Boisd. ; Bellevoyei Saulcy) (C.N.I.367, B.62 

 en L.VII). Onder rottende planten. Bij Maastricht, Nov., Dec. en Valkenburg, Juni. 



M. sinuatocollis Boisd. Lacord. (angulicollis Makl.) (C.N.I.367.1 16.2). Kleine exemplaren met 

 geheel zwart halsschild zijn a. *nigrinus J. Sahlbg. 



VIII. Familie MIOROPEPLIDAE (C. N. L 368) i). 



Micropeplus caelatus Er. (C.N.I.369). Deze, aan porcatus verwante, kleinere, maar 

 naar verhouding breedere, meer gewelfde en glanziger soort, zou op het Duitsche Noordzee- 

 eiland Borkum gevangen zijn. 



M. stapliylinoides Mrsh. (Maillei Guér., obtusus Newm. Duvali Fauv., fulvus Duv.) (C.N.I.370.1.2 

 en B.88). Deze soort, van welke eene vroegere opgave (den Haag) onjuist gebleken is (zie L.VIII), 

 is thans, met zekerheid, bij Valkenburg (L.), Sept., gevangen. 



M. fulvus Er. (Margaritae Jacq. Du Val, ferrugineus Motsch., angulosus Motsch.) (C.N.I.370.1.3) 

 is op vele plaatsen in de provinciën Zuid-Holland, Gelderland en Limburg, in groot aantal, o. a. 

 in kompost en bij L a s i u s f u 1 i g i n o s u s Latr. gevangen. 



M. M a r i e 1 1 i Jacq. Du V. Deze soort, welke door Schilsky als var. van fulvus Er. wordt 

 beschouwd, komt volgens den „Coleopter. Catal. W. Junk 1910 (Bernhauer en Schuberty in Mid- 

 del-Europa (Italië) voor; volgens öanörZfeawerin Frankrijk, Italië, Bosnië, volgens Schilsky bij Triest. 

 Zij is zeer naverwant aan fulvus, doch onderscheiden door aanzienlijker grootte, in den regel 

 donkere sprietknots, ternauwernood gerimpelde ruitgroeven van het halsschild, diepere en grovere 

 bestijjpeling der dekschilden en naar achteren minder steil afbellende middelkiel van het 4e ter- 

 giet. Lengte bijna 2f mm. 



IX. Familie PSELAPHIDAE (C. N. I. 370) 2) 



Euplectus ^) ambiguus Reichb. (pusillus Denny, ruficornis Steph.) (C N.I.374.1.8) *). Het sub- 

 genus Bibloplectus Reitter, waartoe deze soort gerekend wordt, is in Reuter' s „Fauna Ger- 

 manica II" een afzonderlijk genus, dat zich van Euplectus onderscheidt door het kleine 

 bruinzwarte lichaam, het vierhoekige halsschild zonder het langsgroefje op het voorste gedeelte 

 van de schijf, door de drie basale groef j es aan de basis der dekschilden, en door het ontbreken van 

 de rugstreep aldaar. Deze soort komt (o. a. bij Sittard) ook in mollennesten voor *). 



Bibloplectus m i n u t i s s i m u s Aubé (Garneysi Fowl. ; affinis, Reitteri, obtusus, Delhermi, 

 aculeatus Guilleb.). In Engeland en Frankrijk; volgens Schilsky in den Elzas. Deze soort is zeer 

 naverwant aan ambiguus, doch onderscheiden door de lichtere, meestal roodbruine kleur, 

 het veel kleinere, smallere, meer jDarallelzijdige lichaam en door de kleinere zijdelingsche basale 

 groefjes op het halsschild. Kop iets breeder dan het halsschild en even breed als de basis der dek- 

 schilden. Het laatste tergiet bij het $, voor het uiteinde, in een langeren of korteren doorn uitge- 

 trokken 5). Middelschenen bij het (^ verdikt. Lengte bijna 1 mm. 



') Bij Ganglhuuer en Reitter eene sub-fam. Micropeplinae van de Staphylinidae. 



Zie ook : Dr. Karl W. Verhoeff, Studiën über die Organisation der Staphylinoidea I. Zur Kennt- 

 nis der Gattung Micropeplus, in: Zeitschr. f. Wissenschaftliche Insektenbiologie Bd. XII, 

 Berlin 1916. 



-) A. Raffray, Pselaphidae. 1908 LXIV (Wijtsman, Genera Insectorum). 



Pselaphidae, Coleopterorum Catalogus (Junk-Schenkling), Pars 27, 1911. 



') Revision des Euplectus paléarctiques, in: Annal. de la Soc. Ent. de France. Vol. 



LXXIX. 1910—1911. 



') Volgens H. Riehn hebben alle Euplectu s-soorten oceUen. 



^) Bij B. ambiguus Reichb. is het laatste tergiet gewoon. 



11 



