XIII. AXISOTOMIDAE. - LlODES. 185 



Nov., in fleschjes met suikerbier tusschen boomwortels ingegraven. Ook bij Utrecht en Apel- 

 doorn. Uit Beieren werd een abnormaal ex., met scherphoekig midden der zijden van het hals- 

 schild, als L. a n g u 1 i c o 1 1 i s Reitt. beschreven en als zoodanig door den auteur be- 

 schouwd. 



L. ciliaris Schmidt (C.N.I.419.2.2) i) en L. furva Er. (Caullei Bris.) {l.c.2.3). Volgens Decaux 

 komen beide soorten, in het begin van September tot in het midden van October, na zonsonder- 

 gang, uit het duinzand te voorschijn; zij vliegen, dicht boven den grond, rond, slechts weinige 

 meters ver, kruipen ook tegen grashalmen en graven zich, na 15 tot 20 minuten vliegtijd, weder 

 in het zand; de ontwikkeling heeft plaats in een onderaardschen fungus aan de wortels van helm. 

 (C.N.II.A.773). Beide soorten werden nog in aantal bij Wijk aan Zee, Aug., gevangen; furva in 

 massa; eerstgenoemde soort nog bij Rotterdam en Nunspeet, de tweede nog bij Brummen. 



L. rhaetica Er. (B 100). Door i?et7feruitHamburgopgegeven. Dezesoort behoort, doordat de 

 dekschilden aan de zijden geen afgekorte, schuine stippelrij aan den schouder vertoonen, in de 

 verwantschap van L. c i n n a m o m e a Panz. De verdiepte 9e stippelrij verloopt n.1. dicht 

 tegen den zijkant aan, verbreed zich wel iets aan den schouder en is hier gewoonlijk verdubbeld, 

 vormt echter geen duidelijke, schuine, afgekorte humerale stippelrij, zooals bij de overige in ons 

 land voorkomende soorten. Aan de basis van het halsschild staan de grovere stippels van eene 

 dwarsrij, naar de achterhoeken dicht op een geplaatst en vormen eene meer of minder duidelijke, 

 afgekorte dwarsstreep. Het onderscheid dezer beide soorten is aldus: 



Lichaam kort-ovaal, hoog gewelfd. De langere einddoorn der middelschenen de eerste 

 twee tarsleedjes nagenoeg overschiijdende. Geeli'ood; sprietknots donker, zeer breed- 

 ovaal. Bij het (J de achterdijen in het midden van den binnenrand met een grooten, drie- 

 hoekigen tand ; de binnenste toi^hoek in een krachtigen, lobvormigen, schuin naar voren 

 gerichten tand uitgetrokken; de achterdijen dubbel gebogen (var. *fracta Seidl. ^). 

 Bij kleine exemplaren zijn de tanden, bij het (^, aan de achterdijen slechts zwak ontwik- 

 keld en de achterschenen gewoon gebogen (type). Lengte 4i— 6 mm. . rhaetica Er. 

 Lichaam lang-ovaal, gewelfd. De langere einddoorn der middelschenen het Ie tarslid 

 weinig overschrijdende. Geelrood; sprietknots lang-ovaal, smaller, donker, of (volgens 

 Reuter) bij een iets kleineren vorm roestrood (o b 1 o n g a Er. = anglica Rye, door 

 Ganglhauer en in mijne „Col. Neerl." als afzonderlijke soort opgegeven). Bij het (J zijn 

 de achterdijen, vanaf de basis tot aan het midden, verbreed, aan het uiteinde der onder- 

 zijde diep boogsgewijze uitgesneden; achterschenen boogsgewijze gekromd. Bij 

 kleinere exemplaren zijn deze kenmerken minder opvallend. Lengte 4— 6| mm. . . 



cinnamomca Panz. 



L. cinnamomea Panz. (lycoperdi Steph., picea Steph., tuberis Steph., affinis Schmidt, 

 grandis Fairm.) (C.N.I.419 en B.96). De „truf felkever" ; laat in den herfst en gedurende den winter 

 in truffels, in eikenbosschen. Deze soort, voor vele jaren, maar ten onrechte, als inlandsch ver- 

 meld ^), is thans (een $) bij Bosch en Duin (prov. Utrecht) in October gevangen. 



L. o b 1 o n g a Er. (ferruginea Illig., humeralis Thoms., simplex Thoms., ?anglica Rye) (C.N.I. 

 419 en B.100). Bij Nimspeet, Aug., een $. Dat deze soort, volgens Reuter, eene kleine ab. van L. 

 cinnamomea Panz. zou zijn, betwTJfel ik zeer; ook Ganglhauer beschouwt ze als eene zelf- 

 standige soort. Zij is kleiner, met iets kortere, geheel roestroode sprieten ; naar de basis zwakker 

 versmald halsschild, met stomphoekige, aan den top bijna niet afgeronde achterhoeken en onder- 

 scheiden door de sexueele kenmerken van het ^. Volgens Sahlberg zijn hier de voor- en middel- 

 tarsen matig verbreed, de middelschenen zwak-, de achterschenen matig gekromd; de achterdijen 

 naar het uiteinde sterk verbreed, aan den top van onderen diep en breed boogsgewijze uitgerand, 

 de buiten-tophoek afgerond, de binnenste stomp, maar tamelijk vooruitstekende; de achterdijen 

 bij het ^ zouden dus als die bij 1 u c e n s gevormd zijn. Een exemplaar uit Orval in België, werd 

 door Reuter als L. h u m e r a 1 i s Thoms. gedetermineerd. 



L. picea 111. (obesopicea Fleisch.) (C.N.I.419 en l.c.II.A.773). Bij Utrecht, Arnhem en Velp, 

 Sept., Bosch en Duin (Utr.), Aug., Sept., Breda, Aug. en Borgharen bij JMaastricht. Exemplaren 

 met bruinroode dekschilden zijn a. *flavipennis Fleisch (Moravie). Deze soort wordt door Decaux 

 als een duinkever beschouwd; in onze duinstreken werd zij echter nog nimmer aangetroffen. Op 

 het Duitsche Noordzee-eiland Borkum werd zij in de begroeide duinen aangetroffen. 



M Op regel 3 v. b. staat: „even sterk als naar voren „verbreed"," moet zijn „versmald". 



-) Ganglhauer beschrijft L. f r a o t a Seidl. en rhaetica Er. als twee goede soorten; L. rhae- 

 tica is aan hem niet bekend. 



') Dit exemplaar, door wülen den heer O. A. Six, bij Driebergen gevangen, was verkeerd gedetermi- 

 neerd en behoort tot L. Ineens Fairm. 



