Xll. SiLPH. - Necroph. Sphaerit. Hadrambe. - XIII. Anisotom. - Triarth. Hydnob. 183 



onwaarschijnlijk dat hiermede, of met a. reductor, synoniem is: a. postbimaculatus Flei- 

 scher, bij welke de roode band voor het uiteinde door eene breede, zwarte voortzetting 

 (welke de tweede zwarte band tot aan den zwarten achterrand uitzendt) in twee helften 

 gedeeld is, waardoor voor het uiteinde op elk twee roode vlekken ontstaan. 



N. iiitcrruptus Steph. (fossor Er., gallicus DuV. <^) (C.N.I.413.8.5). Wat geschreven staat bij 

 N. i n V e s t i g a t o r Zett., op de 2e regel: „zelden hangt de voorste band enz. (bij Maastricht)" 

 behoort bij N. i n t e r r u p t u s te staan. Wanneer de zwarte kleur op de dekschilden de over- 

 hand heeft, worden de oranjeroode banden smal; de voorste is dan tegen den naad sterk verkort 

 (a. *suturaUs Motsch.), of wel in meerdere vlekken opgelost (a. *submaculatus Reitt.). 



N. investigator Zett. (vestigator Gyll., ruspator Er.) (C.N.I.413.8.6). Reuter beschrijft van 

 deze soort eene a. *intermedius, bij welke de voorste zwarte dwarsband der dekschilden w e 1 

 over de epipleuren grijpt. Bij enkele exemplaren is alleen een iets berookte voortzetting over den 

 rand der epipleuren merkbaar. Bij a. *funeror Reitt., uit den Caucasus, maar volgens Schilsky 

 ook uit het Schwarzwald bekend, doorsnijdt deze de epipleuren volkomen, zonder van voren, als 

 bij s e p u 1 1 o r, eene roode vlek in te sluiten. 



N. scpiiltor Charp. (obrutor Er.) (C.N.I.413.8.7) is nog bij Exaeten en op de Brunssummerheide 

 (Limb.), Mei, gevangen. Vroegere opgaven uit den Haag en Heemstede waren onjuist; van eene 

 vondst bij Empe (Gelderl.) heb ik geen zekerheid. 



Sphae rites glabratus F. (politus Mannh.) (C.N.I.414). Reuter rekent dit genus tot 

 een tribus Sphaeritini van de fam. S i 1 p h i d a e ; volgens Schilsky daarentegen eene 

 familie S p h a e r i t i d a e. De soort komt ook in menschelijke uitwerpselen en in paddestoelen 

 voor. 



Hadrambe glabraF. (1792), Payk. (1800) (C.N.I.414). Schilsky brengt deze tot een genus 

 E c a n u s Stephens (1839) {^ Hadrambe Thoms., 1859). 



Agyrtes castaneiis Frölich (spinipes Panz., vespertinus Fröl.) (C.N.I.415.9.1 en l.c.II.A.773). 

 Onder een groot aantal exemplaren bij Meerssen (Limb.) in April gevangen, waren de kleinste 2|, 

 de grootste 4J mm. lang. 



A. b i c o 1 o r Lap. de Casteln. (subniger Fairm.) (C.N.I.415.9enl.c.II.A.773). Bij Velp, Maart; 

 Burgst bij Breda, Dec, Valkenburg en Epen (Limburg). 



XIII. Familie ANI80T0MIDAE (C. N. I. 415). 



Deze groejj wordt door Ganglbauer en Reitter als eene sub-fam. der S i 1 p h i d a e beschouwd, 

 maar met de benaming L i o d i n a e ^). Bij Schilsky heet het de fam. L i o d i d a e. 



Triartlion Markeli Schmidt (C.N.L417, B.20 en L.II). Bij Winterswijk en Terborg, 

 Juni, Juli, des avonds van gras gesleept. 



Hydnobius Perrisi Fairm. (ciliaris Thoms., punctulatus Sahlbg.) (C.N.I.417.1.1). Bij eene zeld- 

 zame a. *secundus Guilleb. is de sprietknots rood. De soort is nog op het strand bij Katwijk, Nov. 

 en bij Bosch en Duin (Utrecht), Oct. gevangen. 



H. m u 1 1 i s t r i a t u s Gyllh. (punctatus Thoms.). Volgens Ganglbauer in Noord- en Middel- 

 Eurojia; Reitter noemt alleen de Beskiden als vindplaats. Deze soort kan in de tabel, C.N.I. 

 417), bij 3 aldus bijgevoegd worden: 



3 Kop groot. Halsschild even breed als de dekschilden, in het midden het breedst. Dek- 

 schilden met krachtige stippelrijen, de hoofdrijen meestal tamelijk regelmatig en iets 

 verdiept, de tusschenrijen meestal minder regelmatig of geheel verward ; de tusschen- 

 ruimten niet of slechts aan de zijden iets dwarsrimpelig. Halsschild met zeer stompe, 

 doch met duidelijke achterhoeken, de hoeken zelf in de ronding altijd herkenbaar. Cly- 

 peus bij het cj, achter den voorrand, met een klein, van achteren half cirkelvormig omwald 

 groef je. Roestrood, sprietknots donker; de a. Harsalis Riehl {punctatissimus Erichs.), 

 is diepzwart of bruinz wart. Lengte 2 1^—3 mm m u 1 1 i s t r i a t u s Gylh. 



') Zie: Dr. Ant. Fleischer, Bestimm.-Tab. (LXIII. Heft) Anisotomidae, tribus L i o d i n i, in: 

 Verh. Naturf. Ver. Brüun, 1908. 



