186 XIII. Anisotomidae. - Liodes. 



L. obesa Schmidt (ferruginea G,yll., armata Payk.) (C.N.I.419.2.4) is nog bij Denekamp, Juli, 

 bij Valkenburg (Limb.) Juni, en o}) meerdere plaatsen in Gelderland gevangen. Gerhardt {Deutsch. 

 Ent. Zeits. 1911) bestrijdt de meening dat obesa tot L. d u b i a Kugel., zou moeten gerekend 

 worden (Cat. Col. Eur. 1906). Hij wijst nog op een verschil, dat aan weerszijden van den clypeus 

 bij obesa een haarstip zichtbaar is, in den hoek die de voorrand met den zijrand maakt; bij 

 d u b i a ontbreekt deze stip. De bovenlip is bij obesa minder verbreed dan bij d u b i a, 

 ook is bij eerstgenoemde de bovenlip aan den voorrand oppervlakkig gebogen, bij d u b i a duide- 

 lijk uitgerand; de voorhoeken vertoonen elk twee samengesmolten haarstippen, die bij d u b i a 

 kleiner en niet versmolten zijn. Dan is obesa aanmerkelijk grooter, eenkleurig geelrood, het 

 3e sprietlid tweemaal zoolang als het 2e. 



L. dubia Kugel (longipes Schmidt) (C.N.I.420.2.5 en L.VIII). Volgens Reitter's „Fauna Germa- 

 nica" zijn de twee voorlaatste sprietleedjes meestal donker (exemplaren met geheel roestkleurige 

 sprieten komen ook in Nederland voor). Deze soort is zeer veranderlijk in grootte en kleur; roest- 

 rood, kop en halsschild donkerbruin (type), of kop en halsschild nagenoeg zwart (a. rufipennis 

 Payk. = bicolor Schmidt); of roestrood, grooter, meer langwerpig, met zwarte sprietknots (a. 

 consohrina Sahlb., pallescens Schmidt), of kleiner en nagenoeg kogelvormig (a. suhglohosa Reitt.); 

 of klein, bleekrood, kop, halsschild en naad der dekschilden bruin (a. brunneicollis J. Sahlb.). 

 Deze komen allen in Nederland voor. Zeldzamer zijn de stippels in de rijen minder dicht geplaatst 

 (a. *mixta Fleisch.). Lengte bijna 2f— 4 mm. Volgens Decöi/x verschijnt deze soort reeds op de 

 middaguren (C.N.II.A.774). 



L. badia St. (laevicollis Sahlb., moesta Hampe) (C.N.I.420.2.6) is nog op den St. Pietersberg 

 bij Maastricht, Juli, gevangen. Volgens Decaux van Juni tot September tegen zonsondergang. 



L. s c i t a Er. (C.N.I.420). Deze soort vliegt in Juli tot het midden van September; wordt van 

 het Duitsche eiland Borkum opgegeven. Zij wordt door Fleischer tot een sub-gen. T r i c h o- 

 s p h a e r u 1 a gebracht, dat zich o.a. van O o s p h a e r u 1 a onderscheidt, vooral door den bij 

 het cJ in een scherpen, haakvormig gekromden tand uitgetrokken tophoek der achterdijen en op- 

 vallend verschillende penisvorming. 



L. ovalis Schmidt (brevipes Schmidt) (C.N.I.420.2.7). Bij a. *nigricollis Fleisch. zijn kop en 

 halsschild en meestal ook de naad der dekschilden donker gekleurd; in Moravië. Volgens Decaux 

 verschijnt deze soort (in Noord-Frankrijk) van Juni tot Aug., ongeveer 6 uur 's avonds (C.N.II. 



A.774). 



L. litura Steph. (ornata Fairm., punctulata Reitt.) (C.N.I.420.2.8). Volgens Decaux verschijnt 

 deze soort over dag (C.N.II.A.774). 



L. brunnea Strm. (silvicola Schmidt, nemoralis Schmidt, gallica Reitt.) (C.N.I.420). Bij 

 a. *ni(jriceps Fleischer zijn kop en halsschild veel donkerder. 



L. calcarata Er. (ferruginea Schmidt, geniculata Muls. et Rey,subsulcata Fleisch.) (C.N.I.421. 

 2.9) is nog bij den Haag, Oldenzaal, Wolfheze en Kerkrade (Limb.) gevangen. Exemplaren bij 

 welke, behalve kop en halsschild, ook nog de naad der dekschilden donkerbruin zijn, zijn a. 

 *nigrescens Fleisch. ; zeer zelden is de sprietknots roestrood (a. ruficornis Fleisch. = luteicornis 

 Fleisch.) (L.VIII). Bij var. *picta Reiche zijn de naad, de zijstreep der dekschilden, meestal ook 

 kop en halsschild bruin tot zwartachtig. In Nassau, over mest vliegende. Volgens Decaux van April 

 tot October, over dag aan grassen. 



L. nibiginosa Schmidt (dilaticollis Fleisch.) (C.N.I.421.2.10). Volgens Decaux verschijnt deze 

 in September, tusschen 4 en 6 uur 's namiddags (C.N.II.A.774). Bij a. *obscura Fleisch. zijn kop 

 en halsschild zwartbruin. De soort is nog bij Rotterdam, Heemstede, Oisterwijk en Sittard ge- 

 vangen. 



L. distinguenda Fairm. In Frankrijk en, volgens Ganglhatier, wellicht ook in West-Duitsch- 

 land ; door Reuter werd een exemjilaar uit Hamburg gedetermineerd. Deze soort is, door den grooten 

 kop, naverwant aan T r i e p k e i, maar slechts half zoo groot als deze ; het halsschild aan de basis, 

 binnen de achterhoeken, niet uitgebogen. De voorschenen naar het uiteinde slechts weinig ver- 

 breed. Habitus van T r i e p k e i, maar smaller, gewelfd; licht bruinrood of roestrood, met zwart- 

 achtige sprietknots. Halsschild ongeveer even breed als de dekschilden, aan de zijden afgerond, 

 matig fijn en vrij dicht bestippeld. Dekschilden ternauwernood meer dan tweemaal zoolang als 

 het halsschild, gewelfd; met matig sterke, uit vrij dicht opeenstaande stippels gevormde stippel- 

 lijnen, wier tusschenruimten zeer fijn en spaarzaam bestippeld, de afwisselende met enkele grove 



