IX. PSELAPHIDAE. - EUPLECTUS. BiBLOPORUS. TrIMIUM. 163 



het midden het breedst, met duidelijke schouderbuilen. Kop op den schedel slechts 

 onduidelijk uitgerand 5" 



5" Eene groote soort, van 2 mm. Dwarsgroef op den kop, aan den voorrand, in het midden 

 meer oppervlakkig, naar buiten sterker afgekort. De verhevene rand in het midden on- 

 derbroken of flauw aangeduid. De basale streepjes omsluiten aan de basis slechts J 

 van de breedte (tusschen de beide verhevene randen). Dorsale strepen der dekschilden 

 het midden bereikende. Zie verder C.N.1. 375.1.1. Lengte 2 mm. . . brimneiis Grimm. 

 Kleiner, 1^— ruim 1§ mm ,5'" 



5'" De dorsale strepen der dekschilden reiken minstens tot aan het midden. Naverwant 

 aan brunneus; behalve door de geringere grootte, onderscheiden door de vrij 

 diepe, parallele voorhoof dsgroe ven; van dezen afgescheiden, meer in de voorhoeken ge- 

 plaatste, scherpere en diepere groef jes aan den voorrand van het voorhoofd; den van 

 achteren in het midden zeer fijn en kort gekielden schedel en door de (J sexueele ken- 

 merken. Het c^ met iets breedere, vlakkere voorhoofdsgroeven, daartusschen glad. 

 Halsschild en dekschilden ternauwernood bestippeld. Metasternum over de geheele 

 lengte vrij sterk verdiept; de voorste stermten tamelijk gewelfd, het 5e breed en vfak 



uitgerand, het 6e in 't midden breed neergedrukt Duponti Aubé. 



De dorsale strepen der dekschilden reiken niet tot aan het midden, zijn dieper dan bij 

 Duponti. Deze soort gelijkt zeer op Duponti, doch onderscheidt zich door de iets 

 langere sprieten, met duidelijk meer gestrekt eindlid. Ook bij het $ met gladden kop 

 tusschen de langsgroeven, kortere middelgroef van het halsschild. De basaalstreepjes 

 op de eerste twee vrij liggende tergiten zijn op iets meer dan op J van de breedte van el- 

 kaar gescheiden. Ook is er verschil in de seksueele kenmerken van het (J; hier is het 

 prosternum, tot op het voorste derde gedeelte, in de lengte zwak ingedrukt; de sterniten 

 afgeplat, het voorlaatste in het midden gegroefd. Lengte H mm. . . bescidicus Reitt. 



E. sanguineus Denny (C.N.L375.1.4). Bij var. fraiidulentus Hubenthal (B.117) bevindt 

 zich een schedelgroefje op den kop. De dorsale streep op de dekschilden is kort, bij E. n a n u s 

 Reichb. daarentegen lang. Bij Winterswijk, Juni. 



E. signatus Reichenb. (Kirbyi Aubé, minutus Steph.) (C.N.I.375.1.5) is op vele plaatsen inde 

 provinciën Zuid-Holland, Gelderland, Limburg en ook bij Ommen gevangen. Ook bij L a s i u s 

 fulginosus Latr. (Valkenburg); zou ook in mollennesten voorkomen. 



E. punctatus Muls. {C.N.I.375.). Eenmaal bij Loosdrecht, Febr. Door Schilsky uit West- 

 en Noord-Duitschland opgegeven. Volgens Reitter achter beukenschors, in rottend beukenhout 

 en onder afgevallen beukenbladen. 



E. T o m 1 i n i Joy (Ent. Monthl. Mag. XLII 1906). Li Engeland ontdekt in een oud spreeuwen- 

 nest, in den hollen stam van een iep. Naverwant aan E. punctatus Muls. en K a r s t e n i 

 Reichb. , volgens Raffray eene var. van K a r s t e n i ; wellicht synoniem met intermedius Reitt. , 

 non Wollast. Van eerstgenoemde onderscheiden door den in verhouding breederen kop en krach- 

 tiger bestippeling, van K a r s t e n i door den opvallend breederen vorm en de veel krachtiger 

 bestippeling, door de eigenaardige kenmerken bij het (^ meer met K a r s t e n i verwant ; de ster- 

 niten vertoonen hier denzelfden grondvorm, maar zijn de indrukken en uitrandingen veel meer 

 ontwikkeld. Geelrood, de dekschilden bij het leven iets lichter. Halsschild nagenoeg even lang als 

 breed, opvallend smaller dan de kop met de oogen; krachtig en dicht bestippeld, met fijn gekar- 

 telde randen, diepe dorsale groef, welke den voor- en achterrand niet geheel bereikt en duidelijke 

 zijgroefjes. Dekschilden breeder, fijn maar duidelijk bestippeld; met volledige scutellairstreep en 

 ki-achtige rugstrepen, welke de halve lengte der dekschilden vertoonen. Achterlijf smaller dan de 

 dekschilden, met smallen, zwak aangeduiden basalen indruk op het Ie sterniet. Lengte 1 f mm, 



E. intermedius Wollast. (C.N.I.376.1.7). Voor vele jaren werd door Reitter een exemplaar, uit den 

 Haag, als zoodanig gedetermineerd. Later is gebleken dat de door Reitter bedoelde soort niet 

 intermedius Wollast. is, maar eene andere, die thans E. f alsus Bedel ( ^ intermedius Reitter, 

 non Woll.) moet heeten. Zij werd nog in Limburg (bij Houthem, Sept.) gevangen en komt, volgens 

 Schilsky, ook voor bij Hamburg, in Nassau en Mecklenburg. 



Bibloponis bicolor Denny (glabriculus Gyllh., fermicus Makl.) (C.N.I.376.2.1) is bij den Haag, 

 in voor- en najaar, niet zeldzaam; ook Idij Eerbeek. 



Triniium brevicorne Reichenb. ($ brevipenne Chaud., ^ Chevrieri Tourn., ^ latipenne 

 Tourn.) (C.N.I.377 en L.IV). Een ^ werd bij Sittard gevangen; ook bij Valkenburg (L.). 



