XII. SiLPHiDAE. - Phosphuga. Xylodrepa. 81LPHA. Blitüphaga. Xeckodes. 181 



derden, haakvormigen einddoorn. De soort: opaca L. (sub-gen. Blitophaga 



s.str.) 

 Tusschenruimten der ribben op de dekschilden onregelmatig rimpelig en bestippeld. 

 CljTDeus in 't midden opgebogen, dwarsbultig afgescheiden. Achterschenen slechts 



met de normale twee einddoornen. De soort: undata Müll 



(sub-gen. Aclypea Reitt.) 

 Kop normaal, klein, achter de oogen versmald ; soms eenigszins snuitvormig verlengd. 

 Bovenlijo verbreed, veel korter dan de clypeus tot aan de inplanting der sprieten, meer 

 of minder diep uitgebogen 5 



5 Kop niet snuitvormig verlengd. Buitenrand der voorkaken over de geheele lengte ge- 

 bogen 6 



Kop lang, sterk neerhangende, eenigszins snuitvormig verlengd. Buitenrand der voor- 

 kaken slechts naar den top gebogen. Dekschilden zonder buil nabij het uiteinde ... 7 



6 Voorkaken met gewonen top. Alle tarsen op de onderzijde geel viltig behaard. Middel- 

 en achterschenen gebogen. Bovenzijde geel met zwarte vlekken. De soort: q u a d r i- 



punctataL (Dendroxena Motsch.) Xylodrepa Thoms. 



Linker voorkaak aan den top dubbeltandig. De tarsen, met uitzondering van de ver- 

 breede voor- en middeltarsen bij het cj, op de onderzijde kaal. Middel- en achterschenen 

 recht. Zwarte soorten, die van aas leven en jacht maken op slakken, wormen en insec- 

 ten. De soorten : c a r i n a t a Hrbst., t r i s t i s lilig., o b s c u r a L. en t y r o- 

 lensis Laich (Parasilpha Reitt.) Silpha L. 



7 Dekschilden zonder langsribben. Pooten krachtig ontwikkeld, de schenen breed, aan 

 den buitenrand, in de tophelft, uitgebogen. Tarsen, met uitzondering van de verbreede 

 voor- en middeltarsen bij het ^, op de onderzijde kaal. De soort: laevigata F. 



Ablattaria Reitt. 

 Dekschilden met drie krachtige ribben. Pooten slank, de schenen smal, recht, aan den 

 buitenrand niet uitgebogen. Tarsen op de onderzijde geel viltig behaard. Met de soort: 

 atrata L (Peltis Geoffr., Thoms. Reitt.) Phosphuga Leach. 



Phosphuga atrata L. (punctata Herbst) (C.N.I.409.7.1). De als a. brunnea Hrbst. geduide rood- 

 bruine afwijking wordt door Oanglbamr genoemd: var. pedemontana Fabr. (= fusca Herbst = 

 brunnea Herbst). Bij Schilsky zijn fusca Herbst en brunnea Hrbst. (= pedemontana F.) twee ver- 

 schillende aberr. col., welke op de donkerder (overgangskleur tot zwart) en lichter roodbruine 

 exemplaren duiden. 



Dat deze soort en ook Ablattaria laevigataF.(l.c.7.2 en l.c.II.A.773)zich met plantenkost voeden, 

 wordt door Ganglbauer zeer betwijfeld, slakken en wormen maken het voornaamste voedsel uit ; de 

 lange, smalle, snuitvormige kop is geschikt om slakken in haar huisje aan te grijpen. Prof. Dr. Rit- 

 zema Bos bericht dat, althans voor S. atrata er niet aan te twijfelen valt, dat deze soort, zoo- 

 wel als larve, doch ook als imago, onder omstandigheden, phytophaag is ^). 



Xylodrepa quadripunctata L. (quadrimaculata Samouelle, flavicansLepech.) (C.N.I.410.7.7). Bij 

 a. *sexpunctata Gerh. zijn voor het uiteinde der dekschilden nog twee vlekken voorhanden. 



Silpha nigrita Creutz. (C.X.I.410.7.4). Deze soort moet heeten: tyrolensis Laichg. (alpina Germ.) ; 

 *nigrita Creutz. is de zwarte variëteit. Het vinden van deze soort in Leiden, kan als toevallig be- 

 schouwd worden; wellicht met alpenplanten of kompost in den akademischen plantentuin ge- 

 ïmporteerd. 



S. tristis lUig. (granulata Thunbg., atrata Kugel., recta Marsh., Griesbachiana Steph., dalma- 

 tina Kust.) (C.N.I.410.7.5.) zou van doode slakken leven. 



Blitophaga undata Müll. (reticulata Fabr., cancellata Gmel.) (C.N.I.410.7.8) wordt, evenals 

 opaca L. (l.c. 411.7.9), als schadelijk aan beetwortels opgegeven. De heer F. W. Burger trof de 

 soort aan als ongetwijfeld phytophaag. 



Xecrodcs litoralis L. (femoratus Müll., lividus Fabr., gibbosus Fourcr., rufoclavatus De Geer, 

 brunneus De Geer, simplicipes Heer, ^ clavipes Sulz.) (C.X.I.411.7.14). Deze soort is ook meer- 



') Zie ook: Kleine, Biologisches über den schwarzen Aaskafer, Phosphuga atrata L., in: 

 Ent. Blatt. Berlin, 1911; en: 



K. Friederichs, Beobachtungen über Phosphuga atrata L., ihre Nahrung und die einiger 

 anderer Silphini. (Zeits. f. wiss. Insektenbiologie, 1912); en: 



K. W. Verhoeff, Zur Lebens- u. Entwicklungsgeschichte sowie Generatiou der Silpha obscura 

 u. Phosphuga atrata, in: Suppl. Entomologica, 1919. 



