182 XII. SiLPHiDAE. - Xecrodes. Oeceoptoma. Thanatophilus. Necrüphorus. 



malen in de zeeprovinciën gevangen en o.a. nog in aantal uit bedorven visch, als mest, verkregen 

 (Voorburg). Groote mannelijke exemplaren, met sterke knotsvormig verdikte en op de onderzijde 

 getande acliterdijen en gekromde achterschenen, zijn: clavipes Sulz. Bij kleine (JcJ zijn de achter- 

 dijen zwakker verdikt en nagenoeg gewoon, in het topgedeelte van binnen niet getand en de 

 achterschenen slechts zwak gebogen. 



Oeceoptoma thoracicuni L. (Golowatschowi Lindem.) (C.N.I.411.7.13) wordt ook aan mensche- 

 lijke uitwerpselen en zelfs aan rottende ^paddestoelen in bosschen aangetroffen. 



Thanatophilus dispar Hrbst. (abscis.sa Laich.) (C.N.I.4I1.7.10 en L.IX) en Th. siniiatus F. 

 (C.X.I.411.7.11 en L.IX). Dr. D. Mac Gilluvry wijst in de „Entomol. Berichten", Xo. 82, 1 Maart 

 1915, op een opvallend, voor zoover ik weet nog nergens besproken, verschil bij het $ dezer twee 

 soorten. Bij d i s p a r n.1. eindigt de tweede dorsaalrib op de dekschilden juist in het diepste 

 gedeelte van de uitranding van den achterrand, terwijl bij s i n u a t u s deze rib terzijde (lateraal) 

 van de terminale uitranding den achterrand bereikt. 



Necrophoriis gerinanicus L. (Listerianus Fourcr., ruthenus Motsch.) (C.X.I.412.8.1). Wanneer 

 de bij a. *speciosns Schulze voorhandene bloedroode vlekken zich vergrooten en twee korte 

 dwarsbanden vormen, dan ontstaat de a. (volgens Reuter var.) *fascifer Reitt. ^). 



N. hiiuiator F. (C.N.1. 412.8.2). Bij deze soort zijn de epipleuren der dekschilden zwart; bij 

 Exaeten nabij Baaksen (Limb.) werd een exemplaar met roodbruine epipleuren gevangen, d.i. a. 

 rubropleuratiis Delahon (Schilsky i.1.) (B.112). Ook zouden exemplaren bekend zijn 

 met roodachtige randen der achterlijfssterniten. In Oldenburg werd een ex. gevangen met 

 een roodachtigen langsveeg op het linker dekschild. Bij Hilversum werd een exemplaar gevangen 

 met eene roode vlek in het midden achter op den kop (B.119). Bijeenev. *atricornis Meier zijn de 

 beide sjDrietknoppen (ook bij het leven) volkomen zwart. Bij a. *?naciihsus Meier is het schildje 

 aan den top rood en bevinden zich op elk der dekschilden twee kleine roode vlekken ; daarvan de 

 eene van halve dekschild-lengte op de 2e langsrib, de andere iets meer naar voren op de Selangsrib; 

 sprietknop als bij het type, de epipleuren bruinachtig (wellicht hetzelfde als a. *bimaculat'us 

 Steph. (C.X.I.412). 



N. vespillo L. (vulgaris F.) (C.X.I.413.8.3). Bij Arnhem, Juli, werd een exemplaar gevangen, bij 

 hetwelk de achterste roode dwarsband oji de dekschilden gereduceerd is tot eene roode vlek in 

 den buiten tophoek (L.VIII). Zeer kleine exemplaren (9 — 12 mm.), met slechts iets gekromde 

 achterschenen, zijn: a. minor Westh. (B.117). 



!\\ vespilloides Herbst. (mortuorum F., pygmaeus Kirby, hebes Kirby, defodiens Mannh., 

 Aurora Motsch.) (C.X.I.413.8.8 en B.104). De a. Al t u m i Westh. (B.1Ó4) werd bij Hummelo 

 gevangen. De dekschilden zijn hier grootendeels rood; van den achtersten zwarten dwarsband is 

 slechts een zijstuk, eene middelste zwarte stip en eene smalle strook langs den naad over. 



N. vestigator Herschel (sepultor Gyllh.) 2) (C.X.I.413.8.4). Tot de door mij als interruphis Brullé 

 geduide ab., kunnen drie kleurverscheidenheden gerekend worden, waarvan er twee, ofschoon 

 zeer zeldzaam, met het type, in Xederland zijn w^aargenomen (L.VIII). Volgens Beitter (Wien. 

 Ent. Zeit. XXX 1911, p. 106) luidt de beschrijving aldus: 



Het type. De roode en zwarte dwarsbanden op de dekschilden niet onderbroken, de 

 zwarte band achter het midden sterk bochtig. 



De a. *interruptus Brullé [trimaculatus Gradl). De zwarte dwarsband achter het mid- 

 den der dekschilden in drie vlekken opgelost, doordat de voorste roode dwarsband met 

 den achtersten verbonden is. Deze zwarte vlekken zijn: eene gemeenschappelijke mid- 

 delste en twee zijdelingsche. Ik herinner mij niet deze ab. uit Xederland gezien te heb- 

 ben. 



De a. reducior Reitt. De voorste roode dwarsband op de dekschilden is volledig, maar 

 smaller dan bij het type; de achterste is tot eene rondachtige vlek gereduceerd, of in 

 twee kleine vlekken opgelost. 



De a. Bauterbergi Reitt. {degener Carret). De voorste roode dwarsband is zeer smal, 

 in het midden zeer breed onderbroken, aan den zijkant tot een smallen langsband be- 

 l^erkt; de tweede voor het uiteinde tot een of twee stipvlekken gereduceerd; niet 



') //. Kolbe wijst er op dat, terwijl b.v. bij de Dytisciden de mutatie (zie blz. 47 noot 2) als nuttig 

 bescliouwd kan worden, deze b.v. bij Necrophorus betrekking heeft op melanisme bij de soort. 

 De ten slotte bereikte zwarte kleur is uit de bonte af te leiden; het zwarte pigment verdringt door over- 

 woekering het roode. 



*) Zie: Ludtriij Benick, Zur Biologie des Necrophorus vestigator Ilersch., nebst Be- 

 schreibung der Larve und Nymphe, in: Entom. Blatt. 1912. 



